ଏହିଉପରେ, ଅନେକ ରୂପ ଓ ଚିହ୍ନର ଧାରୀ, ଗୁଣରହିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଇଛି। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କୁ, ସୁନାର ଦେବତାଙ୍କୁ, ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଧ୍ୟାନ ହିସାବରେ ଯାହାଙ୍କ ରୂପ, ଧ୍ୟାନର ସାକ୍ଷୀ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ମେଘର ବର୍ଷା ପରି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୟୋତି, ମାନବ ଚକ୍ଷୁର ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। କପର୍ଦ୍ଧିନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ମନ୍ୟୁଙ୍କୁ, ଈଶାଙ୍କୁ, ଶୀଘ୍ରଗାମୀଙ୍କ ଦେବତାକୁ, ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ର ଭାବେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଣମ୍ୟ। ଯାହାଙ୍କ ବୀଜ ଅଗ୍ନି, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନିଶ୍ଚଳ, ଚଳନଶୀଳ, ବଡ଼, ଛୋଟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ, ଜୀବନ୍ତ ଓ ଅଜୀବ—ସବୁ ରୂପରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକ, ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଣ ଭାବରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ୟ। ଏହିପରି, ରାଜାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଓ ଅବିରତ ତପସ୍ୟାରୁ, ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ଓ ସର୍ପକୁ ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ପଦକମଳକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ହାତ ଜୋଡି ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶଙ୍କର, କହିଲେ, “ତୁମ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି।” ରାଜା ହାତ ଯୋଡି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ମୋ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମୋତେ ଗଙ୍ଗା ଦିଅ।” ଶିବ କହିଲେ, “ତୁମେ ଓ ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଛ।”, ଏହିପରେ ଶିବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଗଙ୍ଗା ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଭାଗୀରଥୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେହି ପରମ ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ସେଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ନରକରେ ଏ ଅତିତଜନମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲେ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭାଗୀରଥ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରଣାମ ଓ ପୂଜା କରି, ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ ସହ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ମହାପାପ ନାଶିନୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଯେଉଁଠି କେହି ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଗଙ୍ଗାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା, ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏହାପରେ, ହେ ସୂତ, ତୁମେ ପୁନି କ’ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ସେଇ ମହାନ ଋଷି ସନକଙ୍କୁ? ଯାହା ପୁନି ପଚାରାଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ଏଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ କହିବି। ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସନକ ଆଦର ସହ ପୁନି ପଚାରିଲେ: “ହେ ଦୟାମୟ ଋଷି, ଗଙ୍ଗା ମହିମା, ଯେଉଁଥିରେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ତୁମଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶ ଏହି ନିର୍ମଳ ମନକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିପାରେନାହିଁ। ଦୟାଳୁ ଗଙ୍ଗା ଭକ୍ତି କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ମୋକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସେବାରେ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ ଦେଖି, କମ୍ ଲୋକ ଏହି ଭକ୍ତି ଯୋଗକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।” ଏପରି ମହାପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ମହିମା ଏଠାରେ ଉପସଂହାର ହେଲା।