ଏକ ସମୟର କଥା, ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା । ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ଲୋକେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ । ଏହିପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହାର କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଲୋକ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବି ଫଳହୀନ ହୁଏ । ଯେଉଁଠି ଧର୍ମକୁ ବିକ୍ରୟ କରାଯାଏ, ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ । ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବି ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ, ମନେ ରଖ । ଏହିପରି, ଯଦି ସେମାନେ ନିଜ ସେବକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ଶ୍ମଶାନ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ । ଅନୁଚିତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବି ଫଳହୀନ ହୁଏ । ଏଠାରେ ଏହା କୁହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ ପାଇବା ପରେ ସତ୍କ୍ଷଣେ ଖାଇ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବି ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ । ଏହିପରି, ଗଞ୍ଜା, କୁବଡ଼ା, ନାରୀରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ, ଚୋର, ଅପବାଦକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ବି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ । ନାରଦ, ଏଠି ଏହା କୁହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ସଦ୍କର୍ମରେ ଲିନ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ । ଯଦି ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ଦାନ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ । ଯଦି ଦାନ ଅନୁରାଗ କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାରେ ଦିଆଯାଏ, ଏହା ମଧ୍ୟମ ଦାନ ହିସାବରେ ଗଣାଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ, କ୍ରୋଧ, ଅଶ୍ରଦ୍ଧା କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମଧ୍ୟମ ଦାନ ବୋଲି ମନ୍ୟ ହୁଏ । ବେଦଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କହନ୍ତି, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଏହି ଦାନ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ । ଦାନ, ଭୋଗ ଓ ଧନର ହାନି ତିନି ପ୍ରକାରର ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି । ଧନ ହେଉଛି ଧର୍ମର ଫଳ, ଏବଂ ଧର୍ମ ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ । ଯେପରି ବୃକ୍ଷ ନିଜ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଉପକାର କରେ, ତେଣୁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦେହ କିମ୍ବା ଧନ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଜ ଜୀବନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହାରାଇଥାନ୍ତି । ଏଉଁପରି ଏକ ପୁରାତନ କଥା କୁହିବି, ନାରଦ, ଆପଣ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣନ୍ତୁ । ଏହା ଗଙ୍ଗା ମହିମା ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ସଗର ଵଂଶର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଭଗୀରଥ । ସେ ସବୁ ବିଧ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ । ନିଷ୍ଠାରେ ସେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସମାନ ଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କିଏ ଥିବେ? ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ । ସେ ଶୂରବୀର, ଗୁଣରାଶି, ସମ୍ବେଦନଶୀଳ, ମିତ୍ରପ୍ରେମୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ । ଏକ ଦିନ, ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ । ଧର୍ମ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ, “ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି । ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସଦ୍ଗୁଣ ପ୍ରେମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଏଠାରେ ନିତ୍ୟ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଦେବତାମାନେ ବାସ କରନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି ଉପକାର ଦୁର୍ଲଭ ।” ତାପରେ ରାଜା ଭଗୀରଥ ନମ୍ରତା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ—କେତେ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ଓ କାହା ପାଇଁ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ? ଏହା ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ।” ଧର୍ମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ବିଷୟ ଖୋଲିବି; ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣ ।