येन तस्य भवेद्धानिर्न याचे तन्नृपात्मज
राजपुत्रा, ज्यामुळे त्याला तोटा होईल, अशी गोष्ट मी कधीच मागत नाही.
तन्मया प्रार्थितं पुत्र स मोहान्न प्रयच्छति
मुला, मी जी मागणी केली, ती तो मोहामुळे देत नाही.
याचितः सुखहेतोस्तु मया नृपतिसत्तमः
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या राजाकडे मी सुखासाठी मागणी केली आहे.
स्थितः सो ऽद्यानृते घोरे सुरापानसमे विभुः
आज तो प्रभू भीषण असत्यात उभा आहे, जणू काही मद्यपान केल्यासारखा.
परित्यजेयं जनकं तवाधमं नैव स्थितिर्मे भविता हि तेन
मी तुझ्या नीच पित्याला सोडून देईन; त्याच्यासोबत मी कधीच राहणार नाही.
मयि जीवति तातो मे न भवेदनृती क्वचित्
जोपर्यंत मी जिवंत आहे, तोपर्यंत माझा वडील कुठेही असत्य बोलणार नाही.
पित्रा मे नानृतं देवि पूर्वमुक्तं कदाचन
देवी, माझ्या वडिलांनी कधीच पूर्वी असत्य बोललेले नाही.
यस्य सत्ये स्थिता लोकाः सदेवासुरमानुषाः
त्याच्या सत्यावरच सर्व लोक, देव, असुर आणि माणसे टिकून आहेत.
विजृंभते यस्य कीर्तिर्व्याप्तं ब्रह्माण्डमण्डलम्
त्याची कीर्ती सर्व ब्रह्मांडात पसरली असून, ती सतत वाढत आहे.
अश्रुतं भूपतेर्वाक्यं परोक्षे श्रद्दधे कथम्
राजाच्या शब्दांवर, जे मी ऐकलेच नाहीत आणि जे त्याच्या अनुपस्थितीत सांगितले गेले, मी कसा विश्वास ठेवू?
एतद्धर्माङ्गदेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य मोहिनी
धर्मांगदाने उच्चारलेले हे शब्द ऐकून मोहिनी—
यत्र रुक्माङ्गदः शेते मृतकल्पो रविप्रभः
जिथे सूर्यसारखा तेजस्वी, पण मृतासारखा रुक्मांगद झोपलेला आहे—
दीपरत्नैः सुप्रकाशे विद्रुमैश्चित्रिते वरे
मणिमय दिव्यांनी उजळलेल्या, प्रवाळांनी सजवलेल्या सुंदर कक्षेत—
दीर्घविस्तारसंयुक्ते ह्यनौपम्ये मनोहरे
रुंदी आणि लांबीने मोठ्या, अनुपम आणि मनोहारी अशा त्या ठिकाणी—
तातैषा जननी मे ऽद्य त्वां वदत्यनृती त्विति
बाबा, आज माझी आई तुला म्हणते, 'तू असत्य बोलतोस.'
सकोषरत्ननिचये गजाश्वरथसंयुते
रत्नांच्या राशी, हत्ती, घोडे आणि रथ यांनी समृद्ध अशा त्या ठिकाणी—
प्रदेहि सकलं ह्यस्यै यत्त्या श्रावितं विभो
प्रभु, तिने जे काही मागितले आणि तू जे वचन दिलेस, ते सर्व तिला दे.
देहि शक्रपदं देव्यै जितं विद्धि पुरन्दरम्
देवीला इंद्रपद दे, आणि जाणून ठेव की पुरंदराचा पराभव झाला आहे.
तच्चाप्यहं प्रदास्यामि तपसा तोष्य पद्मजम्
तेही मी पद्मजाला तपाने संतुष्ट करून देईन.
त्रिविष्टपे वापि परे पदे वा दास्यामि जित्वा नरदेवदानवान्
स्वर्गात असो वा परमपदात, माणसे, देव आणि दैत्य यांना जिंकून मी ते देईन.
हस्ते हि पापस्य दिवाप्रकीर्तेर्वत्स्यामि तत्कर्मकरः सुभुक्तः
पापाच्या हातात, दिवसाढवळ्या जाहीर झाल्यावर, मी ते कर्म करत राहीन आणि त्याचा आनंद घेईन.
तच्चापि राजेन्द्र ददस्व देव्यै मज्जीवितं मज्जननीभवं वा
राजेंद्र, तेही देवीला दे—माझे जीवन असो वा तिच्या पोटी जन्म मिळवणे असो.
विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः
माझ्या गुणांनी राजांची माळ शोभवीन, जशी किरणे आपल्या तेजाने आकाश उजळवतात.
संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः
माझे निर्मळ यश अधिक उजळ केल्यावर, राजन, मी कसा सुखी राहू आणि शांत राहू?
गतो वा नरकं घोरं कथं भोक्ष्ये हरेर्दिने
मी भयंकर नरकात गेलो असलो तरी, हरिदिनाला मी कसा जेवू?
भूयो भूयो वदति मां दुर्मेधाश्च सुबालिशा
पुन्हा पुन्हा मूर्ख आणि लहान वयाचे लोक मला सांगत राहतात—
मुक्त्वैवं वासरे विष्णोर्भोजनं पापनाशने
विष्णूच्या दिवशी, जेवण घेतल्याने पाप नष्ट होते असं म्हणतात.
तथापि नैव कर्ताहं भोजनं हरिवासरे
तरीही, मी हरिवासराला जेवणार नाही.
दुन्दुभी कुर्वती नादं सा कथं वितथा भवेत्
डुंडुभीने केलेला आवाज कसा खोटा ठरू शकेल?
अपेयं चैव पीत्वा तु किं जीवेच्छरदः शतम्
एकदा प्यायल्यानंतर पुन्हा पिणे योग्य नाही—शंभर वर्षे जगलो तरी काय?