अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तत्करं करे
मग प्रभूंनी विष्णूला पाहिलं आणि त्याचा हात आपल्या हातात घेतला.
क्षामोदरो ऽसि गोविन्द देयं ते भोजनं किमु
गोविंदा, तुझं पोट अगदी पातळ आहे; तुला काय जेवण द्यावं?
गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति
त्याऐवजी पार्वतीच्या घरी जा; ती तुझं पोट भरून टाकेल.
आदिश्य नन्दिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत्
देवाने नंदीला, जो द्वारपाल होता, जसं सांगितलं तसं आदेश दिला.
संपादयान्नं देवेशा भोक्तुकामा वयं मुने
देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या प्रभूंनो, आम्हाला जेवायचं आहे, म्हणून अन्न तयार करा, असा ऋषींनी सांगितलं.
मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ
मऊ गादीवर चढून, ते दोन्ही श्रेष्ठ देव झोपले.
गत्वा तडागं गंभीरं स्रास्यन्तौ देवसत्तमौ
गंभीर तळ्यावर जाऊन, ते दोन्ही श्रेष्ठ देव स्नान करू लागले.
मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे
मुनि आणि राक्षसांनी पाण्यात खेळ सुरू केला.
चक्रतुः शङ्करऋ पद्मकिञ्जल्काञ्जलिना हरेः
त्यांनी शंकर आणि हरि यांच्यावर कमळाच्या परागाचं उधळण केली.
नेत्रे केशरसंपातात्प्रमीलयत केशवः
परागाच्या ओघामुळे केशवाने डोळे मिटले.
हर्युत्तमाङ्गं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत्
दोन्ही हातांनी हरिचं डोकं धरून त्याला पाण्यात बुडवलं.
पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शङ्करम्
हरिला दाबल्यावर त्याने हलक्या हाताने शंकराला पाण्यात ढकललं.
अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम्
त्याने शत्रूच्या छातीवर मारलं आणि अच्युताला पाण्यात ढकललं.
शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः
त्याने शंभूच्या डोक्यावर पराग फेकला, मग शंभूनंही हरिवर तसंच केलं.
जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबन्धनाः
पाण्यातील खेळाच्या धावपळीत त्यांची जटा मोकळी झाली.
इतरे तरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः
इतर मोठ्या मुनींनी एकमेकांच्या जटा एकत्र बांधल्या.
पातयन्तो ऽन्यतश्चापि क्त्रोशन्तो रुदतस्तथा
काही एकमेकांना ढकलत होते, काही ओरडत आणि रडत होते.
आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च
आकाशात वानरांचा स्वामी नाचू लागला आणि मोठ्याने गर्जना केली.
सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश
ज्यांनी गोड आणि मनोहारी सुरात गाणी गायली, त्यांनी दहा प्रकारची गीते सादर केली.
स्वयं गातुं हि ललितं मन्दंमन्दं प्रचक्रमे
ती स्वतः हळूहळू आणि मृदू स्वरात ललिता गीत गाऊ लागली.
स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम्
तीने योग्य सर्व गुणांनी युक्त असा स्थिर स्वर स्वीकारला.
वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत्
वासुदेवाने आपल्या हातांनी मृदंग वाजवायला सुरुवात केली.
तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजो ऽभवत्
तानका, गौतम आणि इतर उपस्थित होते; गायक वायुपुत्र होता.
म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन्
जे अशक्त होते ते बळकट झाले आणि जे क्षीण होते त्यांना नवचैतन्य मिळाले.
तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम्
देव, ऋषी आणि दानव सगळेच शांत झाले.
स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः
प्रत्येक देवतेने आपापली वाहने चढून तेथून निघून गेले.
प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशङ्को वृषमारुह
माकडा, माझ्या आज्ञेने तू निर्भयपणे वृषभावर चढ.
अथाह कपिशार्दूलो भगवन्तं महेश्वरम्
तेव्हा माकडांमधील वाघाने भगवान महेश्वरांना असे म्हटले.
तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो
भगवंत, मी तुमच्या वाहनावर चढलो तर पापी होईन.
तव चाभिमुखं गानं करिष्यामि विलोकय
पण मी तुमच्याकडे तोंड करून गाणे गाईन—हे पहा.