हर्युत्तमाङ्गं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत्
दोन्ही हातांनी हरिचं डोकं धरून त्याला पाण्यात बुडवलं.
पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शङ्करम्
हरिला दाबल्यावर त्याने हलक्या हाताने शंकराला पाण्यात ढकललं.
अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम्
त्याने शत्रूच्या छातीवर मारलं आणि अच्युताला पाण्यात ढकललं.
शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः
त्याने शंभूच्या डोक्यावर पराग फेकला, मग शंभूनंही हरिवर तसंच केलं.
जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबन्धनाः
पाण्यातील खेळाच्या धावपळीत त्यांची जटा मोकळी झाली.
इतरे तरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः
इतर मोठ्या मुनींनी एकमेकांच्या जटा एकत्र बांधल्या.
पातयन्तो ऽन्यतश्चापि क्त्रोशन्तो रुदतस्तथा
काही एकमेकांना ढकलत होते, काही ओरडत आणि रडत होते.
आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च
आकाशात वानरांचा स्वामी नाचू लागला आणि मोठ्याने गर्जना केली.
सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश
ज्यांनी गोड आणि मनोहारी सुरात गाणी गायली, त्यांनी दहा प्रकारची गीते सादर केली.
स्वयं गातुं हि ललितं मन्दंमन्दं प्रचक्रमे
ती स्वतः हळूहळू आणि मृदू स्वरात ललिता गीत गाऊ लागली.
स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम्
तीने योग्य सर्व गुणांनी युक्त असा स्थिर स्वर स्वीकारला.
वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत्
वासुदेवाने आपल्या हातांनी मृदंग वाजवायला सुरुवात केली.
तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजो ऽभवत्
तानका, गौतम आणि इतर उपस्थित होते; गायक वायुपुत्र होता.
म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन्
जे अशक्त होते ते बळकट झाले आणि जे क्षीण होते त्यांना नवचैतन्य मिळाले.
तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम्
देव, ऋषी आणि दानव सगळेच शांत झाले.
स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः
प्रत्येक देवतेने आपापली वाहने चढून तेथून निघून गेले.
प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशङ्को वृषमारुह
माकडा, माझ्या आज्ञेने तू निर्भयपणे वृषभावर चढ.
अथाह कपिशार्दूलो भगवन्तं महेश्वरम्
तेव्हा माकडांमधील वाघाने भगवान महेश्वरांना असे म्हटले.
तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो
भगवंत, मी तुमच्या वाहनावर चढलो तर पापी होईन.
तव चाभिमुखं गानं करिष्यामि विलोकय
पण मी तुमच्याकडे तोंड करून गाणे गाईन—हे पहा.
आरूढे शङ्करे देवे हनुमत्कन्धरां शिवः
शंकर देव हनुमानाच्या खांद्यावर चढले तेव्हा—
शृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौन्त मस्य गृहं ततः
शंभूने त्या गाण्याचा अमृतासारखा आस्वाद घेतला आणि मग गौतमाच्या घरी गेला.
पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति
तेथे जेवणाच्या वेळी गौतमाचे सत्कार करण्यात आले.
प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति
हनुमान गात असताना सर्वत्र समृद्धी आणि आनंद पसरला.
तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत
त्या गाण्यात सर्वांच्या मनात आश्चर्याची लहर उमटली.
प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वाञ्जलिभिः शिरोभिः
प्रसन्न आणि तरुण रूप असलेला, मध्यभागी उभा राहून, सर्वांनी डोकी आणि हात जोडून नमस्कार केला.
पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च
कमळासनावर बसलेल्या हनुमानाने एक पाय जोडलेल्या हातात ठेवला आणि दुसरा पाय तोंडाजवळ नेला.
स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि
त्याने खांद्यावर, तोंडाजवळ, हाताच्या तळव्यावर, गळ्यात, छातीवर, स्तनांच्या मध्ये आणि हृदयात पाय ठेवला.
शिरो गृहीत्वावनमय्य शङ्करः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सो ऽध्वनि
शंकराने हनुमानाचे डोके पकडून खाली वाकवले आणि वाटेत स्वतःच्या हनुवटीने त्याचा पाठ स्पर्श केला.
हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कण्ठगतं चकार
शिवाने मोत्यांचा हार बनवून तो हनुमानाच्या गळ्यात घातला.