एवमुक्त्वा तु वचनं देवी संध्यावली तदा
अशी वचने सांगून त्या वेळी राणी संध्यावलीने
तस्या वीक्षणमात्रेण परिपूर्णानि भूपते
राजा, तिच्या केवळ एका नजरेने सर्व काही पूर्ण झाले.
अमृतस्वादुकल्पस्य जनस्य तु महीपते
राजा, ज्यांच्या अन्नाचा स्वाद अमृतासारखा गोड आहे अशा लोकांसाठी,
परिवेषयदव्यग्रा मोडिन्याश्चारुहासिनी
ती प्रसन्न मनाने आणि सुंदर हास्याने, एकाग्रतेने अन्न वाढत होती.
शनैः शनैश्च बुभुजे इष्टमन्नं सुसंस्कृतम्
ती हळूहळू, मनासारखे, छान शिजवलेले अन्न शांतपणे खाऊ लागली.
वीज्यमाना वरारोहा व्याजनेन सुगीतिना
ती सुंदर स्त्री, गोड गाण्याच्या तालावर, पंख्याने वाऱ्याने सुखावत होती.
सा भुक्ता ब्रह्मतनया तदन्नममृतोपमम्
ब्रह्मदेवाची कन्या जेवली आणि ते अन्न तिला अमृतासारखे वाटले.
जगृहे पुत्रदत्तं तु तांबूलं तत्सुगन्धिमत्
राजपुत्राने दिलेले, सुवासिक तांबूल तिने घेतले.
ततः प्रहस्य शनकैः प्राह संध्यावलीं नृप
नंतर ती हलकेसे हसून, संध्यावलीला हळूवार बोलली.
न मया हि परिज्ञाता श्रमस्वेदितया शुभे
हे शुभे, श्रम आणि घामामुळे मी तुला ओळखू शकले नाही.
तावत्प्रणम्य नृपतेः पुत्रो वचनमब्रवीत्
तेव्हा राजपुत्राने वाकून आपले म्हणणे सांगितले.
तव भर्तुः प्रसादेन वृद्धिं संप्राप्तवानहम्
तुझ्या पतीच्या कृपेने मला भरभराट मिळाली आहे.
अस्याः पीतं पयो भूरि कुचयोः स्नेहसंप्लुतम्
मी तिच्या छातीतील, मायेने ओथंबलेले दूध पुष्कळ प्यायलो आहे.
इयं मां जनयित्वैव जाता शिथिलबन्धना
तिने मला जन्म दिल्यावर, तिचे माझ्याशी नाते सैल झाले.
मातुः पुत्रस्य चार्वङ्गि सत्यमेतन्मयेरितम्
सुंदर अंग असलेल्या तू, आई आणि मुलाबद्दल मी जे बोललो ते खरे आहे.
उत्संगे वर्तयिष्यामि मातृसंघस्य नित्यशः
मी नेहमी आईंच्या संगतीत, त्यांच्या कुशीत राहीन.
मातृसौख्यं न जानाति कुमारी भर्तृजं यथा
कुमारीला आईच्या सुखाची जाणीव होत नाही, जशी पतीपासून जन्मलेल्या मुलीला होते.
हारमुत्तमदेहस्थं हस्तेनाहर्तुमिच्छति
ती आपल्या हाताने, उत्तम शरीरावर असलेला हार घ्यायची इच्छा करते.
समीहते जगद्धर्तुं सवीर्यं मातृजं पयः
ती जगाला पोसणारे, बळाने भरलेले आईचे दूध प्यावे असे मनात धरते.
अस्याश्चैवापराणां च विशेषो यदि मे न चेत्
माझ्या लक्षात जर तिच्यात आणि इतरांत फरकच नसेल—
एवं ब्रुवाणे तनये मोहिनी विस्मयं गता
मुलगा असे बोलत असताना मोहिनी आश्चर्यचकित झाली.
विनीतस्य ह्यपापस्य औचित्यं पापिनो गृहे
सज्जन माणसाचे वर्तन, वाईटाच्या घरी असले तरी, योग्यच असते.
एवं गुणाधिकस्याहं कर्तुं कर्म जुगुप्सिताम्
तो गुणी असूनही, मला हे निंद्य कृत्य करावंच लागतं आहे.
एवं विमृश्य बहुधा मोहिनी लोकसुंदरी
अशा अनेक विचारांनी मोहिनी, जी स्त्रियांमध्ये सर्वात सुंदर आहे,
न शक्नोमि विना तेन मुहूर्तमपि वर्तितुम्
त्याच्याशिवाय मी एक क्षणही राहू शकत नाही.
कनिष्ठा जननी तात शीघ्रं त्वां द्रष्टुमिच्छति
माझ्या लहान आईला, बाळा, तुला लगेच भेटायचं आहे.
पुत्रवाक्येन नृपतिरतत्क्षणाद्गन्तुमुद्यतः
मुलाच्या बोलण्यावर राजाने ताबडतोब जायची तयारी केली.
संप्रविश्य गृहे राजा ददर्श शयनस्थिताम्
घरात शिरून, राजाने तिला पलंगावर पडलेली पाहिली.
उपास्य मानां प्रियया संध्यावल्या शनैः शनैः
आपली प्रिय संध्यावली हिला सन्मान देत, तो हळूहळू तिच्याजवळ गेला.
दृष्ट्वा रुक्माङ्गदं प्राप्तं शयने मोह्य सुंदरी
रुक्मांगद पलंगावर आला हे पाहून, सुंदर स्त्री भावनांनी भरून पलंगावर पडली.