ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଗଭୀର ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—ଯେଉଁଠାରେ କୁହାଯାଉଛି ଯେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଦରକାର, ସେଥିରେ ନିଜର ନିୟତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ। କେବଳ ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଯଥାଯଥ ଆଚରଣରେ ସେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଥାଯଥ ଆଚରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ଧର୍ମର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଅବିନାଶୀ ପରମେଶ୍ୱର। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ କରିବା ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ଦେଉନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ଉପଦେଶ ମାନିଲେ, ଅତି ସହଜରେ ଶାଶ୍ୱତ, ପରମ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ବିକାଶ କରେ, ସେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ନରକକୁ ଯାଏ। ଏପରି ବିରୋଧ ତିଆରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ—ତୁମ ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା ତୁମ ସମସ୍ତ ପାପ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଏ। ଯିଏ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଛୁଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଗଙ୍ଗା ଜଳର କିଛି ବିନ୍ଦୁ ଛିଟିଲେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବକୃତ କ୍ରିୟା କ୍ଷୟ ହୁଏ। ଏହା ପରେ ଧର୍ମର ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରତି ଛାଡ଼ି, ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ସେ ଦୂର, ହିମରେ ଢାକା ଏକ ଶିଖରରେ, ଯାହା ସୋଳା ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ତିଁ ତପସ୍ୟା କରି ତିନି ଲୋକର ପବିତ୍ର କର୍ତ୍ତ୍ରୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆଣିଥିଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: ଗଙ୍ଗା କିପରି ଭୂମିକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା? ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ, କାରଣ ଏହା ଜାଣିବା ଉଚିତ। ରାଜା ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ହିମାଲୟକୁ ଯାଇ, ଗୋଦାବରୀ ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ କଳା କୁଳା ମୃଗ ଓ ହାତୀ ଦଳ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ଅନେକ ଜଙ୍ଗଳ ଶୂକର ଚରୁଥିଲେ ଓ ବୃହତ୍ ବୃକ୍ଷମାନେ ଋଷିପୁତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳ ହୁଏଥିଲେ। ସେଠି ମାଳତୀ, ଯୂଥିକା, କୁନ୍ଦ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ ଫୁଲ ରେ ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହାଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜୁଥିଲା। ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ସହିତ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ରାଜା ନମ୍ରତା ସହ ହାତ ଜୋଡି, ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ସଂସାର ଭୟରେ ଆତୁର, ଲୋକମାନେ କିପରି ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ ଏହି ଉପାୟ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ। ମୁଁ ତୁମ ଦୟାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ନାହିଁଲେ, ଆପଣ କିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ?” ଏହିପରି, ଯିଏ ଉଦ୍ଧାର ଚାହେ, ସେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଜାଣିବା ଦରକାର। ଭୃଗୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହା କୁହିବି, ମହାରାଜ, ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ। ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର; କେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା କଥା କହନି। ଦିନ ଓ ରାତି ପୂଜା କର, ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର। ବାରଟି କିମ୍ବା ଆଠଟି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳିବ।" ତାପରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ: “କିପରି ମିଥ୍ୟା ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, କେଉଁ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କର ପୂଜା କେମିତି? ବାରଟି ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର କ’ଣ?” ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ଖୁସିହୋଇ କହିଲେ: “ଅତି ଉତ୍ତମ! ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଅପୂର୍ବ। ଯାହା ସତ୍ୟର ସହିତ କୁହାଯାଏ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ସେହିକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି।” ଏହିପରି ଏହି ଉପଦେଶ ଓ ଗଙ୍ଗା ଆନିବାର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।