ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି କହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉଚିତ ସମୟରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ—ଏମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କରୁଥିବା ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରି ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା ଅପରାଧ ଲାଗେଇ ଦୋଷାରୋପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁ ନିନ୍ଦାରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧ ପାପ ଏହି ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଲାଗିଯାଏ। ଏମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ରପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ କଫ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନାହିଁ। ପରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଗୋମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି ଏହି ଚଣ୍ଡାଳ ଦଶାକୁ ଦଶ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଭବ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ସମାନ ବ୍ରତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତଥାପି ଚୋର ନରକକୁ ଯାଏ, ଯାହାର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି ହୋଇଛି, ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ। ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଥର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁକ୍ରମେ ଭୋଗ କରି, କୁକୁର ଭୋଜନ ଖାଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍ପବାଟିକା ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶ୍ୱର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ କାଳ—ଏକୋଇଶି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରୁ ତିଆରି ଦେହ ନେଇ ଯନ୍ମ ନେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗ୍ରାମ ଧ୍ଵଂସ କରନ୍ତି, ଜଳାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଲୁଟି ନେଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଇଥିବା, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରୁଥିବା, ପୌରୁଷ ବା ଦେବତାଙ୍କର କ୍ରିୟା ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଏବଂ ବେଦମାର୍ଗରୁ ବାହାରେ ରହୁଥିବା—ଏମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀମାନେଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏହା ମହାପଦ୍ମପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କରିବା ଦରକାର। ଗଙ୍ଗା, ତୁଳସୀ, ସଦ୍ଗୁରୁଙ୍କ ସଙ୍ଗତି ଏବଂ ହରିଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିବେଦିତ କଲେ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମିତ, ନିମିତ୍ତିକ କିମ୍ବା କାମନାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ମୋକ୍ଷକୁ ନେଇଯିବା ପଥରେ ଯାହା ଉପକାରୀ, ସେସବୁ ହରିଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଭକ୍ତି ତମ, ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ ଏହି ତିନି ଗୁଣର ଅନୁସାରେ ଥାଏ। ତମୋଗୁଣୀ ଭକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, କାରଣ ଏହା ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଆଧାରିତ। ତମୋଗୁଣୀ ଭକ୍ତି ଯଦି ନାରାୟଣଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଠାରେ ହୁଏ, ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟମ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହି ତମୋଗୁଣୀ ଭକ୍ତି ତମସିକ ଭକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ମହାଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଯେଉଁ ଭକ୍ତି ହୁଏ, ଏହାକୁ ରଜୋଗୁଣୀ ଭକ୍ତିର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଲେ ଏହା ମଧ୍ୟମ ରଜସିକ ଭକ୍ତି ହୁଏ। ରଜସିକ ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଏହାକୁ କୁହାଯାଏ। ସପ୍ରମାଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଯେଉଁ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି ହୁଏ, ଏହା ନିମ୍ନ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ପୁନି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯୋଗେ ଯେଉଁ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି ହୁଏ, ଏହା ମଧ୍ୟମ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଭକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହେଉଛି ସ୍ୱରୂପ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଯାହା ଦେଉଛି, ସେଇ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି। ଯିଏ ସଦା ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ। ଏହାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିବି, ହେ ଧୀରଜନ, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ଏମଧ୍ୟରେ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।