ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ବସି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ନିମ୍ନସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ସ୍ନାନ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଏବେ ବିଭିନ୍ନ କଥା ଅନୁକ୍ରମେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କଥାର ମୁଳ କଥା ଥିଲା ନାରାୟଣଙ୍କର ମହିମା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ନାରଦ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ମହାନୁଭାବମାନେ, ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ନିତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର। ତେଣୁ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଏହି ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ କ’ଣ? ହରିଙ୍କୁ, ଯାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ଗଙ୍ଗା ରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବାହିତ, କେମିତି ଜଣାଯିବ? ଜ୍ଞାନ ଓ ତ୍ୟାଗର ଚିହ୍ନ କ’ଣ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ସମ୍ମାନଦାତାମାନେ।” ନାରଦ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ—“ଉପର ଓ ତଳ ଦୁଇଁ ଲୋକରେ ଯିଏ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଯୋଗର ଦେହଧାରୀ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ସେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଜ୍ଞାନର ନାଥ, ଜ୍ଞାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଧ୍ୟାନର ନାଥ, ଯିଏ ନିଜେ ଧ୍ୟାନୀ, ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ନିଜେ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ କଳ୍ପାନ୍ତରେ ରୁଦ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯାଙ୍କର ପାଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେହି ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନିବେଦନ କରେ। ସେହି ପରମ ଧାମରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୂଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ଯିଏ ଦେହଗତ ସମସ୍ତ ଦେହ ର ହେତୁ, ଇଚ୍ଛାର ପୂର୍ବରୁ ଯାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ଆଶ୍ରୟ କରେ। ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଓ ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚିରିଦେଇଥିବା ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ରଷ୍ଟା, ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ପରମ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ନିଜ ରୂପର ବିଭିନ୍ନତାରେ ଏକ ତଥା ଏକାତ୍ମା ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସମସ୍ତେ ଯାହାରେ ବିଲୀନ ହେବେ ଓ ଯାହାଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେବେ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ଅସଙ୍ଗ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ସେହି ପରମ, ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଅଗୋଚର, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ସମସ୍ତେ ଯାହା ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା ଓ ଚିତ୍ରାଭାସ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯେଉଁ କୂର୍ମ ଅବତାର ହେଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ବରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚିରିଦେଇଥିବା ନରସିଂହଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ଅଜୟ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଉନ୍ମୂଳନ କରିଥିବା ଜମଦଗ୍ନି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ରାକ୍ଷସ ଦଳକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ନିଜ ବଂଶକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଯିଏ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଗଣନା କରି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ। ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଏହି ଅଳ୍ପମତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିବା ମହାନ୍ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରନ୍ତି, ମୁଁ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିଲେ, କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଓ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନମୟ ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ମୁଁ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ, ଅଜର, ଜ୍ଞାନମୟ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ହରି, ସହସ୍ରମୁଖୀ, ଭାବର ମୂଳ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।