संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्यो ऽथवा नृपाः
तिथे पुरुष, स्त्रिया किंवा राजेही शुद्ध झाले.
मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम्
ते गोड, दाट, रसाळ आणि जड असं वाहू लागलं.
मस्तके जापकं न्यस्य पञ्चगन्धविलेपनम्
मस्तकावर जप करणाऱ्याला ठेवून, पंचगंधाचं लेप लावा.
एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुङ्कुमविग्रहाः
अशा शुद्ध कुंकवाने सजलेल्या स्त्रियांना या प्रकारे पूजा केली जाते.
एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम्
अशा स्त्रियांकडून किंवा पुरुषांकडून पाणी अर्पण करायला लावावं.
अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि
किंवा डाव्या हातात पात्र ठेवून, त्याकडे पाहावं.
एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः
गौतम ऋषींनी हे असंच करवून घेतलं.
प्रक्षालिताङ्घ्रिहस्तेषु गन्धोद्वर्तितपाणिषु
त्यांचे पाय आणि हात धुतले, आणि हातांना गंध लावला.
अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा
मग, देव आणि ऋषीगण नीच आसनांवर बसले.
अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि
गोल, कोपऱ्याचे, जाड, बारीक आणि अगदी सडपातळ असेही,
चूर्णं च शङ्करायाथ निवेदयति गौतमे
मग, गौतमांनी शंकराला चूर्ण अर्पण केलं.
कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खण्डकान्
माकडा, तांबूल घे आणि मला तुकडे दे.
अनेकफलभोक्तृआत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः
अनेक फळं खाणारा वानर कसा शुद्ध राहील?
मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम्
माझ्या शब्दाने सर्व शुद्ध होतं; माझ्या शब्दाने अमृतही विष होतं.
मद्वाङ्क्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते
माझ्या शब्दाने धर्माचं ज्ञान मिळतं; माझ्या शब्दाने मोक्ष सांगितला जातो.
अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखण्डकान्
म्हणून तांबूल घे आणि मला उत्तम तुकडे दे.
तततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खण्डान्समर्पयत्
मग, पानं गोळा करून त्याने त्याला तुकडे अर्पण केले.
देवे तु कृततांबूले पार्वती मन्दराचलात्
देवतासाठी तांबूल तयार झाल्यावर, मंदार पर्वतावरून पार्वती—
देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत्
मग, देवाच्या पायांना वंदन करून ती नम्र चेहऱ्याने उभी राहिली.
त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया
देवतांच्या देवी, तुझ्यासाठी मी अपराध केला.
यत्त्वां स्वमन्दिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम्
मी तुझ्या स्वतःच्या घरात तुला सोडून गेलो, ही माझी मोठी चूक झाली.
न बभाषे ऽप्येवमुक्ता सारुन्धत्या विनिर्ययौ
अशी विनंती केली तरी तिने काहीच बोलले नाही, आणि अरुंधतीसोबत बाहेर गेली.
अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि
तेव्हा शिवा म्हणाली, 'गौतम, तुला काय हवे आहे?''
कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि
'तू माझ्या घरी जेवशील, तर मी खरोखरच धन्य होईल.'
भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शङ्करानुमतेन वै
'शंकराच्या संमतीने, मी तुझ्या घरी जेवीन, ब्राह्मण.'
भोजयामास गिरिजां देवीं चारुन्धतीं तथा
त्याने गिरिजा देवीला आणि अरुंधतीलाही जेवायला वाढले.
सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ
ती हजारो ऋषिकन्यांसह हराकडे गेली.
संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवान्तिकम्
'मी संध्याकाळची पूजा करून लगेच तुझ्याकडे येईन.'
संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः
संध्यावंदनासाठी इच्छुक असलेले सर्वजण बाहेर गेले.
अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह
मग शंभूने उत्तरेकडे तोंड करून न्यास केला आणि जप सुरू केला.