ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିପ୍ରତି ଦୁଃଖିତ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ କୌଣସି ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯିଏ କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଯିଏ କୌଣସି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ବିଶେଷକରି କାର୍ତ୍ତିକ କିମ୍ବା ଆଷାଢ଼ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରୁଦ୍ରର ରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯିଏ ମହାବଳିକୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଚିହ୍ନ ଲାଗାଇ ମୁକ୍ତ କରେ, ବା ଯେଉଁଠି ଅନୁସାରେ କ୍ୱିଦା ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ପାନ ସୁପାରି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନ ଦାନ କରେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ; ପ୍ରବାଳ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେ, ମୁକ୍ତା ଦେଇ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଏ। ବେରିଲ୍ ଓ ଲାଲ୍ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ର ଲୋକ ମିଳେ। ଯିଏ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଘୋଡ଼ା ସାଙ୍ଗ ରହିଥାଏ; ଯିଏ ଯାନ ଦାନ କରେ, ସେ ଦେବଯାନ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯିଏ ଗାଈଁକୁ ଘାସ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରେ ସ୍ଥିର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲିନ୍, ଅନ୍ୟମାନେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ, ସଦା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରମଣ କରନ୍ତି, ଉତ୍ତମ କର୍ମରେ ଲିନ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈଁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଦେଉଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଆହାର ଉପରେ ସଂଯମ କରିଥିବା, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅଗ୍ନିରେ ସେବା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଓ ହରିନାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା—ଏମାନେ ପରମ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଅନାଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହକୁ ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରିଥାଏ, ସେ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରିଥାଏ। ଏହିପରି, ଯଦି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ମାତ୍ର ମୁଠିଭରି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୁଷ୍ପ, ଭୋଗ, ଫଳ ଦ୍ୱାରା କିଛି ବିଧି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବିଧିବିହୀନ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ସଫା କରେ, କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କ୍ରିଷ୍ଟଲ ଲିଙ୍ଗକୁ ମରାମତି କରେ, ସେମାନେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦାନ, ସେବା, ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ, ମୋକ୍ଷ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଏହି ଧର୍ମ ଏବଂ କର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅପାର।