सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते
जो सर्वांच्या वंदनेस पात्र आहे, सर्वांनी ज्याची पूजा केली जाते—
रचिताञ्जलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते
सर्वांनी हात जोडून फक्त तुझीच उपासना केली.
नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर
महोदय, वंदन वगैरे पुण्यकर्मांचे फळ देणारा तूच आहेस.
तच्छ्रुत्वा शङ्करः प्राह देवदेवं जनार्दनम्
हे ऐकून शंकराने देवांचा देव जनार्दनाला सांगितले—
किन्तु नास्तिकजन्तूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया
'पण हे सर्व मी नास्तिक जीवांना योग्य मार्गावर आणण्यासाठी केले.'
तस्माल्लोकोपकारार्थमिदं सर्वं कृतं मया
'म्हणूनच, लोकांच्या कल्याणासाठी मी हे सर्व केले.'
अथ ते गौतमगृहं प्राप्ता देवर्षयस्तदा
त्या वेळी देवर्षी गौतमाच्या घरी आले.
देवो हनूमता सार्द्ध्वं गायन्नास्ते मुनीश्वर
देव आणि हनुमंत दोघेही तिथे राहून गाणे गातात, हे मुनीश्वर.
हनुमत्करमालंब्य देवाभ्यां संगतो हरः
हनुमानाचं हात धरून, शंकर देवांनी त्या दोन देवांमध्ये सामील झाले.
गायन्नास्ते च हनुमांस्तुंबुरुप्रमुखास्तथा
हनुमान गात बसला, तसंच तुम्बुरू आणि इतरही गात होते.
आहूय पार्वतीमीश इदं वाक्यमुवाच ह
शंकरांनी पार्वतीला हाक मारून हे शब्द सांगितले.
देव्याह न च युक्तं तद्भर्त्त्रा शुश्रूषणं स्त्रियः
देवी म्हणाली, "पत्नीने अशा प्रकारे नवऱ्याची सेवा करणं योग्य नाही."
केशप्रसाधने देव तत्त्वं सर्वं न चेप्सितम्
देवा, केसांची रचना वगैरे मला काहीच नको आहे.
ततश्चरमसंलग्न केशपुष्पादिमार्जनम्
मग शेवटच्या स्पर्शाने, त्याने केस आणि फुलं नीट केली.
तदा किमुत्तरं वाच्यं तव देवादिवन्दित
देवतांनी ज्या तुझं स्तवन केलं, त्या वेळी काय उत्तर द्यावं?
एवं हि भाषमाणां तां करेणाकृष्य शङ्करः
असं बोलताना शंकरांनी तिला हाताने जवळ ओढलं.
विभज्य च कराभ्यां स प्रससार नखैरपि
त्यांनी तिचे केस हातांनी वेगळे केले आणि नखांनी नीट लावले.
कृत्वा धंमिल्लमकरोदथ मालां करागताम्
त्यांनी वेणी घातली आणि हातातली फुलांची माळ केली.
कल्पप्रसूनमालां च ब्रह्मदत्तां महेश्वरः
महेश्वरांनी ब्रह्मदेवांनी दिलेल्या कल्पवृक्षाच्या फुलांची माळ केली.
अथांसपृष्ठ संलग्नमार्जनं कृतवान् विभुः
मग प्रभूंनी तिच्या खांद्याजवळ आणि पाठीवरची जागा स्वच्छ केली.
किमिदं देवि चेत्युक्त्वा नीवीबन्धं चकार ह
"हे काय देवी?" असं म्हणून त्यांनी तिचा कंबरपट्टा बांधला.
ततः प्राह शिवा शंभुं स्मित्वा पर्वतनन्दिनी
मग पर्वतराजाची कन्या पार्वती हसून शंभूला म्हणाली.
पूर्वमेव मया सर्वं ज्ञातप्रायमभूत्किल
हे सर्व मला आधीच जवळपास कळलं होतं.
शिरो विभूषितं देव ब्रह्मशीर्षस्य मालया
देवा, माझं डोकं ब्रह्मदेवाच्या माळेने सुशोभित आहे.
शेषश्च वासुकिश्चैव सविषौ तव कङ्कणौ
शेष आणि वासुकी, दोघेही विषासहित, तुझे कंकण आहेत.
महोक्षो वाहनं गोत्रं कुलं चाज्ञातमेव च
महाबळवान बैल तुझं वाहन आहे, तुझं कुळ आणि घराणं मला आधीच माहीत आहे.
एवं वदन्तीं गिरिजां विष्णुः प्राहातिकोपनः
गिरिजा असे बोलत असताना, विष्णूने राग न आणता उत्तर दिले.
दुष्प्राणा न प्रिया भद्रे तव नूनमसंयमात्
मृदु स्वभावाच्या सखी, तुझ्या असंयमामुळेच हे जीवन टिकवणे कठीण झाले आहे.
इत्युक्त्वाथ नखाभ्यां हि हरिश्छेत्तुं शिरो गतः
हे बोलून, हरिने आपल्या नखांनी तिचे डोके कापण्यासाठी हात पुढे केला.
पार्वतीवचनं सर्वं प्रियं मम न चाप्रियम्
पार्वतीचे सर्व बोल मला प्रिय आहेत; त्यात काहीच अप्रिय नाही.