चूर्णं च शङ्करायाथ निवेदयति गौतमे
मग, गौतमांनी शंकराला चूर्ण अर्पण केलं.
कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खण्डकान्
माकडा, तांबूल घे आणि मला तुकडे दे.
अनेकफलभोक्तृआत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः
अनेक फळं खाणारा वानर कसा शुद्ध राहील?
मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम्
माझ्या शब्दाने सर्व शुद्ध होतं; माझ्या शब्दाने अमृतही विष होतं.
मद्वाङ्क्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते
माझ्या शब्दाने धर्माचं ज्ञान मिळतं; माझ्या शब्दाने मोक्ष सांगितला जातो.
अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखण्डकान्
म्हणून तांबूल घे आणि मला उत्तम तुकडे दे.
तततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खण्डान्समर्पयत्
मग, पानं गोळा करून त्याने त्याला तुकडे अर्पण केले.
देवे तु कृततांबूले पार्वती मन्दराचलात्
देवतासाठी तांबूल तयार झाल्यावर, मंदार पर्वतावरून पार्वती—
देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत्
मग, देवाच्या पायांना वंदन करून ती नम्र चेहऱ्याने उभी राहिली.
त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया
देवतांच्या देवी, तुझ्यासाठी मी अपराध केला.
यत्त्वां स्वमन्दिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम्
मी तुझ्या स्वतःच्या घरात तुला सोडून गेलो, ही माझी मोठी चूक झाली.
न बभाषे ऽप्येवमुक्ता सारुन्धत्या विनिर्ययौ
अशी विनंती केली तरी तिने काहीच बोलले नाही, आणि अरुंधतीसोबत बाहेर गेली.
अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि
तेव्हा शिवा म्हणाली, 'गौतम, तुला काय हवे आहे?''
कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि
'तू माझ्या घरी जेवशील, तर मी खरोखरच धन्य होईल.'
भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शङ्करानुमतेन वै
'शंकराच्या संमतीने, मी तुझ्या घरी जेवीन, ब्राह्मण.'
भोजयामास गिरिजां देवीं चारुन्धतीं तथा
त्याने गिरिजा देवीला आणि अरुंधतीलाही जेवायला वाढले.
सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ
ती हजारो ऋषिकन्यांसह हराकडे गेली.
संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवान्तिकम्
'मी संध्याकाळची पूजा करून लगेच तुझ्याकडे येईन.'
संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः
संध्यावंदनासाठी इच्छुक असलेले सर्वजण बाहेर गेले.
अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह
मग शंभूने उत्तरेकडे तोंड करून न्यास केला आणि जप सुरू केला.
सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते
जो सर्वांच्या वंदनेस पात्र आहे, सर्वांनी ज्याची पूजा केली जाते—
रचिताञ्जलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते
सर्वांनी हात जोडून फक्त तुझीच उपासना केली.
नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर
महोदय, वंदन वगैरे पुण्यकर्मांचे फळ देणारा तूच आहेस.
तच्छ्रुत्वा शङ्करः प्राह देवदेवं जनार्दनम्
हे ऐकून शंकराने देवांचा देव जनार्दनाला सांगितले—
किन्तु नास्तिकजन्तूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया
'पण हे सर्व मी नास्तिक जीवांना योग्य मार्गावर आणण्यासाठी केले.'
तस्माल्लोकोपकारार्थमिदं सर्वं कृतं मया
'म्हणूनच, लोकांच्या कल्याणासाठी मी हे सर्व केले.'
अथ ते गौतमगृहं प्राप्ता देवर्षयस्तदा
त्या वेळी देवर्षी गौतमाच्या घरी आले.
देवो हनूमता सार्द्ध्वं गायन्नास्ते मुनीश्वर
देव आणि हनुमंत दोघेही तिथे राहून गाणे गातात, हे मुनीश्वर.
हनुमत्करमालंब्य देवाभ्यां संगतो हरः
हनुमानाचं हात धरून, शंकर देवांनी त्या दोन देवांमध्ये सामील झाले.
गायन्नास्ते च हनुमांस्तुंबुरुप्रमुखास्तथा
हनुमान गात बसला, तसंच तुम्बुरू आणि इतरही गात होते.