ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯିଏଁକୁ ସ୍ୱଭାବରେ ପବିତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଦେହରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ—ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭର ନାଥ—ଆମେ ଶିର ନମାଉଛୁ। ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ମହାନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ସମୟର ଆତ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ମନୁଷ୍ୟ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥର ନିଜେ ଆକାର—ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନି ପୁନି ଶିର ନମାଉଛୁ। ସେଇ ଆଦିଦେବ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଅନନ୍ତର ଆଶ୍ରୟ—ତାଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ଗୁଣ ଓ ନିରାକାର ଭଗବାନ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ। ସେଉଁଠି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଅକ୍ଷୟ, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରିଲୁ। ଏହିପରି ମହାନ୍ତି ଭଗବାନ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସେଇ ରାଜା ଋଷିଙ୍କର କୃତ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରି ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ଏହି ରାଜା ଋଷି ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ଗୁରୁ ତାହାଁରେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ବିଶିଷ୍ଟ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିବା କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶିତ ପୁଷ୍ପର ନିମ୍ନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିଲା। ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ପିନ୍ଧି, ଅରଣ୍ୟମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭିତ ଥିଲେ। ରାଜା ନମ୍ର ହୋଇ ମାଥା ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ପୁନି ପୁନି 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ', 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତା, ଦୟାମୟ ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ କହିଲେ—"ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ। ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁବ, ସେମାନେ ସେଇ କ୍ଷଣରେ ପୂରଣ କରିଦେବେ। ଏହିପରି, ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜା କର; ସେ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ। ରାଜା, ତୁମ ସମ୍ମାନରେ ସେ ତୁମକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶ୍ରୀଦାନ କରିଦେବେ।" ଏପରେ ସେ ମହାମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଏବେ କଣ କରିବି?" କିନ୍ତୁ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ—"ଏହି ସତ୍ୟ, ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଓଁକାର ସ୍ୱରୂପ, ଯିଏ ପ୍ରମାଣର ଅତୀତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ଏ ଭିରୁପାକ୍ଷ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବୀଜର ଧାରୀ, ମୁଁ ବିଶ୍ୱରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଯୋଗେଶ୍ୱରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଗୌରବ କରୁଛି। ନୀଳକଣ୍ଠ, ପଶୁପତି, ସୃଷ୍ଟି-ଲୟ ଅତୀତ, ଭୂତନାଥ, କପାଳଧାରୀ, ପାଶ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେବ, କ୍ଷେତ୍ରପତି, ବହୁରୂପୀ, ନିର୍ଗୁଣ, ପରମାତ୍ମା, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣର ନାଥ, ଧ୍ୟାନର ଆକାର, ଧ୍ୟାନର ସାକ୍ଷୀ—ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥାନ୍ତି, ମେଘର ବର୍ଷା ପରି ପରମତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁରୁଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକର୍ତ୍ତା, ମାନବ ଚକ୍ଷୁର ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁଜୟ, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋତ୍ତମମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ—ଏ କପର୍ଦ୍ଦି, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ମନ୍ୟୁ, ଈଶ, ତୀବ୍ରଗତି ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର, ଅଗ୍ନିବୀଜ ମହାତ୍ମା—ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।