ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରଥମେ କହାଯାଇଛି — ଯେଉଁ ଲୋକ କର୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେଉଁଠି ଏକାଇଁ ପତିତ ଭାବରେ ଜଣାଯିବେ। ନିଜ ଶ୍ରେଣୀର ନିୟମରୁ ଅପସ୍ରୃତ ହେଲେ, ତାକୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ କୁହାଯାଏ। ଯଦିଓ ସେ ବିଦ୍ୱାନ ହେବା, ଯଦି ସେ ଚାରିତ୍ରିକ ଶୁଦ୍ଧତାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏପରି ଅନେକ ବିଧିର ଯଜ୍ଞ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ପାଠ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ପତିତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯଦି ସେ ଚାରିତ୍ରିକ ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ବିମୋକ୍ଷ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚାରିତ୍ରରେ ମିଳେ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚାରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କଣ ମିଳିନଥାଏ? ଏହିପରି ଭାବରେ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିକୁ ମୂଳ କାରଣ ଭାବରେ ଗଣନା କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଭକ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା ଭାବରେ ଗୀତ ଗାଯାଏ। ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ଭରସା ରଖି, ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଲୋକ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ହେ ଜନନ୍ଦ ପୁତ୍ର। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାଏ, ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ବିମୋକ୍ଷ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସୁକୃତ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥାନ୍ତି। ଅଭିଲାଷ, ଦୋଷ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସନ୍ତମାନେ ଜଗତର ଶିକ୍ଷକ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସାଙ୍ଗ ଲଭ୍ୟ ହେଲେ, ଜାଣିବା ଯେ ଏହା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଉପାଦିତ ପୁଣ୍ୟ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ମିଳେ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସନ୍ତମାନେ ଶୁଭ ଉଚ୍ଚାରଣର କିରଣ ସମ, ସଦା ଅନ୍ତର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ସଦା କାୟମ ରହେ। ଏହି ସନ୍ତମାନଙ୍କ ଜଗତ କେମିତି? ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ କୁହ। ତୁମେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାରେ ସମର୍ଥ; ତୁମେ ଠାରେ ଉପରି କେହି ନାହିଁ। ଯେଉଁକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ କହିଥିଲେ, ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସେ ଶିବ-ବ୍ରହ୍ମା, ନିଜ ଆକାର ଅଧିକାରୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ମହାସାଗର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚଳ-ଅଚଳ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଅନେକ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେହ ଓ ଆକୃତିରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଦେବତା, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଯେ କଉଟିକ ଅଣ୍ଡକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ଓ ସଂକୋଚ କରନ୍ତି। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଏଠି ରହି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦେଖିଥିଲେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଛୁ — ସେତେବେଳେ କେବଳ ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୋଇଥିଲା, କିଏ ହରି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ? ହରିଙ୍କ ମହିମାର ଅମୃତ ପାନ କରିବାରେ କିଏ ଅଳସ ହେବ? ଶାଳଗ୍ରାମ ନାମକ ମହାତୀର୍ଥରେ ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ତପ କରିଥିଲେ। ଉପବାସ, ଧୈର୍ୟ, ସତ୍ୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ସ୍ବ-ନିଗ୍ରହୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳରେ ନିରତ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ପରମେଶ୍ୱର ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମନାଭ, ଜଗତର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଭୟଭୀତ ଆମେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" "ବିଜୟ ହେଉ, ତୁମେ ଜଗତର ଆକାର! ବିଜୟ ହେଉ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କାରଣ!" "ନମସ୍କାର, ଜଗତର ନାଥ! ନମସ୍କାର, ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ!" "ନମସ୍କାର, ଧ୍ୟାନର ଆକାର! ନମସ୍କାର, ଧ୍ୟାନର ଫଳ!" "ନମସ୍କାର, ଭୂମିର ଉତ୍ପତ୍ତିର ଆକାର! ନମସ୍କାର, ଚେତନାର ଆକାର!" "ନମସ୍କାର, ନିରାକାର, ନିଜ ଆକାର ଏବଂ ଅନେକ ଆକାରର ଧାରୀ!" "ପୁନଃପୁନି ନମସ୍କାର କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ!" "ନମସ୍କାର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ, ଯେ ହବି ଓ ପିତୃୟଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି!" ଏଭଳି ଭାବରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି, ନିୟମ ଓ ଦିବ୍ୟତାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବରଣା ହୋଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ନମସ୍କାର କରିଛନ୍ତି।