मोहिन्यां प्रतिबुद्धायां करिष्यामो दिवाकरे
मोहिनी जागी झाली की, हे दिवाकर, आपण काहीतरी करू.
ततो देव गणाः सर्वे शतक्रतुपुरोगमाः
मग सर्व देवगण, शतक्रतुच्या पुढाकाराने, राजन,
समायाता महीपाल नारीं तां प्रतिबोधितुम्
एकत्र आले, हे पृथ्वीचे राजे, त्या स्त्रीला जागे करण्यासाठी.
तेजोहीनां निरानन्दां शुष्कतोयां नदीमिव
जशी एखादी नदी तेजहीन, आनंदरहित आणि कोरडी होते, तशीच ती दिसत होती.
पराजितो यथा मर्त्यः प्रल्मानकुसुमं यथा
जसा हरलेला मनुष्य किंवा सुगंध नसलेले फूल तशी.
गतशालिस्तु केदारो निष्प्र यथा
जसा शेतात तांदूळ संपले की ते ओसाड होते, तशी.
मन्थानं नवनीते वा उद्धृते धरणीपते
जसा लोण्याने रिकामा झालेला मंथनाचा घडा, हे धरतीपती.
हत नाथां तु युवतीं धान्यहीनां प्रजां यथा
जशी रक्षण करणारा नसलेली तरुणी किंवा धान्य नसलेली संतती.
पृथ्वीं भूपालहीना वा मन्त्रही यथा नृप
जशी राजा नसलेली पृथ्वी किंवा मंत्र नसलेला राजा, तशी.
जलहीनं यथा कुंभं पङ्कस्थं गोपतिं यथा
जसा पाण्याविना कुंभ किंवा चिखलात अडकलेला गवळी.
भग्नक्रियं यथा वैद्यं भग्नशाखं यथा द्रुमम्
जसा काम थांबलेला वैद्य किंवा तुटलेली फांदी असलेला वृक्ष.
विधूम इव सप्तार्चिर्विरश्मिरिव भास्करः
जसा धूर नसलेला सात ज्वाळांचा अग्नी किंवा किरण नसलेला सूर्य.
अतृप्तः कान्तया कान्तः पन्नगश्च विषोज्झितः
जसा प्रेयसीने न तृप्त झालेला प्रियकर किंवा विष नसलेला सर्प.
शिरोभ्रष्टा यथा माला पर्वतो धातुवर्जितः
जशी डोक्यावरून घसरलेली माळ किंवा खनिज नसलेला डोंगर.
स्वरहीनं यथा साम पद्महीनं यथा सरः
जसं सामगानात सूर नसतो, किंवा कमळांशिवाय तळं असतं—
ज्ञानं ममत्वसंयुक्तं पुमांसं प्रकृतिं विना
तसं, ज्ञानात ममत्व असेल, किंवा पुरुषाला त्याचा खरा स्वभाव नसेल.
तेजोहीनां तथापश्यन् मोहिनीं ते दिवौकसः
त्याचप्रमाणे, देवांनी मोहिनीला तेज नसलेली पाहिली.
आक्रोशवचनैः क्रूरैः पुत्रहत्यासमन्विताम्
तीला कठोर शब्दांनी दोष दिला, आणि पुत्रहत्येचा आरोप केला—
स्ववाक्यपालनां चण्डामुचुर्देवाः समागताः
आपलं वचन पाळावं, असं एकत्र जमलेल्या देवांनी कठोरपणे सांगितलं.
नहि माधवभक्तानां विद्यते मानखण्डनम्
माधवाच्या भक्तांचं मान कमी होत नाही.
तन्न सिद्धं वरारोहे स प्रयातो ऽधुनाभवम्
सुंदरी, ते साध्य झालं नाही; तो आता या जगातून निघून गेला.
एकादशी महापुण्या मोहिनी माधवे सिते
शुभ एकादशीला, माधवाच्या मोहिनी या अत्यंत पुण्यदायी दिवशी—
तस्यैवाध्युष्टिरतुला यत्सत्याचच्चलितो न हि
त्याची निष्ठा अपूर्व होती, कारण तो कधीही सत्यापासून ढळला नाही.
कर्मणा मनसा वाचा पुत्रव्यापादने मतिम्
कर्माने, मनाने आणि वाणीने, तो पुत्राचा नाश करण्याच्याच विचारात होता.
तादृशं निकषं प्रोक्ष्य भगवान्मधुसूदनः
अशा प्रकारे त्याची परीक्षा घेऊन, भगवान मधुसूदन—
पुत्रस्य च प्रियायाश्च भावं प्रेक्ष्य नृपस्य च
पुत्र, प्रिय आणि राजाचा भाव पाहिला—
सदेहाः क्षीणकर्माणो ह्य् अङ्गारो ऽग्निरिवाहितः
शरीरासह, कर्म संपलेले, ते अग्नीतील कोळशासारखे राहिले.
सर्वयत्नेन सुभगे दोषः को ऽत्र तवाधुना
भाग्यवती, सर्व प्रयत्न करून, आता तुझ्यात काय दोष आहे?
सिद्धौ वाप्यथ वासिद्धौ कर्मकृत्स्याद्दृथा न हि
सिद्धी झाली किंवा नाही, जो कर्म करतो तो कधीच व्यर्थ जात नाही.
सद्भावे घटमानस्य यदि कर्म न सिद्ध्यति
खर्या मनाने प्रयत्न करूनही जर कर्म यशस्वी झालं नाही—