ତୁମେ ଶୁଭ ହୁଅ, ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ଓ ଇଚ୍ଛାମତା ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କର—ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ସେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାରମ୍ପରିକ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ନାଦେଶ୍ୱରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସଦା ଅତିଥିମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିତ୍ୟ ନିଷ୍ଠା ରହିଥିଲେ। ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦିନରେ ତିନିଥର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପଡିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ପରେ ସେ ଶ୍ୱାସ ନ ନେଇ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଷାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତପସ୍ୟା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ପିତୃମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱଭାବତଃ ପବିତ୍ର, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେହି ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ଜଗତ୍ର ଆଦିପତି ପୁରୁଷୋत्तମଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ। ସେହି ପୂଜ୍ୟପାଦ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, କାଳର ଆତ୍ମା, ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟର ଅଭିନ୍ନ ସ୍ୱରୂପ—ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଦେବ, ଗୁଣମୟ ନିବାସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଅନନ୍ତଙ୍କ ଶରଣଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ। ଯିଏ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ, ନିରାକାର ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ। ସେହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅବିନାଶୀ, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ତାପରେ ସେ ପ୍ରଭୁ ଦେବମାନେଂକୁ ସେହି ରାଜା ଋଷିଙ୍କ କର୍ମ ଦେଖାଇଦେଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ତାହାଁକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଅଧ୍ୟାପକ ସେହି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ କାନରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ରାଜା ଗୋଡ଼ ମାଥା କରି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ପୁନିପୁନି ‘କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ’, ‘ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ଭଗବାନ୍, ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କୃପାମୟ ସ୍ୱରେ କହିଲେ—‘ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୋର ଲୋକକୁ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଯାହା ଚାହିବ, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ସେହି କାମ କରିଦେବେ। ଏହିପରି ତୁମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ସେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ରାଜା, ତୁମେ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ସେ ତୁମକୁ ତୁରନ୍ତ ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଦେବେ।’ ଏପରି କହି ସେ ମହାମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଓ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଭାବିଲେ—‘ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?’ କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଭକ୍ତିରେ ତନ୍ମୟ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ସେ ଓଁକାରର ସାର୍, ପ୍ରମାଣର ଅତୀତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ‘ମୁଁ ବିଶ୍ୱରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଓ ବିରୂପାକ୍ଷ, ତୁମେ ଭୟାନକ ବୀଜର ଧାରକ। ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି; ମୁଁ ଶକ୍ତିବୃଦ୍ଧିକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ସୃଷ୍ଟି-ଲୟ ଉପରେ ଅତୀତ, ଭୂତପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଖପରଧାରୀ, ପାଶ ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପଞ୍ଚମୁଖ ଦେବଙ୍କୁ, କ୍ଷେତ୍ରପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।’ ଏଭଳି ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦୃଢ଼ ଦୈବସ୍ମରଣରେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଚାଲିଥିଲା।