एतद्धर्माङ्गदेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य मोहिनी
धर्मांगदाने उच्चारलेले हे शब्द ऐकून मोहिनी—
यत्र रुक्माङ्गदः शेते मृतकल्पो रविप्रभः
जिथे सूर्यसारखा तेजस्वी, पण मृतासारखा रुक्मांगद झोपलेला आहे—
दीपरत्नैः सुप्रकाशे विद्रुमैश्चित्रिते वरे
मणिमय दिव्यांनी उजळलेल्या, प्रवाळांनी सजवलेल्या सुंदर कक्षेत—
दीर्घविस्तारसंयुक्ते ह्यनौपम्ये मनोहरे
रुंदी आणि लांबीने मोठ्या, अनुपम आणि मनोहारी अशा त्या ठिकाणी—
तातैषा जननी मे ऽद्य त्वां वदत्यनृती त्विति
बाबा, आज माझी आई तुला म्हणते, 'तू असत्य बोलतोस.'
सकोषरत्ननिचये गजाश्वरथसंयुते
रत्नांच्या राशी, हत्ती, घोडे आणि रथ यांनी समृद्ध अशा त्या ठिकाणी—
प्रदेहि सकलं ह्यस्यै यत्त्या श्रावितं विभो
प्रभु, तिने जे काही मागितले आणि तू जे वचन दिलेस, ते सर्व तिला दे.
देहि शक्रपदं देव्यै जितं विद्धि पुरन्दरम्
देवीला इंद्रपद दे, आणि जाणून ठेव की पुरंदराचा पराभव झाला आहे.
तच्चाप्यहं प्रदास्यामि तपसा तोष्य पद्मजम्
तेही मी पद्मजाला तपाने संतुष्ट करून देईन.
त्रिविष्टपे वापि परे पदे वा दास्यामि जित्वा नरदेवदानवान्
स्वर्गात असो वा परमपदात, माणसे, देव आणि दैत्य यांना जिंकून मी ते देईन.
हस्ते हि पापस्य दिवाप्रकीर्तेर्वत्स्यामि तत्कर्मकरः सुभुक्तः
पापाच्या हातात, दिवसाढवळ्या जाहीर झाल्यावर, मी ते कर्म करत राहीन आणि त्याचा आनंद घेईन.
तच्चापि राजेन्द्र ददस्व देव्यै मज्जीवितं मज्जननीभवं वा
राजेंद्र, तेही देवीला दे—माझे जीवन असो वा तिच्या पोटी जन्म मिळवणे असो.
विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः
माझ्या गुणांनी राजांची माळ शोभवीन, जशी किरणे आपल्या तेजाने आकाश उजळवतात.
संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः
माझे निर्मळ यश अधिक उजळ केल्यावर, राजन, मी कसा सुखी राहू आणि शांत राहू?
गतो वा नरकं घोरं कथं भोक्ष्ये हरेर्दिने
मी भयंकर नरकात गेलो असलो तरी, हरिदिनाला मी कसा जेवू?
भूयो भूयो वदति मां दुर्मेधाश्च सुबालिशा
पुन्हा पुन्हा मूर्ख आणि लहान वयाचे लोक मला सांगत राहतात—
मुक्त्वैवं वासरे विष्णोर्भोजनं पापनाशने
विष्णूच्या दिवशी, जेवण घेतल्याने पाप नष्ट होते असं म्हणतात.
तथापि नैव कर्ताहं भोजनं हरिवासरे
तरीही, मी हरिवासराला जेवणार नाही.
दुन्दुभी कुर्वती नादं सा कथं वितथा भवेत्
डुंडुभीने केलेला आवाज कसा खोटा ठरू शकेल?
अपेयं चैव पीत्वा तु किं जीवेच्छरदः शतम्
एकदा प्यायल्यानंतर पुन्हा पिणे योग्य नाही—शंभर वर्षे जगलो तरी काय?
धिक्कृतो ऽपि जनैः सर्वैर्न भोक्ष्ये हरिवासरे
सर्व लोकांनी निंदा केली तरी, मी हरिवासराला जेवणार नाही.
तच्चापि वरमेवात्र न भोक्ष्ये हरिवासरे
तरीही, हेच श्रेष्ठ आहे—मी हरिवासराला जेवणार नाही.
व्रजद्भिर्मनुजैर्मार्गे निरयस्यातिदुःखितैः
रस्त्यावर, नरकात फार दु:ख भोगणारे लोक चालताना—
जनैः पूर्णा भविष्यन्ति मयि भुक्ते तु ताः सुत
माझ्या जेवल्याने, त्या जागा लोकांनी भरून जातील, मुला.
समर्थो यस्तु शत्रूणां हर्षं संजनयेद्भुवि
जो पृथ्वीवर शत्रूंना आनंद देऊ शकतो—
तन्न दास्यामि मोहिन्या याचितो ऽपि सुरासुरैः
ते मी मोहिनीला देणार नाही, देव-दैत्यांनी मागितले तरी.
आकाशभासा स्वशिरश्छिन्द्यादेव वरासिना
तो आकाशासारखा तेजस्वी उत्तम तलवार घेऊन स्वतःचं डोकं छाटावं.
रुक्माङ्गदेति मन्नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये
माझं नाव रुक्मांगद आहे, जे तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे.
स कथं भोजनं कृत्वा नाशये स्वकृतं यशः
स्वतः मिळवलेली कीर्ती तो जेवण करून कशी नष्ट करील?
विरमति तदपि न चेतो मामकमिति मोहिनीहेतोः
तरीसुद्धा मोहाच्या कारणामुळे माझं मन थांबत नाही.