ଏହି କଥାରେ, ଏକ ମହାନ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଜଣିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି କହାଯାଇଛି । ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିବି, ହେ ରାଜନ୍, ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ । ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଦିନ ଓ ରାତି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମହାମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କର । ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଏହା ଉତ୍ତମ ଲାଭ ଦେଇଥାଏ । ତାପରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, କେଉଁ ପ୍ରକାର ମିଥ୍ୟା କଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ଓ କେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ମନ୍ୟ ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କ ପୂଜା କିପରି ? ଏହି ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର କ’ଣ ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା କରି, କହିଲେ—ଯାହା ସତ୍ୟ ଅନୁସାରେ କହାଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ସ୍ଥଳ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝି, କୌଣସି ବିରୋଧ ନଥିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ ନାହିଁ । ଏହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନରେ ସହାୟକ ଓ ଅନର୍ଥକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିରୋଧ କରେ । ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ଉଚିତ ବିଚାର କରି, ଜଣେ ନିପୁଣ ଲୋକ ଜନମାନ୍ୟ ଅଭିପ୍ରାୟ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହନ୍ତି । ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବିରୋଧୀ, ମୂର୍ଖ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଚିତ୍ତ ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ସଠିକ ବିଚାର କରି ବେଦର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିଥାନ୍ତି । ଯେଉଁ କଥା ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଓ ଯାହା ସଜ୍ଜନମାନେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି; ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ । ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉଚିତ ବିଧିରେ ପୂଜା କରେ । ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସାର, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶାଶ୍ୱତ । ସମାନ ଦୃଷ୍ଟି, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁପ୍ରତି ଏବଂ ଆତ୍ମ-ନିଗ୍ରହ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଯାହା ମାନବକୁ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମହାମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ; ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଖୁସି କରି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ । "ଓଁ ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ" ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର । ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର କିଛି ଅଂଶ ହରାଇଯାଏ ମଧ୍ୟ, ଫଳ ସମାନ ମିଳେ । ଯିଏ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ଦୁଃଖ ରହିତ ନାରାୟଣ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଜ୍ଞାନମୟ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଭଗବାନ୍ । ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କର, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ତପସ୍ୟା ଓ ସୁଖ ଲାଭ କର । ଏପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ମହାପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ନଦେଶ୍ୱରରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ । ସେ ସଦା ଅତିଥିମାନେକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ । ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦିନେ ତିନିଥର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ । ପରେ ସେ ଶ୍ୱାସ ନେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ନିରନ୍ତର ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲିନ ରହିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ପିତୃମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କଲେ ।