एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम्
हरीचे नाव एकटेच सर्व पापांचा नाश करते.
श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम्
त्याला नेहमीच श्वपच समजावे; त्याच्याशी कधीही बोलू नये.
श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत्
तो स्मशानासारखा आहे; त्याच्या जवळ कधीही जाऊ नये.
गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः
गायी आणि ब्राह्मण यांच्याशी द्वेष करणारे राक्षस समजले जातात.
समर्चयति गोविन्दं तत्पूजा विफला भवेत्
अशा व्यक्तीने गोविंदाची पूजा केली, तर ती पूजा निष्फळ ठरते.
सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हॄन्ति वै
हे महाभागा, अशी पूजा लवकरच पूजकांचेच नाश करते.
तमेव विष्मुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः
तत्त्वज्ञानी लोक त्याला विष्णूचा द्वेष्टा म्हणतात.
धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः
सदैव धर्मकृत्यांत मग्न असणारेच विष्णूचे रूप मानले जातात.
दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत्
ज्याची विष्णूवर नितांत भक्ती आहे, त्याच्या मनात कधीही वाईट विचार येऊ शकत नाहीत.
क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम्
अशा भक्तांच्या मनातील पापविचार क्षणात नाहीसे होतात; त्यांच्या ठिकाणी वाईटपणा टिकूच शकत नाही.
चण्डाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः
हरिभक्तीला समर्पित असलेले चांडाळसुद्धा खरे श्रेष्ठ मानले जातात.
हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी
हरीची सेवा ही भोग आणि मोक्ष दोन्ही देणारी म्हणून प्रसिद्ध आहे.
विष्णोरुपासनं कुर्यात्सो ऽक्षयं सुखमश्नुते
जो कोणी विष्णूची उपासना करतो, त्याला अखंड सुख प्राप्त होते.
स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत्
तो जणू सर्व तीर्थांत स्नान केल्यासारखा होतो आणि विष्णूला अतिशय प्रिय बनतो.
सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम्
हरीच्या पायातील पाणी सर्व दुःख दूर करणारे मानले जाते.
ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती
जे महात्मे पूर्णपणे शरण जातात, त्यांना शाश्वत मुक्ती मिळते.
पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम्
हे जो वाचतो किंवा ऐकतो, त्याचे सर्व पाप नष्ट होतात.
परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः
जो नेहमी दुसऱ्याच्या पत्नी किंवा संपत्तीच्या मागे लागलेला असतो,
हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशो ऽथ सहस्रशः
ज्याने शेकडो-हजारो ब्राह्मण आणि गायी मारल्या आहेत,
उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः
जो नेहमी वाईट कृत्यांत मग्न असतो आणि पाप्यांचा प्रमुख असतो,
न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः
अशा लोकांची संख्या कोट्यवधी वर्षांनीही सांगता येणार नाही.
सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम्
तो सर्व ऐश्वर्याने युक्त असलेल्या सौवीर राजाच्या नगरात गेला,
अलङ्कृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम्
ते बाजारांनी सजलेले होते आणि देवांच्या नगरीसारखे भासत होते.
छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ
सोन्याच्या कळसांनी झाकलेले ते नगर पाहून व्याघ्राला आनंद झाला.
जगामाभ्यन्तरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः
चोरीसाठी लालायित असलेला चोर त्या नगराच्या आतील भागात गेला.
परिचर्यापरं विष्णोरुत्तङ्कं तपसां निधिम्
तेथे त्याने विष्णूची सेवा करणारा, तपश्चर्येचा खजिना असलेला उत्तंक पाहिला.
चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने
चोरी थांबवणारा तो माणूस पाहून शिकारीने त्या ऋषीकडे पाहिले.
उत्तङ्कं हॄन्तुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः
शस्त्र उगारून, गर्वाने भरून, तो शिकारी उत्तंकाला पकडायला धावला.
हॄन्तुं कृतमतिं व्याधमुत्तङ्कः प्रेक्ष्य चाब्रवीत्
आपल्याला पकडण्याचा निर्धार असलेला शिकारी पाहून उत्तंक म्हणाला:
मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते
मी तुझं काय अपराध केलं आहे? हे मोठ्या बुध्दीमान, मला सांग.