ଏକ ଶୁଭ ଅବସରରେ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ନିଜ ଘରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଏହାକୁ ପୂଜା ପୀଠର ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମ ସହିତ ଭୋଗ, ନୈ୵େଦ୍ୟ ଓ ହୋମାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଭାତରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁନିଥରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ସହିତ ଏବଂ ସଂଯମ ରେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ, ଧୀମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଧ୍ୱଜାରୋହଣ ସମୟରେ ନିୟମିତ ପ୍ରକାରରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅ, ଜଣାଣୀ ଓ ନାତି-ନାତୁନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବହୁ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ଏହି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ଏହି ଧ୍ୱଜାରୋହଣ କର୍ମ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଦାୟକ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କର୍ମର ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଅଧିକ କଣ ଆବଶ୍ୟକ? ଧ୍ୱଜା ଉତ୍ଥାନର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ବିକଳ୍ପରେ, ତୁଳସୀ ସେବା କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ମଧ୍ୟ ଏହି ଧ୍ୱଜାରୋହଣ ସମାନ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଏହି କର୍ମ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ କ୍ରମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନୁଷ୍ୟ ଦନ୍ତ ମାଜି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ସଫା, ଧୋଇ ନିଆଁ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବା ଉଚିତ। ଦୈନିକ କର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଧ୍ୱଜାରୋହଣ ସମୟରେ ନାନ୍ଦୀଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହିଁଦିଏ, ବିଶେଷତଃ ହଳଦୀ, ଦ୍ରାକ୍ଷା, ଚନ୍ଦନ ଓ ସ୍ୱେତ ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା। ଘରେ ପାତ୍ର ରଖି, ଘୃତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାଗ ସୁନିଖୁତ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ, ପୁରୁଷ ସୂକ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି ଓ ଈରାବତୀ ପାଠ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପରେ, ସୋମ, ଗାଈ ଓ ଉଷାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ରାତିରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବବତ୍ ମାଳ୍ୟ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବାକୁ ହେବ। ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ପାଠ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରରେ ଧ୍ୱଜା ତଳେ ସମୟ ବିତାଇବା ଉଚିତ। ଏବେ, ଧ୍ୱଜାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ କରି ସ୍ଥାପିତ କରିବା ଦରକାର। ହରିଙ୍କୁ ଭୋଗ, ଚବାଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈ୵େଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରିକ୍ରମା କରି, ଏହି ସ୍ତୁତି ପାଠ କରିବା ଚାହିଁଦିଏ— "ଓ ହୃଷୀକେଶ, ମହାପୁରୁଷ, ପୁରାତନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯାହାଁରେ ସଂହାର ଘଟେ, ସେଇ କେଶବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନମୟ ରୂପୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୃଥିବୀ ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଇ ବିଶ୍ୱରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଋକ୍, ସାମ, ଯଜୁର୍ବେଦ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମସ୍ବରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯାହାଙ୍କ ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ ଓ ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଇ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ମୟ, ଅଚଳ ଓ ନିର୍ମଳ ସ୍ୱଭାବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସତ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ଥୂଳ ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ସର୍ବଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୁଣରହିତ, ପରମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱରୂପୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମନ। ଯାହାଙ୍କୁ ଯୋଗେଶ୍ୱରମାନେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେଇ ଗୁଣାତୀତ ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ନିୟମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧ୍ୱଜାରୋହଣ କରି, ଜଣେ ଭକ୍ତ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି, ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି।