षडूदीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत्
सहा दीर्घ अक्षरांनी युक्त बीज घेऊन, अंगांचं चिंतन करावं.
दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम्
दहा अवतारांसह नृहरि सुख देओ.
प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिसंकल्प्य मूलतः
पूर्वी सांगितलेल्या आसनावर, मूर्तीचे मूळ स्वरूप मनात ठेऊन तिची पूजा करावी.
इन्द्राद्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात्
इंद्र आणि इतर देवता, तसेच त्यांच्या वज्रासारख्या आयुधांची पूजा केल्यास इच्छित फल मिळते.
तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः
मग 'तार', माया, रमा, काम, बीज आणि क्रोधाचे स्थान यांचा आवाहन करावा.
प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत्
मुख्य धर्म आणि अधर्माच्या शेवटी 'निगडेत' हे शब्द उच्चारावे.
कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम्
हे काळाच्या शेवटी असणाऱ्या पाण्यासारखे आहे, आणि आपल्या ईश्वराच्या शेवटी ते स्वच्छ पाण्यासारखे असते.
भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च
प्रकाशाच्या शेवटी, काळ वगैरे, जे गेले, जे शाश्वत आहे आणि जे निर्माण झाले आहे, ते विचारात घ्यावे.
हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः
हृदयातील कमळाच्या चार पाकळ्यांच्या शेवटी ते स्थित आहे असे सांगितले जाते.
चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि
चोवीस तत्त्वांच्या शेवटी आणि पंचवीसव्या तत्त्वातही ते आहे.
भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह
हे भगवान नरसिंह, पुरुष, क्रोधाचे स्वामी, रसांसह.
कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः
कोटी किरणांच्या शेवटी, हे महादेव, समूहाच्या दहा ध्वनींपासून.
पिङ्गलेक्षणसटादष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध
पिंगट डोळे, जटा, आठ दात, दात-आयुध आणि नख-आयुध असलेले.
सं सक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान्
शक्तिरूपाच्या शेवटी, भूत, अपस्मार आणि यक्ष.
भगवन्व्योमचक्रेश्वरान्ते तु प्रभवाप्यय
हे प्रभु, आकाशचक्राच्या स्वामीच्या शेवटी उत्पत्ती आणि लय असते.
दह ज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः
ज्ञान आणि ऐश्वर्याच्या शेवटी जाळावे, मग प्रकाशाचा जोड प्रकट करावा.
सत्यपुरुष शब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत्
'सत्यपुरुष' या शब्दाच्या शेवटी, सत आणि असत यांच्या मधला भाग उच्चारावा.
भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः
'कांतार' या शब्दाच्या शेवटी भय येते; नंतर 'विष' या शब्दापासूनही भय येते.
अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः
'अशनी' या शब्दाच्या शेवटी भय येते; 'मारी' या शब्दापासून दुष्काळाचे भय येते.
स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः
'स्कंद' आणि 'अपस्मार' या शब्दांच्या शेवटी भय येते; नंतर 'चोर' या शब्दापासूनही भय येते.
भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत्
जन्म आणि म्हातारपणाच्या शेवटी, मृत्यू आणि अशा शब्दांचा उच्चार करावा.
ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः
ज्ञानरूप धारणेच्या शेवटी, नरसिंहाच्या मोठ्या साममधून तो उच्चारावा.
अष्टाष्टकं चतुःषष्टि चेटिकाभयमीरयेत्
आठ आठांच्या आणि चौसष्ट सेवकांच्या शेवटी, निर्भयतेचा शब्द उच्चारावा.
नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत्
नमस्काराच्या शेवटी, प्रत्येक शब्दातून कमळांसह तो उच्चारावा.
सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत्
सहस्र नेत्र असलेल्या शब्दाच्या शेवटी, सहस्र पाद असलेला उच्चारावा.
सहस्तान्ते ललाटेति सहस्रायुधतो धरात्
सहस्र हस्त असलेल्या शब्दाच्या शेवटी, ललाट आणि सहस्र आयुध असलेला उच्चारावा.
मन्त्रेराजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद
मंत्रराजाच्या शब्दातून, आकाशमार्ग देणारा तो असावा.
घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः
भीषण हास्य आणि हसण्याच्या शब्दानंतर, विश्वाचे निवासस्थान उच्चारावे.
परमहंस विश्वेश विश्वान्ते तु विडंबन
परमहंस, विश्वेश, विश्वाच्या शेवटी, विडंबनाचा उच्चार करावा.
हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत्
हृषीकेश आणि स्वच्छंद, सर्व जीवांचे नियंता, ते स्थापन करावेत.