हस्ते हि पापस्य दिवाप्रकीर्तेर्वत्स्यामि तत्कर्मकरः सुभुक्तः
पापाच्या हातात, दिवसाढवळ्या जाहीर झाल्यावर, मी ते कर्म करत राहीन आणि त्याचा आनंद घेईन.
तच्चापि राजेन्द्र ददस्व देव्यै मज्जीवितं मज्जननीभवं वा
राजेंद्र, तेही देवीला दे—माझे जीवन असो वा तिच्या पोटी जन्म मिळवणे असो.
विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः
माझ्या गुणांनी राजांची माळ शोभवीन, जशी किरणे आपल्या तेजाने आकाश उजळवतात.
संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः
माझे निर्मळ यश अधिक उजळ केल्यावर, राजन, मी कसा सुखी राहू आणि शांत राहू?
गतो वा नरकं घोरं कथं भोक्ष्ये हरेर्दिने
मी भयंकर नरकात गेलो असलो तरी, हरिदिनाला मी कसा जेवू?
भूयो भूयो वदति मां दुर्मेधाश्च सुबालिशा
पुन्हा पुन्हा मूर्ख आणि लहान वयाचे लोक मला सांगत राहतात—
मुक्त्वैवं वासरे विष्णोर्भोजनं पापनाशने
विष्णूच्या दिवशी, जेवण घेतल्याने पाप नष्ट होते असं म्हणतात.
तथापि नैव कर्ताहं भोजनं हरिवासरे
तरीही, मी हरिवासराला जेवणार नाही.
दुन्दुभी कुर्वती नादं सा कथं वितथा भवेत्
डुंडुभीने केलेला आवाज कसा खोटा ठरू शकेल?
अपेयं चैव पीत्वा तु किं जीवेच्छरदः शतम्
एकदा प्यायल्यानंतर पुन्हा पिणे योग्य नाही—शंभर वर्षे जगलो तरी काय?
धिक्कृतो ऽपि जनैः सर्वैर्न भोक्ष्ये हरिवासरे
सर्व लोकांनी निंदा केली तरी, मी हरिवासराला जेवणार नाही.
तच्चापि वरमेवात्र न भोक्ष्ये हरिवासरे
तरीही, हेच श्रेष्ठ आहे—मी हरिवासराला जेवणार नाही.
व्रजद्भिर्मनुजैर्मार्गे निरयस्यातिदुःखितैः
रस्त्यावर, नरकात फार दु:ख भोगणारे लोक चालताना—
जनैः पूर्णा भविष्यन्ति मयि भुक्ते तु ताः सुत
माझ्या जेवल्याने, त्या जागा लोकांनी भरून जातील, मुला.
समर्थो यस्तु शत्रूणां हर्षं संजनयेद्भुवि
जो पृथ्वीवर शत्रूंना आनंद देऊ शकतो—
तन्न दास्यामि मोहिन्या याचितो ऽपि सुरासुरैः
ते मी मोहिनीला देणार नाही, देव-दैत्यांनी मागितले तरी.
आकाशभासा स्वशिरश्छिन्द्यादेव वरासिना
तो आकाशासारखा तेजस्वी उत्तम तलवार घेऊन स्वतःचं डोकं छाटावं.
रुक्माङ्गदेति मन्नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये
माझं नाव रुक्मांगद आहे, जे तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे.
स कथं भोजनं कृत्वा नाशये स्वकृतं यशः
स्वतः मिळवलेली कीर्ती तो जेवण करून कशी नष्ट करील?
विरमति तदपि न चेतो मामकमिति मोहिनीहेतोः
तरीसुद्धा मोहाच्या कारणामुळे माझं मन थांबत नाही.
न त्वेव कुर्यां मधुसूदनस्य दिने सुपुण्ये ऽन्ननिषेवणं हि
मधुसूदनाच्या पवित्र दिवशी मी कधीच अन्नाचा स्पर्श करणार नाही.
आहूय जननीं शीघ्रं नाम्ना संध्यावलीं शुभाम्
त्याने आपल्या शुभ नावाच्या आई संध्यावलीला पटकन बोलावलं.
पालयन्तीं धरां सर्वां पादविन्यासविक्रमैः
ती आपल्या पावलांच्या ठशांनी संपूर्ण पृथ्वीचं रक्षण करीत होती.
श्राविता मोहिनी वाक्यं पितुर्वाक्यं तथैव च
मोहिनीने वडिलांचं आणि आईचंही बोलणं ऐकलं.
भोजनाय स्थितामेनां नृपस्य हरिवासरे
राजाच्या उपस्थितीत, हरिवासराच्या दिवशी ती जेवणासाठी उभी होती.
तथा विधीयतामेवं कुशलं चोभयोर्भवेत्
असं काहीतरी ठरवावं, जेणेकरून दोघांचंही भलं होईल.
मोहिनीं श्लक्ष्णया वाचा प्राह ब्रह्मसुता तदा
तेव्हा ब्रह्मपुत्राने मोहिनीला गोड शब्दांत सांगितलं.
नास्वादयति पापान्न संप्राप्ते हरिवासरे
हरिवासर आल्यावर तो कधीच अपवित्र अन्नाला स्पर्श करत नाही.
सदा भवति या नारी भर्तुर्वचनकारिणी
जी स्त्री नेहमी पतीचं ऐकते, ती नेहमीच सुखी असते.
यद्यनेन पुरा देवि तव दत्तः करो गिरौ
देवी, जर कधी पर्वतावर त्याने तुला हात दिला असेल,