ଧର୍ମ ଦେବତା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ କଥା ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ରାଜା ତୁମ ଖ୍ୟାତି ଶୁଣି ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣର ଉପାସକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ଏପରି ଉପକାର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ମୋ ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଧର୍ମ ଦେବତା ନମ୍ରତା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ସହ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚତମ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—‘ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏହି କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ: କେତେ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ଏବଂ କାହା ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ କୁହାଯାଇଛି? ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏହି ସବୁ ଏକେକ୍ ଭଳି ଭଳି କହ। ଏହା ପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—‘ମୁଁ ତୁମକୁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣ। ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣାଗୁଡ଼ିକ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ତେଣୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ସ୍ୱରୂପ କୁହିବି। ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାହା ଦାନ କରନ୍ତି, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ। ଦାନ କରି ତାହାର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର ହେଉଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ଦେଖିବାରୁ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଶୁଣ। ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଧାମକୁ ଯାଇ ଏକ ପ୍ରଳୟାବ୍ଧି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିୟମରେ କୃତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ ଜୀବନ ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ର ବର୍ଣ୍ଣନା କିଏ କରିପାରିବ? ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି, ତାହିଁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ସେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳକୁ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏକ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୁଣ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା କହିପାରିବେ ନାହିଁ। କର୍ତ୍ତାର ସମସ୍ତ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶତବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥାଆନ୍ତି, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ ପରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହା ଶାଶ୍ୱତ ଶିକ୍ଷା। ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମହାପ୍ରତୀପୀ ନାମକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ଚମ୍ପକମଞ୍ଜରୀ। ସେମାନେ ସଦା ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ବିନା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା କୁହାଯାନ୍ତି। ରାଜା ସଦା ଆଚାର୍ୟମାନେଙ୍କ କଥା ନିୟମିତ ଭାବେ ଶୁଣୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସିତ ଭୂମି ଧର୍ମରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା। ଏକଥର ଏହି ରାଜା ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୀକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ସେଠାରେ କୌଣସି ପଶୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ବହୁତ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ। ପରେ ଏକ ଶୁଖିଲା ଝିଅ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ଏଠାରେ କିପରି ପାଣି ମିଳିପାରିବ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି?’ ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ହାତର ଆକାରର ଏକ ଗଡ଼ଖୋଦିଲେ ଏବଂ ପାଣି ପାଇଲେ। ସେଠାରେ ଭୂମିଶ ନାମକ ଏକ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିସାଗର କୁହାଯାଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ପଦ୍ମସର ଏକଥର ବର୍ଷାଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ତେଣୁ, ହେ ପାପହୀନ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।