जगज्जाड्यविध्वंसनोभुक्तिमुक्तिप्रदः स्तात्प्रसन्नः सदा शुद्ध कीर्तिः
जगातील जडत्वाचा नाश करणारा, भोग आणि मोक्ष देणारा, नेहमी प्रसन्न राहो; त्याची शुद्ध कीर्ती सदैव राहो.
लयं यास्यते यत्र वाचां विदूरे स वै नः प्रसन्नो ऽस्तु कालत्रयात्मा
जिथे सर्व काही विलीन होतं, जिथे वाणी थांबते—तीन काळांचा आत्मा असलेला तो आम्हा सर्वांवर प्रसन्न राहो.
स वै सर्वमूर्तिः सदा नो विभूत्येप्रसन्नो ऽस्तु किं ज्ञापयामो ऽत्र कृत्यम्
जो सर्व रूपांचा आहे, तो नेहमी आमच्या कल्याणासाठी प्रसन्न राहो; इथे आम्ही काय करावं हे सांगण्याची गरज नाही.
विष्णुमाह मुनीनेतानानयस्व मदन्तिकम्
विष्णू म्हणाले: 'हे मुनी, या सर्व तपस्व्यांना माझ्याकडे घेऊन ये.'
मुनीन्सांत्वय्य विश्वेशं दर्शयामास शङ्करम्
मुनीं समजावत, विश्वाचे स्वामी शंकर यांना त्यांनी दाखवले.
तपोलोकाद्भूमिलोकं मुनयो मुक्तकिल्बिषाः
संपूर्ण पापांपासून मुक्त झालेले मुनी तपोभूमीतून पृथ्वीवर आले.
देव द्वादशलोकानां दृश्यन्ते भस्मराशयः
देवा, बारा लोकांत राखेचे ढीग दिसत आहेत.
तच्छ्रुत्वा गिरिशः प्राह तान्मुनीनूर्द्धरेतसः
हे ऐकून, गिरिशाने त्या निर्मळ मनाच्या मुनींना बोलावले.
सन्देहो नास्ति मुनयः स्थितानां नो रहःस्थले
मुनींनो, जे ठाम राहतात त्यांना कुठल्याही गुप्त ठिकाणी शंका राहत नाही.
कथमङ्गारवृष्टिश्च कथं नो वा महाध्वनिः
ही अंगारांची वृष्टी कशी झाली आणि आपल्यासाठी तो मोठा आवाज कसा झाला?
प्रोचुः प्राञ्जलयो देवं ब्रह्मादिसुरसंगतम्
सर्व देवांसह ब्रह्मा यांच्या सभेत, त्यांनी हात जोडून त्या देवाला सांगितले.
स एवाङ्गार वृष्टिं च पिपासुरपिबद्विभोः
तोच, प्यायची इच्छा धरून, प्रभो, अंगारांची वृष्टी घडवून आणली.
वीरो ऽप्याह कपेर्लिङ्गे पीठाभावादिदं कृतम्
त्या वीरानेही सांगितले: वानराच्या लिंगाखाली पीठ नसल्यामुळे हे घडले.
कपेश्चित्तं परिज्ञातुं मया कृतमिदं द्विजाः
द्विजांनो, वानराचे मन जाणून घेण्यासाठी मी हे केले.
इत्युक्त्वा तु यथापूर्वं देवदेवः कृपानिधिः
असे म्हणून, देवांचा दयाळू स्वामी पूर्वीप्रमाणेच वागला.
कल्पयामास विश्वात्मा वीरभद्रमथाब्रवीत्
विश्वात्म्याने मग वीरभद्राची निर्मिती केली आणि त्याला सांगितले.
ततस्ते विपुला कीर्तिर्लोके स्थास्यति शाश्वती
मग तुझी मोठी कीर्ती या जगात कायम राहील.
तांबूलं वीरभद्राय दत्तवान्प्रीतमानसः
मन आनंदी करून, त्याने वीरभद्राला तांबूल दिला.
समाप्तायां तु पूजायां हनुमान्प्रीतमानसः
पूजा संपल्यावर, हनुमान आनंदी मनाने,
ददर्श तमथाभ्याह वीणा मे दीयतामिति
त्याला पाहून म्हणाला, 'मला वीणा द्या.'
ममापीष्टेहं गन्धर्व वीणेत्याह कपीश्वरः
कपीश्वर म्हणाला, 'गंधर्वा, मलाही वीणा हवी आहे.'
तदा मुष्टिप्रहारेण गन्धर्वः पातितः क्षितौ
तेव्हा, एका घावाने गंधर्व जमिनीवर पडला.
हनुमान्वानरश्रेष्ठो गायन्प्रागाच्छिवान्तिकम्
वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेला हनुमान गात गात शिवाच्या जवळ गेला.
बृहतीकुसुमैः शुद्धैर् देवपादावपूजयत्
त्याने शुद्ध बृहतीच्या फुलांनी देवाच्या पायांची पूजा केली.
दैत्यानां देवतानां च नृपाणां शङ्करो ऽपि च
दैत्य, देव आणि राजे यांच्याही वर शंकर आहेत.
समुल्लङ्घने शक्तिं शास्त्रज्ञत्वं बलोन्नतिम्
उडी मारण्याची क्षमता, शास्त्रज्ञान आणि बळाच्या उंचीमध्ये ते सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ आहेत.
प्रत्यक्षं मम विप्रेन्द्र हनुमान्हर्षमागगतः
ब्राह्मणश्रेष्ठा, हनुमान माझ्यासमोर आनंदाने प्रकट झाला.
प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः शिवांशः संभावयामास समस्तदेवान्
प्रसन्न, तरुण आणि शिवाचा अंश असलेल्या त्या रूपाने त्याने सर्व देवतांचा सन्मान केला.
महेशेनाहमप्येनं शशिमौलिमवैमि च
महेश्वरामुळे मीही त्याला चंद्रकोरी मस्तकी असलेला ओळखतो.
बुद्धौ न्याये च वै धैर्ये तादृगन्यो ऽस्ति न क्वचित्
बुद्धी, न्याय आणि धैर्य यामध्ये त्याच्यासारखा दुसरा कोणीच नाही.