ନାରଦ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଅଭିନବ ଓ ଉତ୍ତମ କଥାରୂପେ ଓଡ଼ିଆରେ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଉଛି— ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି, କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ ତାହାର କୌଣସି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ। ଗଞ୍ଜା ମୁଣ୍ଡା, କୁଞ୍ଚିତ ପୃଷ୍ଠ ଅଥବା ନାରୀଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଅଧିନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ଚୋର, ଅପବାଦକ—ଏମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଫଳହୀନ ହୋଇଥାଏ। ତେଣୁ, ନାରଦ, ଯେଉଁଠି ଭଲ କାମରେ ନିବେଶିତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦ୍ୟମରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ ଚାହାନ୍ତି, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷାରେ ଦାନ ଦିଆଯାଏ ଯଦି କୌଣସି ଇଚ୍ଛାରୁ, ଏହା ମଧ୍ୟମ ଦାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଖ୍ରୁଦ୍ଧରେ, ଅନାସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟମ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ବେଦଜ୍ଞମାନେ କହନ୍ତି, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଦାନ, ଭୋଗ ଓ ଧନର ହାନି ତିନି ପ୍ରକାରରେ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି, ଧନ ଧର୍ମର ଫଳ, ଧର୍ମ ମାଧବଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ। ଯେଉଁଠି ଗଛ ତାଙ୍କ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେଉଁଠି ଜଣା ମାନବ ଯଦି ତାଙ୍କ ଶରୀର କିମ୍ବା ଧନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ। ଏଠି ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ନାରଦ, ଏହା ଗଙ୍ଗାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ। ଏହି ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ସଗର ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତରଧିକାରୀ ଭଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ନିବେଶିତ, ନିଶ୍ଚୟରେ ସତ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦୃଢ଼ତାରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି, ନ୍ୟାୟରେ ଧର୍ମ ଦେବତା ପରି ସମାନ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଶୂର, ଗୁଣର ଖଜାନା, ମିତ୍ରପ୍ରିୟ, ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକଦିନ ଧର୍ମର ରାଜା ସେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଧର୍ମ, ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତୁମର କୀର୍ତି ଶୁଣି ଆସିଛି, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ଉପାସକ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ଏଠି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମିକ ଓ ଦେବତାମାନେ ବସନ୍ତି। ଏପରି ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉପକାର ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଭଗୀରଥ ବିନମ୍ରତା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ମୋତେ କୃପା କରି ଏହି ଜିଜ୍ଞାସା ପୂରଣ କର। କେତେ ପିଡା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, କେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପିଡା ଦିଆଯାଇଛି? ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏହା ସବୁ ଏବେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହ। ଧର୍ମ ରାଜା କହିଲେ—ମୁଁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ସତ୍ୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣ। ଏହି ପିଡା ସଂଖ୍ୟା ହେଉଛି ଅସଙ୍ଖ୍ୟ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର। ତେଣୁ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ସ୍ୱରୂପ କହିବି। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ କରନ୍ତି, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୋଇଥାଏ। ଦାନ ଦେଇ ତାହା ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଛି, ତାହାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇ, ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଗଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଦାନ କରାଯାଏ, ତାହାର ମହାତ୍ମ୍ୟ କିଏ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରିବ? ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ସେ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଇଥାଏ, ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏକ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟର ସଂଖ୍ୟା କହିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏହି ଶ୍ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦାନ, ଧର୍ମ, ଉପକାର ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଉତ୍ତମ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।