लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्यतें तु प्रदायक
लंपट या शब्दाच्या शेवटी, खेचर असे उच्चारावे, कारण तो सिद्धी देणारा आहे.
ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः
नंतर, हजार ब्रह्मांच्या शेवटी, कोटी हारांच्या शब्दातून तो उच्चारावा.
वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत्
वराहाच्या शेवटी नरसिंह असे, आणि वामनाच्या शेवटीही तसेच उच्चारावे.
रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च
तीन रामांनंतर, विष्णुरूपाच्या शेवटी, धराही उच्चारावी.
निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट्
स्थापित अग्नीच्या पत्नीच्या शेवटी, 'स्वधा' आणि मग 'वषट' असे उच्चारावे.
आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः
आदिदेव या शब्दापासून, प्राण आणि अपानानंतर, शेवटी तो स्थापन करावा.
महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्यन्द्रशब्दतः
महामाया आणि अमोघ यांच्या शेवटी, दैत्येंद्र या शब्दातून तो उच्चारावा.
तेजस्वरान्ते पुरुषपंङेंते सत्यपूरुष
तेजस्वीच्या शेवटी, पुरुषाच्या शेवटी, सत्यपुरुष असे उच्चारावे.
तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः
तारा, मायामूर्ती, फट्, वः, काम आणि स्वरादि हे उच्चारावेत.
मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने
माया आणि विश्वाच्या आत्म्यासाठी षट् आणि तारा म्हणावे; शुद्ध आणि परात्म्यासाठी सौच आणि तुरात्मा म्हणावे.
तारौह्नैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः
ताराचा अत्युच्च शेवट झाल्यावर ह्रंस, फट् आणि मग प्रणव उच्चारावा.
ह्रैं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः
ह्रैं हे अनुपम रूप धारण करणाऱ्याचे अस्त्र आहे; त्यानंतर ध्रुव म्हणावे.
ष्टाङ्गविन्यासविन्य स्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट्
ष्टाङ्गविन्यास करून मूर्ती धारण करावी आणि मग फट् म्हणावे.
तारो वर्मत्रयं संकरं वं चामुकमस्तकम्
तारा हे त्रैवर्म आहे; संकर, वं आणि चामुकाचे शिर हेही त्यात येतात.
द्वयं ततो महात्मन्स्यान्सम्यग्दर्शययुग्मकम्
त्याच्या पुढे, हे महात्मा, दोन जोड्या योग्य रीतीने दाखवाव्यात.
उत्तरायं द्वयं पञ्चबाणबीजानि वोञ्चरेत्
मग, उत्तर दिशेला, दोनदा पाच बाणांचे बीज उच्चारावेत.
नृसिंहान्ते ततः कालात्मने स्वाहा ध्रुवस्ततः
नृसिंहाच्या शेवटी, काळाच्या आत्म्यासाठी स्वाहा आणि मग ध्रुव म्हणावे.
मायातारान्तिमो मन्त्रः सहस्राक्षरसंमितः
मायाताराचा अंतिम मंत्र हजार अक्षरांच्या बरोबरीचा मानला जातो.
श्रीलक्ष्मीर्नृहरिर्बीजं क्षैं शक्तिर्वह्निवल्लभा
श्रीलक्ष्मी हे नृहरिचे बीज आहे; क्षैं ही शक्ती आहे, जी अग्नीला प्रिय आहे.
क्षेत्रं च परमात्मा तु विनियोगो ऽखिलात्पये
क्षेत्र म्हणजे परात्मा; सर्वांमधून विनियोग करावा.
नृसिंहान्तं वह्निजायास्त्रायफटू मन्त्र ईरितः
नृसिंहाच्या शेवटी, 'वह्निजायास्त्रायफटू' हा मंत्र उच्चारावा.
तारः क्षां च सहस्रान्ते क्षरशब्दाद्विजृंभितम्
तारा आणि क्षां हे हजाराव्या शेवटी, क्षर या शब्दातून विस्तारलेले आहेत.
मारः क्षीं च महातेनुं प्रभान्ते विकरेति च
मारा आणि क्षी, हे महान शरीर, आणि प्रकाशाच्या शेवटी 'विकर' म्हणावे.
तारः क्षूं तप्तयंहायश्चादृक्केशान्त ईरयेत्
तारा आणि क्षूं, जळण्याकरिता, दृष्टी आणि केसांच्या शेवटी उच्चारावे.
नख स्पर्शाद्दिव्यसिंह नमो ऽस्तु भगवन् हरिः
नखांच्या स्पर्शाने, हे दिव्य सिंह, तुला नमस्कार असो, भगवंत हरी.
अनेन च शिखा प्रोक्ता कवचं तदनन्तरम्
या द्वारे शिखा सांगितली गेली; त्यानंतर कवचाचे वर्णन येते.
विह्वलितनृसिंहाय स्वाहान्तं कवचं स्मृतम्
अत्यंत व्याकुळ नरसिंहासाठी 'स्वाहा' या शब्दावर हा कवच संपतो.
धारणेग्नि प्रियान्तो ऽयं नेत्रमन्त्रः प्रकीर्तितः
हा नेत्रमंत्र आहे, जो अग्नीला प्रिय आहे आणि 'प्रियांत' या शब्दावर संपतो.
सहस्रान्ते युधायाथं नृसिंहायाग्निसुंदरी
हजार आवर्तनांच्या शेवटी, युद्धासाठी, नरसिंह आणि अग्निसुंदरी यांना—
उद्यदर्कसहस्राभं त्रीक्षणं भीसभूषणम्
हजार उगवत्या सूर्यांसारखा तेजस्वी, तीन डोळे असलेला, भीतीदायक अलंकारांनी सजलेला—