आरूढे शङ्करे देवे हनुमत्कन्धरां शिवः
शंकर देव हनुमानाच्या खांद्यावर चढले तेव्हा—
शृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौन्त मस्य गृहं ततः
शंभूने त्या गाण्याचा अमृतासारखा आस्वाद घेतला आणि मग गौतमाच्या घरी गेला.
पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति
तेथे जेवणाच्या वेळी गौतमाचे सत्कार करण्यात आले.
प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति
हनुमान गात असताना सर्वत्र समृद्धी आणि आनंद पसरला.
तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत
त्या गाण्यात सर्वांच्या मनात आश्चर्याची लहर उमटली.
प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वाञ्जलिभिः शिरोभिः
प्रसन्न आणि तरुण रूप असलेला, मध्यभागी उभा राहून, सर्वांनी डोकी आणि हात जोडून नमस्कार केला.
पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च
कमळासनावर बसलेल्या हनुमानाने एक पाय जोडलेल्या हातात ठेवला आणि दुसरा पाय तोंडाजवळ नेला.
स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि
त्याने खांद्यावर, तोंडाजवळ, हाताच्या तळव्यावर, गळ्यात, छातीवर, स्तनांच्या मध्ये आणि हृदयात पाय ठेवला.
शिरो गृहीत्वावनमय्य शङ्करः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सो ऽध्वनि
शंकराने हनुमानाचे डोके पकडून खाली वाकवले आणि वाटेत स्वतःच्या हनुवटीने त्याचा पाठ स्पर्श केला.
हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कण्ठगतं चकार
शिवाने मोत्यांचा हार बनवून तो हनुमानाच्या गळ्यात घातला.
हनूमता समो नास्ति कृत्स्नब्रह्माण्डमण्डले
संपूर्ण ब्रह्मांडात हनुमानासारखा दुसरा कोणी नाही.
सर्वोपनिषदव्यक्तं त्वत्पदं कपिसर्वयुक्
सर्व माकडांचा स्वामी, तुझे पाय सर्व उपनिषदांचे गूढ सार आहेत.
महायोगिहृदंभोजे परं स्वस्थं हनूमति
महायोग्यांच्या हृदयातील कमळात परम शांत हनुमान वास करतो.
भक्त्या संपूजितो ऽपीश पादो नो दर्शितस्त्वया
देवा, मी भक्तीने तुझी पूजा केली तरीसुद्धा तू मला आपले पाय दाखवले नाहीस.
हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे
हरि आणि शंभू दोघेही मला प्रिय आहेत, पण अशी भाग्य मला नाही.
न त्वया सदृशो मह्यं प्रियो ऽन्यो ऽस्ति हरे क्वचित्
हर्या, तुझ्यासारखा मला दुसरा कोणीही प्रिय नाही.
अथ देवाय महते गौतमः प्राणिपत्य च
मग गौतमाने त्या महान देवाला वंदन केले.
मध्याह्नो ऽयं व्यतिक्रान्तो भुक्तिवेलाखिलस्य च
मध्यान्हाची वेळ संपली आहे आणि सर्वांसाठी जेवणाची वेळ झाली आहे.
प्रविश्य गौतमगृहं भोजनायोपचक्रमे
गौतमाच्या घरी जाऊन त्याने जेवणाची तयारी सुरू केली.
हारैरनेकैरथ कण्ठनिष्कयज्ञोपवीतोत्तरवाससी च
अनेक हार, गळ्यातील दागिने, जानवे आणि उपरणे याने त्याला सजवले.
पञ्चाङ्गगन्धस्य विलेपनेन बाह्वङ्गदैः कङ्कणकाङ्गुलीयैः
पाच प्रकारच्या सुगंधी लेपाने, बांगड्या, कडे आणि अंगठ्यांच्या अंगठ्या याने त्याला शोभवले.
स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने
त्याने हरिला समोर सुंदर आसनावर बसवले.
सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः
गौतमाने भक्तीने सुवर्णाच्या पात्रात ठेवलेले अन्न दिले.
सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम्
त्याने उत्तम शिजवलेले आणि ताजे अन्न, व्यवस्थित मांडून दिले.
शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम्
शंभर वेळा शंभर गोड मुळ्या आणि भाज्या तयार केल्या.
शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम्
साखर वगैरे, तसेच आंबा, हरडे, खजूर आणि डाळिंब ठेवले.
प्रियालक्रञ्जम्बुफलं विकङ्कतफलं तथा
प्रियाळ, कांचन, जांभूळ आणि विकंकट फळही दिली.
दत्त्वापोशानकं विप्रो भुञ्जध्वमिति चाब्रवीत्
ही सर्व पौष्टिक अन्नपदार्थ देऊन त्या ऋषींनी म्हणाले, 'ब्राह्मणांनो, जेवा.'
गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत्
गौतमांनी स्वतः ती अन्नपदार्थ घेतली आणि शिव व विष्णू यांना अर्पण केली.
पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुङ्क्ते स वानरः
विष्णू, पाहा, हनुमान हा वानर कसा खातो आहे.