ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ ରାଜା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରତିମା ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କଣ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସଫୁରି ପୁଷ୍ପ ଭଳି ଅତି ରୂପବନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ରହିଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲ ପୁଷ୍ପ ମାଳାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ରାଜା ନମ୍ର ଗଳାରେ ଭୂମିରେ ଶିର ଲଗାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ପୁନଃ ପୁନଃ "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ", "ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ" ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଶୁଭ୍ ନିର୍ମାତା, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କର; ତୁମେ ଯାହା ଚାହା, ସେମାନେ ତୁମ ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁରନ୍ତ ପୂରଣ କରିଦେବେ। ଏହି ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ପୂଜା କର; ସେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ସେ ଦୟାରେ ଶୁଭ ଦେଇଥାନ୍ତି। ରାଜା, ତୁମେ ଯଦି ସମ୍ମାନ ଦେବ, ସେ ସହଜରେ ତୁମକୁ ଶୁଭ ଦେଇଦେବେ।" ଏହିପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଋଷି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ କଣ କରିବି?" ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜା ଭକ୍ତିରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଓମ୍ ରୂପୀ, ତର୍କରେ ଅଗୋଚର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। "ମୁଁ ବିଶ୍ୱରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି, ବିରୁପାକ୍ଷ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ବୀଜ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଯୋଗର ନାୟକମାନେ ତୁମକୁ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରନ୍ତି; ମୁଁ ଶକ୍ତି ବଢାଇବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି। ନୀଳକଣ୍ଠ, ପଶୁପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟର ଉପରେ ଅତିତ, ଭୂତପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଖପର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପାଶ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେବ, କ୍ଷେତ୍ରପତି, ବହୁରୂପୀ, ନିର୍ଗୁଣ, ପରମାତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣର ନାଥ, ଧ୍ୟାନର ରୂପ, ଧ୍ୟାନର ସାକ୍ଷୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚମକିଉଠିବା, ମେଘର ବର୍ଷା ଭଳି, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁରୁଷ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞମାନେ ଯାହାକୁ ଆଲୋକଦାତା, ମନୁଷ୍ୟ ଚକ୍ଷୁର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁଜୟ, ମହାଦେବ, ଉତ୍ତମରେ ଉତ୍ତମ, ବ୍ୟାପକ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କପର୍ଦ୍ଦିନ, ନବଜାତକୁ ନମସ୍କାର। ମନ୍ୟୁ, ଈଶ, ଶୀଘ୍ର ଚଳନ୍ତି ଦେବ, ଯଜ୍ଞର ସୂତ୍ର—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନିର ବୀଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ନିଶ୍ଚଳ, ଚଳନ୍ତି, ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ, ଜୀବନ ଓ ଅଜୀବନ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଏକ, ଗୁଣରେ ଗୁଣ, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।" ରାଜାଙ୍କର ଏହି ତୀବ୍ର ଏବଂ ଅବିରତ ତପସ୍ୟାର ପରିଣାମରେ, ଭଗବାନ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ଏବଂ ସ୍ନାନ୍ଦାନୀ ତାଳି ରୂପେ ଏକ ସର୍ପକୁ ଉପବୀତ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ହାତୀର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜା ବେଗେ ଉଠି, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଉଭେ ହେଲେ। ଶିବ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିରୋମଣି, ରାଜାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜଣାଇ, କହିଲେ—"ତୁମ ଷ୍ଟୁତି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି।" ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କରି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଲୋକନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତେଣୁ, ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦିଅ।