भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत्
जन्म आणि म्हातारपणाच्या शेवटी, मृत्यू आणि अशा शब्दांचा उच्चार करावा.
ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः
ज्ञानरूप धारणेच्या शेवटी, नरसिंहाच्या मोठ्या साममधून तो उच्चारावा.
अष्टाष्टकं चतुःषष्टि चेटिकाभयमीरयेत्
आठ आठांच्या आणि चौसष्ट सेवकांच्या शेवटी, निर्भयतेचा शब्द उच्चारावा.
नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत्
नमस्काराच्या शेवटी, प्रत्येक शब्दातून कमळांसह तो उच्चारावा.
सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत्
सहस्र नेत्र असलेल्या शब्दाच्या शेवटी, सहस्र पाद असलेला उच्चारावा.
सहस्तान्ते ललाटेति सहस्रायुधतो धरात्
सहस्र हस्त असलेल्या शब्दाच्या शेवटी, ललाट आणि सहस्र आयुध असलेला उच्चारावा.
मन्त्रेराजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद
मंत्रराजाच्या शब्दातून, आकाशमार्ग देणारा तो असावा.
घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः
भीषण हास्य आणि हसण्याच्या शब्दानंतर, विश्वाचे निवासस्थान उच्चारावे.
परमहंस विश्वेश विश्वान्ते तु विडंबन
परमहंस, विश्वेश, विश्वाच्या शेवटी, विडंबनाचा उच्चार करावा.
हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत्
हृषीकेश आणि स्वच्छंद, सर्व जीवांचे नियंता, ते स्थापन करावेत.
लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्यतें तु प्रदायक
लंपट या शब्दाच्या शेवटी, खेचर असे उच्चारावे, कारण तो सिद्धी देणारा आहे.
ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः
नंतर, हजार ब्रह्मांच्या शेवटी, कोटी हारांच्या शब्दातून तो उच्चारावा.
वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत्
वराहाच्या शेवटी नरसिंह असे, आणि वामनाच्या शेवटीही तसेच उच्चारावे.
रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च
तीन रामांनंतर, विष्णुरूपाच्या शेवटी, धराही उच्चारावी.
निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट्
स्थापित अग्नीच्या पत्नीच्या शेवटी, 'स्वधा' आणि मग 'वषट' असे उच्चारावे.
आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः
आदिदेव या शब्दापासून, प्राण आणि अपानानंतर, शेवटी तो स्थापन करावा.
महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्यन्द्रशब्दतः
महामाया आणि अमोघ यांच्या शेवटी, दैत्येंद्र या शब्दातून तो उच्चारावा.
तेजस्वरान्ते पुरुषपंङेंते सत्यपूरुष
तेजस्वीच्या शेवटी, पुरुषाच्या शेवटी, सत्यपुरुष असे उच्चारावे.
तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः
तारा, मायामूर्ती, फट्, वः, काम आणि स्वरादि हे उच्चारावेत.
मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने
माया आणि विश्वाच्या आत्म्यासाठी षट् आणि तारा म्हणावे; शुद्ध आणि परात्म्यासाठी सौच आणि तुरात्मा म्हणावे.
तारौह्नैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः
ताराचा अत्युच्च शेवट झाल्यावर ह्रंस, फट् आणि मग प्रणव उच्चारावा.
ह्रैं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः
ह्रैं हे अनुपम रूप धारण करणाऱ्याचे अस्त्र आहे; त्यानंतर ध्रुव म्हणावे.
ष्टाङ्गविन्यासविन्य स्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट्
ष्टाङ्गविन्यास करून मूर्ती धारण करावी आणि मग फट् म्हणावे.
तारो वर्मत्रयं संकरं वं चामुकमस्तकम्
तारा हे त्रैवर्म आहे; संकर, वं आणि चामुकाचे शिर हेही त्यात येतात.
द्वयं ततो महात्मन्स्यान्सम्यग्दर्शययुग्मकम्
त्याच्या पुढे, हे महात्मा, दोन जोड्या योग्य रीतीने दाखवाव्यात.
उत्तरायं द्वयं पञ्चबाणबीजानि वोञ्चरेत्
मग, उत्तर दिशेला, दोनदा पाच बाणांचे बीज उच्चारावेत.
नृसिंहान्ते ततः कालात्मने स्वाहा ध्रुवस्ततः
नृसिंहाच्या शेवटी, काळाच्या आत्म्यासाठी स्वाहा आणि मग ध्रुव म्हणावे.
मायातारान्तिमो मन्त्रः सहस्राक्षरसंमितः
मायाताराचा अंतिम मंत्र हजार अक्षरांच्या बरोबरीचा मानला जातो.
श्रीलक्ष्मीर्नृहरिर्बीजं क्षैं शक्तिर्वह्निवल्लभा
श्रीलक्ष्मी हे नृहरिचे बीज आहे; क्षैं ही शक्ती आहे, जी अग्नीला प्रिय आहे.
क्षेत्रं च परमात्मा तु विनियोगो ऽखिलात्पये
क्षेत्र म्हणजे परात्मा; सर्वांमधून विनियोग करावा.