ହେ ନାରଦ, ଯିଏ ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସଂସା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ, ପବିତ୍ର ଓ କୌଶଳୀ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ସଦା ବେଦ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଲିନ ରହେ, ସେ ପତିତମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଶକ୍ତି ଥାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେ ସଂପର୍କରେ ଆଉ କ’ଣ କୁହିବି? ଯିଏ ଅସ୍ତି-ସଂପତ୍ତି ରହିତ, ସେ ଦେବମାନେ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ପରମଙ୍ଗଳରେ ନିଯୁକ୍ତ, ସେ ଦେବ ଓ ଦାନବ, ଦୁଇଁଥିରେ ପୂଜ୍ୟ। ଯିଏ ସଦା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଂଗ ରଖେ, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ ପାଏ। ଯିଏ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଆମ ସହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥାଏ, ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଅଧମ ଓ ମୂଢ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଅମୃତର ଘଡ଼ି ଛାଡ଼ି, ବିଷ ପାତ୍ର ନିକଟକୁ ଯାଏ। ଏଭଳି ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ନାଶ କରେ, ସେ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶିରୋମଣି। ବେଦବିଦ୍ ମନ୍ୟେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧମ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। କାମଧେନୁ ଛାଡ଼ି, ଗଧା ଦୁଧ ପାଇଁ ଚାଲିଯିବା ପରି। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭୋଗ ହାରାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଉଛି, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏଭଳି ଲୋକ ତିନି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ। ହରି ମାନବ ରୂପରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ଅବିନାଶୀ। ନିଜ କର୍ମକୁ ଏହିପରି ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ—‘ହରି ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।’ ଯିଏ କର୍ମଫଳ ଲୋଭ ରହିତ, ସେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଜୀବନର ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛି, ସେଠାରୁ ବିରକ୍ତି ଆଶା କଲେ, ଅବିନାଶୀ ପଦ ଲାଭ ହୁଏ। ଯିଏ ନିଜ ଆଶ୍ରମର ନୀତି ଅନୁସରଣ କରେନି, ସେ ପତିତ ବୋଲି ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଲୋକ ଯଦି ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ନାରଦ, ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଏହା ଅନୁସରଣ କରେନି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ପଚାଯାଏ। ବାସୁଦେବକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଜ୍ଞାନ ଓ ମାର୍ଗ ଅଛି। ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଘାସ ପତ୍ତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରୂପରେ ନାହିଁ। ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ ଏହି ଦେବାଦିଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ, ହରି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଓ ବ୍ୟର୍ଥ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ କାରଣ। ଏହି ଭକ୍ତି ସମସ୍ତ ଲାଭର ଜୀବନ ଶକ୍ତି। ତେଣୁ ଭକ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଭକ୍ତିହୀନ, ସେ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରେନି। ଯେଉଁ ଦାନ କିମ୍ବା ଅର୍ପଣ ଭକ୍ତି ବିନା କରାଯାଏ, ସେ କେବଳ ଧନ ନାଶ ପାଇଁ ହୁଏ। ଯେଉଁ ହବି ଭକ୍ତି ବିନା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ନୁହେଁ, ଛାରରେ ଦିଆଯାଏ। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଶାଶ୍ୱତ ଫଳ ମିଳିବ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ମିଳେନି। ଏଭଳି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତିବିନା ବ୍ୟର୍ଥ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ସଂସାର ରୂପୀ ବିଷ ପାନ କରନ୍ତି।