ହେ ରାଜା, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିବାର ଅର୍ଥ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଲୋକଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାର ସିଧି ଦେଇଥାଏ। ଏଠି ଏହି ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମହାମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏହା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ ଓ ସମସ୍ତ ସିଧି ଦେଇଥାଏ। "ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ" ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର। ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର କ୍ଷୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ଏକାକା ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ କଣେ କୁଣ୍ଡଳ, ନାନା ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେହି ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର। ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ତପସ୍ୟା ଓ ସଉଖ୍ୟ ଲାଭ କର। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରି, ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନଦେଶ୍ୱର ନାମକ ମହାତୀର୍ଥରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ସଦା ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରକୁ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ କରୁଥିଲେ। ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦିନେ ତିନିଥର ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇ ସେ ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିଲେ। ପରେ ସେ ଶ୍ୱାସ ନ ନେଇ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଷାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଶ୍ଚଳ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରହିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅପୂର୍ବ ତପସ୍ୟାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ପିତୃମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ। ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ସ୍ୱଭାବତଃ ପବିତ୍ର, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିର୍ମଳ ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାରଣ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ଏହି ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ସମୟର ଆତ୍ମା, ଦେବମାନେଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ସେହି ଆଦିଦେବ, ଗୁଣମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଚ୍ୟୁତ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ଯିଏ ଚିତ୍, ସତ୍, ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ଗୁଣ ଓ ନିରାକାର, ସେଉଁଠି ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ଅକ୍ଷୟ, ଯଜ୍ଞ ପ୍ରିୟ, ଶୁଦ୍ଧତମ ଭଗବାନ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁ। ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ଭଗବାନ୍ ସେହି ରାଜା ଋଷିଙ୍କର କର୍ମ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ତାହାଁକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠି ରାଜା ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଭଗବାନ୍ ତାହାଁକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ମନୋହର କୁଣ୍ଡଳ ଝଲମଲାଉଥିଲା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଳିଥିବା ଫୁଲ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅରଣ୍ୟ ପୁଷ୍ପମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ରାଜା ନମ୍ରତାରେ ଶିର ନମାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ", "ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦୟାମୟ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ତୁମ ଆପୂର୍ବଜମାନେ ମୋ ଲୋକକୁ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଯାହା ଚାହିବ, ସେହି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଦାନ କରିବେ। ତେଣୁ, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ସେ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ସଉଖ୍ୟ ଦାତା। ରାଜା, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇବେ।" ଏପରି କହି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଉଠି ବସିଲେ।