ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନ। ଏହି ଭଳି ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ଅଷ୍ଟଶତ ଜନ୍ମ ଧରି ଗଙ୍ଗାରେ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହିତ ଭୂହ୍ୟା ନାମକ ନଗରରେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ପାଇଁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କୃପାଶୀଳ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ସ୍ବଲୋକ ଦାନ କରନ୍ତି। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଏହି ପୁଣ୍ୟର ଫଳ କଥା କହିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଏହି ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ରୁଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ। ସେଠିପାଇଁ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏକ ପାଖରେ ଯେତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ରହିଛି। ଯେ କୌଣସି ଭୟଭୀତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ହୁଏ। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଯେ କୌଣସି କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି କନ୍ୟାକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି କାର୍ତ୍ତିକ ବା ଆଷାଢ଼ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମରେ ମିଳିଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରୁଦ୍ର ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ମହିଷକୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଚିହ୍ନ ଲଗାଇ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯୋଗ୍ୟତାନୁସାରେ ପାନ ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଇଖୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଗୁଡ଼ ବା ଇଖୁ ରସ ଦାନ କଲେ, ସେ କ୍ଷୀର ସାଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରିଲେ, ସେ ମାଧବଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଠ, ଯାତ୍ରା ବା ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଭଳି ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଏକତା ପାଆନ୍ତି। ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କରାକୁ ମହାଦାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଦଶକୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦାନ କରି ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ଏକ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଘରରୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ବା ମଣିମୁକ୍ତା ରତ୍ନ ଯୁକ୍ତ ସୁନା ପାତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ବା ରତ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପ୍ରବାଳ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୁକ୍ତା ଦାନ କଲେ ରୁଦ୍ର ଲୋକ, ବୈଡୂର୍ୟ ବା ଲାଲ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଘୋଡ଼ା ସାଙ୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଯାନ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଗାଈକୁ ଘାସ ଦାନ କଲେ ରୁଦ୍ର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଭଳି ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୋଜିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜଣାଇବାରେ ଲାଗିଥିବା, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ, ସଦା ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୋଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଆହାର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଗାଈଙ୍କ ସହିତ ଧୈର୍ୟ ଧରନ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କରନ୍ତି ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏଭଳି ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବନରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।