सूते ह्यनन्तरं माया शक्तिं नियमनात्मिकाम्
मग लगेचच माया नियमन करणारी शक्ती उत्पन्न करते.
अनन्तरं च सा माया नित्या विश्वविमोहिनी
यानंतर तीच माया, जी नेहमीच आहे आणि जगाला मोहात टाकणारी आहे, प्रकट होते.
एकतस्तु नृणां येन कलयित्वा मलं ततः
तीच माया, माणसांमध्ये दोष निर्माण केल्यावर,
कालेन च नियत्योपसर्गतां समुपेतया
आणि काळाच्या साहाय्याने, ती बंधनाच्या अवस्थेला पोहोचते.
प्रदर्शनाथ वै पुंसो विषयाणां च सा पुनः
पुन्हा एकदा, ती माणसाला विषय दाखवते, केवळ दाखवण्यासाठी.
विद्या त्वावरणं भित्वा ज्ञानशक्तेः स्वकर्मणा
पण विद्या, ज्ञानशक्तीच्या स्वतःच्या कृतीने, त्या आच्छादनाला फोडते.
करोति भोग्यं यानासौ करणेन परेण वै
तीच ज्ञानशक्ती, श्रेष्ठ साधनाने, भोग्य वस्तू माणसासाठी उपलब्ध करून देते.
भोग्ये भोगं च भोक्तारं तत्परं करणं तु सा
भोग्य वस्तूमध्ये, भोग, भोगणारा आणि ते श्रेष्ठ साधन—हे सगळं तीच आहे.
सुखादिरूपो विषयाकारा बुद्धिः समासतः
थोडक्यात, बुद्धी सुख वगैरे रूप धारण करते आणि विषयांचा आकार घेते.
यद्यर्कवत्प्रकाशा धीः कर्मत्वाञ्च तथापि हि
जरी बुद्धी सूर्यासारखी तेजस्वी असली, तरी ती कर्मरूपच आहे.
संबन्धात्कारणाद्यैस्तद्भोगौत्सुक्येन चोदनात्
करणादी साधनांशी संबंध आणि भोगाची इच्छा यामुळे ती प्रेरित होते.
अकर्तृत्वाभ्युपगमे भोक्तृत्वाख्या वृथास्य तु
जर कर्तेपणाचं नाकारलं, तर भोगणारा हा शब्द निरर्थक ठरतो.
कर्तृत्वरहिते पुंसि करणाद्यप्रयोजके
माणसामध्ये कर्तेपणाच नसल्यास, साधनांची काहीच गरज राहत नाही.
करणादिप्रयोक्तृआत्वं विद्ययैवास्य संमतम्
करणादी साधनांचा कर्ता म्हणून त्याचं अस्तित्व फक्त विद्येमुळेच मान्य केलं जातं.
येन भोग्याय जनिता भिद्यङ्गे पुरुषे पुनः
ज्यामुळे, भोगासाठी, पुन्हा एकदा देहधारी माणसात भेद निर्माण होतो.
एभिस्तत्त्वैश्च भोक्तृत्वदशायां कलितो यदा
आणि या तत्त्वांमुळे, जेव्हा तो भोगणाऱ्याच्या अवस्थेत स्थिर होतो,
कलैव प्रश्चादव्यक्तं सूते भोग्याय चास्य तु
जसा काळ योग्य वेळी अदृश्य गोष्टींचा अनुभव घेण्यासाठी त्यांना प्रकट करतो, तसंच हे घडतं.
गुणानामविभागो ऽत्र ह्याधारे क्ष्मादिभागवत्
हे बघा ऋषी, पृथ्वी वगैरे या आधारांमध्ये गुणांची वेगळी ओळख नसते.
त्रय एव गुणा ह्यषामव्यक्तादेव संभवः
खरं तर, अदृश्यातून फक्त तीनच गुण उत्पन्न होतात.
गुणतो धीश्च विषयाध्यवसायस्वरूपिणी
गुणांपासूनच बुद्धी निर्माण होते, जिला विषयांबद्दल ठाम निर्णय घेण्याचं स्वरूप असतं.
महत्तत्तवादहॄङ्कारो जातः संरंभवृत्तिमान्
महत्त्वत्त्वापासून अहंकार जन्माला येतो, ज्यात आरंभ करण्याची प्रवृत्ती असते.
सत्त्वा द्विगुणभेदेन स पुनस्त्रिविधो भवेत्
सत्त्वामुळे, गुणांच्या दोन प्रकारांमुळे तो अहंकार पुन्हा तीन प्रकारांचा होतो.
तत्र तैजसतो ज्ञानेन्द्रियाणि मनसा सह
त्या तेजस्वी (सत्त्वगुणी) भागातून ज्ञानेंद्रिये आणि मन निर्माण होतात.
राजसाञ्च क्रियाहेतोस्तथा कर्मेन्द्रियाणि तु
आणि राजसिक भागातून, कृतीसाठी, कर्मेंद्रिये उत्पन्न होतात.
इच्छारूपं च संकल्पव्यापारं तत्र वै मनः
तेथे मन हे इच्छेचं आणि संकल्प करण्याच्या क्रियेचं स्वरूप असतं.
बहिः करणभावेन स्वोचितेन यतः सदा
कारण ते नेहमी स्वतःच्या स्वभावानुसार बाह्य इंद्रियासारखं वागतं.
करोत्यन्तःस्थितं भूयस्ततो ऽन्तः करणं मनः
पण ते इतरांपेक्षा अधिक अंतर्मुख होतं; म्हणूनच मनाला अंतःकरण म्हणतात.
इच्छासंरंभबोधाख्या वृत्तयः क्रमतो ऽस्य तु
त्याच्या क्रिया अनुक्रमे इच्छा, आरंभ आणि ज्ञान अशा ओळखल्या जातात.
ग्राह्याश्च विषया ह्येषां ज्ञेयाः शब्दादयो मुने
आणि या सर्वांनी ग्रहण करायचे विषय म्हणजे शब्द वगैरे, हे जाणावं, हे ऋषी.
वाक्पाणिपादपायूपस्थास्तु कर्मेन्द्रियाण्यपि
वाणी, हात, पाय, गुदद्वार आणि जननेंद्रिय हे देखील कर्मेंद्रिये आहेत.