संकल्पेनाथ सो ऽनेन दुष्प्रापमकगृतात्मभिः
मग, दृढ संकल्पाने, तिने अस्थिर मन असणाऱ्यांना कठीण असं साध्य केलं.
अतिष्टन्मारुताहारः शतं किल समाः प्रभुः
ती प्रभू, शंभर वर्षे केवळ वायूवरच उपजीविका करत होती, असं सांगितलं जातं.
तत्र ब्रह्मर्षयश्चैव सर्वे देवर्षयस्तथा
तेथे सर्व ब्रह्मर्षी आणि तसेच सर्व देवरषी एकत्र आले.
आदित्याश्चैव रुद्राश्च दिवाकरनिशाकरौ
आदित्य, रुद्र, सूर्य आणि चंद्रही तिथे उपस्थित होते.
तत्र रुद्रो महादेवः कर्णिकारमयीं शुभाम्
तेथे रुद्र, महादेव, यांनी सुंदर सोन्याचे कमळ तयार केले.
तस्निन् दिव्ये वने रम्ये देवदेवर्षिसंकुले
त्या दिव्य आणि रम्य वनात, देव, ऋषी आणि मुनी यांनी भरलेले होते.
न चास्य हीयते वर्णो न ग्लानिरुपजायते
त्या कमळाचा रंग कधीच फिकट होत नाही, आणि ते कधीच कोमेजत नाही.
जटाश्च तेजसा तस्य वैश्वानरशिखोपमाः
त्यांच्या जटांना तेज होते, जणू काही प्रज्वलित अग्नीच्या ज्वाळांसारख्या.
एवं विधेन तपसा तस्य भक्त्या च नारद
अशा प्रकारे, त्या तप आणि भक्तीमुळे, नारद,
उवाच चैनं भगवांस्त्र्यंबकः प्रहसन्निव
त्र्यंबक भगवान हसत असल्यासारखे त्याच्याशी बोलले.
यथा खे च तथा शुद्धो भविष्यति सुतस्तंव
"जसे आकाश शुद्ध असते, तसेच तुझा मुलगाही शुद्ध होईल."
तेजसा तस्य लोकांस्त्रीन्यशः प्राप्स्यति केवलम्
त्याच्या तेजामुळे, त्याला तीनही लोकांत केवळ कीर्ती मिळेल.
अरणिं त्वथ संगृह्य ममन्थाग्निचिकीर्षया
मग त्याने अरणी घेतली आणि अग्नी उत्पन्न करण्यासाठी ती घासू लागला.
घृताचीं नामाप्सरसं ददर्श भगवान्नृषिः
त्या ऋषींना घृताची नावाची अप्सरा दिसली.
अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्मुनीश्वर
त्या वनात, भगवत व्यास उपस्थित होते, हे मुनीश्रेष्ठ.
शुकीभूया महारम्या घृताची समुपागमत्
घृताची अत्यंत सुंदर पोपटाचे रूप घेऊन जवळ आली.
स्मरराजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह
कामदेव तिच्या मागे होता आणि तिच्या सर्व अंगांवर प्रभाव टाकत होता.
न शशाक नियन्तुं तं व्यासः प्रविसृतं मनः
व्यास आपले उधळलेले मन आवरू शकले नाहीत.
हृतम् यत्नान्नियच्छतश्चापि मुने एतञ्चिकीर्षया
मन आवरण्याचा खूप प्रयत्न केला तरी, त्या इच्छेमुळे ते मन हरवले गेले.
शुक्रे निर्मथ्यमाने ऽस्यां शुको जज्ञे महातपाः
अरणी घासली जात असताना, त्यातून महातपस्वी शुक जन्माला आला.
यथैव हि समिद्धो ऽग्निर्भाति हव्यमुपात्तवान्
जसा प्रज्वलित अग्नी हविर्दान घेतल्यावर तेजाने उजळतो,
बिभ्रञ्चित्रं च विप्रेन्द्र रूपवर्णमनुत्तमम्
त्याच्याकडे अद्वितीय आणि सुंदर रूप व वर्ण होते, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण.
अभ्येत्य स्नापयामास वारिणा स्वेन नारद
नारद जवळ येऊन त्याने स्वतःच्या पाण्याने त्याला स्नान घातले.
जगीयन्त च गन्धर्वा ननृतुञ्चाप्सरोगणाः
गंधर्वांनी गाणी गायली आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले.
विश्वावसुश्च गन्धर्वस्तथा तुंबुरुनारदौ
विश्वावसु गंधर्व, तुंबरू आणि नारद हे तिथे उपस्थित होते.
तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः
त्या ठिकाणी इंद्रासह सर्व लोकपाल एकत्र आले होते.
दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः
वाऱ्याने सर्व प्रकारची दिव्य फुले पाडली.
तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः
तो महान आत्मा, तेजस्वी, देवीसोबत आनंदाने त्याची सेवा करत होता.
तस्य देवेश्वरः शक्तो दिव्यमद्भुतदर्शनम्
शक्तिशाली आणि अद्भुत दिव्य रूप असलेला देवांचा स्वामी त्याची सेवा करत होता.
हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः
हजारो राजहंस, कमळे आणि बगळे तिथे होते.