ଏକ ସମୟର କଥା, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତତ୍ତ୍ୱ କୁ ବିବେଚନା କରାଯାଇଥିଲା—ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ନିଜେ ନାଶ କରେ, ସେ ସବୁ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ, ଓ ଏହି ପାପ ପାଇଁ ସେ ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ଘୋଷିତ ହୁଏ। ଏହା ଏପରି, ଯେଉଁଠି ଏକ କାମଧେନୁ ଛାଡ଼ି, ଗଧା ଦୁଧ ତଳାକୁ ଚାଲିଯାଏ—ସେ ମଣିଷ ଏମିତି ଅବିବେକୀ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭୋଗବିଷୟ ହରାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଦୈବୀ ସଂସାରରେ ଏମିତି କେହି ନାହାନ୍ତି ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସମାନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ। ଏହି ହରି ମାନବ ରୂପରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହାର ଫଳ ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ନିଜ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, "ହରି ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ" ବୋଲି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପ୍ରତି ଲୋଭ ନାହିଁ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସାରେ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଚରିତ୍ର ନଥିଲେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପତିତ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତଥାପି, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ଅଛି, ଓ ନାରଦ, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଏ। ଏଠି ଜ୍ଞାନ ଓ ମାର୍ଗ ସବୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଅଛି। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହା ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ। ସେଉଁଠି ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଚମତ୍କାରି ସଂସାର ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ—ସେଇ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ଓ ହରି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ସଦୃଶ ଓ ଅସଫଳ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ କାରଣ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ପ୍ରାଣ ଭାବିତା। ତେଣୁ ଭକ୍ତିରେ ଭରସା ରଖି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ। ଇଛା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହୁଏ, ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ମୁକ୍ତି ପାଉଥାଏ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତଥା, ଯେଉଁ ଦାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତି ବିନା କେବଳ ଧନ ନାଶ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ହୁଏ। ଭକ୍ତି ବିନା ଯେଉଁ ହୋମ ଦିଆଯାଏ, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ି ଛାଇଁକୁ ଆହୁତି ଦେବା ସମାନ। ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଫଳ ଆଶା କରନ୍ତି, ତାହା ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତି ବିନା ଫଳ ହୀନ ହୁଏ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂସାର ରୂପୀ ବିଷ ପାନ କରନ୍ତି। ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଂଗ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଓ ଛମା—ଏହି ସବୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଭିତରେ ଯଦି ଭକ୍ତି ନ ଥାଏ, ତେବେ ସେସବୁ ମିଥ୍ୟା ଓ ଫଳ ହୀନ ହୁଏ, ଓ ତାଙ୍କୁ ହରି ଦୂରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ମିଥ୍ୟା, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଭକ୍ତି ହୀନ, ଓ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ହରି ସବୁଠୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି ମଣିଷ ଏକ କମାରଙ୍କ ଧମନ ଭଳି—ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତ ନୁହେଁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ମଣିଷ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ଅଲଗା ଭାବେ ସଫଳତା ପାଉଥାଏ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯାହା ସଂନ୍ୟାସୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ଯେ କେହି ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏବଂ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଚର୍ୟା ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିଥାଏ।