ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗ ପାଇଥାନ୍ତି। ଏମାନେ କାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଅଟୁଟ ସନ୍ତ। ଯଦି ଏମାନଙ୍କ ସଂଗ ମିଳେ, ତେବେ ଜାଣିବା ଉଚିତ ଯେ, ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମର ଫଳ। ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗ କେବଳ ପୁଣ୍ୟବାନ୍କୁ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସନ୍ତମାନେ ଅମୃତମୟ ଉଚ୍ଚ ସଂସ୍କୃତିର କିରଣ, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଅନ୍ତଃକାର ଦୂର କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ସଂଗ ପାଇଥାଏ, ସେଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ। ଏହିପରି ସନ୍ତମାନଙ୍କ ଲୋକ କେମିତି? ତାଙ୍କର ନିଜ ଅନୁଭବ କ’ଣ? ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ, କାରଣ ତୁମେ ଏହି ବିଷୟରେ କଥା କହିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯିଏକି ସମ୍ସାରର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ କରି କଥା ଶୁଣିଥିଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନିଜ ରୂପଧାରୀ ବ୍ରହ୍ମା-ଶିବ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିନାଶ ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ମହାସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ବିଲୟ ହୋଇଥିଲାବେଳେ, ଅନେକ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେହ ଓ ରୂପଧାରଣ କରି, ସେଇ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେବତା, ଯିଏ ଆଣ୍ଡର ଆକୋଚନ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ସେଠି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦେଖିଥିଲେ। ହେ ମୁନି, ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବିଲୟ ପରେ ହରି କିପରି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ? ହରିଙ୍କ ମହିମାର ଅମୃତପାନ କ’ଣ କେହି ଅଲସ କରିପାରିବେ? ଶାଳଗ୍ରାମ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ସେଇ ମହାତପସ୍ବୀ ଉପବାସ, କ୍ଷମା, ସତ୍ୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଆତ୍ମନିଗ୍ରହୀ, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ନିରତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିର୍ଦୋଷ ଶ୍ରୀନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ଲୋକନାୟକ, କମଳନାଭ, ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। “ପ୍ରଭୁ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଭୟଭୀତ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଜୟ ହେଉ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ! ଜୟ ହେଉ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କାରଣ! ଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ନାଥ! ଜୟ ହେଉ, ସାକ୍ଷୀସ୍ଵରୂପ! ଧ୍ୟାନର ରୂପ, ଧ୍ୟାନର ଫଳ, ପୃଥିବୀର ମୂଳ ଓ ଚେତନାର ରୂପ, ଅନେକ ରୂପଧାରୀ, ନିଜର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଅରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ, ହୋମ ଓ ପିତୃକ୍ରିୟା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଛାତିରେ, ସେଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଓ ପ୍ରଧାନ ପରିକରମାନେ ଘିରିଥିଲେ। ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବଗଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ମୁନି, ନୀତିଶିଳ୍ପୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଜେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ କିପରି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧାରଣ କରିପାରିବ? ଏବଂ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ କିପରି ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ?” ଏଭଳି ଶ୍ରୀନାରାୟଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ନିଜ ଶଙ୍କା ଦୂର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲା।