हयस्थः प्रययौ राजा मोहिन्या सह तत्क्षणात्
घोड्यावर बसून राजा त्या क्षणी मोहिनीबरोबर निघून गेला.
अवरुह्य हयातस्मामोहिनीं वाक्यमब्रवीत्
घोड्यावरून खाली उतरून त्याने मोहिनीला हे शब्द सांगितले.
एष ते गुरुशुश्रूषां करिष्यति यथा गुणम्
तो तुझी शिष्याप्रमाणे, आपल्या सामर्थ्यानुसार सेवा करील.
सा चैवमुक्ता पत्या तु प्रस्थिता सुतमन्दिरम्
पतीने असे सांगितल्यावर ती राजकुमाराच्या महालात निघून गेली.
आत्मनो भर्तृवाक्येन परित्यज्य महीपतीन्
पतीच्या आज्ञेने तिने राजांना सोडून दिले.
क्रमे पञ्चदशे प्राप्ते पर्यङ्के त्ववरोपयत्
पंधराव्या पायरीवर पोहोचल्यावर तिने त्याला पलंगावर बसवले.
मृद्वास्तरणसंयुक्ते मणिरत्नविभूषिते
तो पलंग मऊ गादीने आणि रत्नांनी सजवलेला होता.
ततः पादोदकं चक्रे मोहिन्या धर्मभूषणः
मग धर्मभूषणाने मोहिनीचे पाय धुण्याचे कार्य केले.
नैवमस्याभवद्दुष्टं मनस्तां मोहिनीं प्रति
त्याच्या मनात मोहिनीबद्दल कोणतीही वाईट भावना आली नाही.
मेने वर्षायुतसमामात्मानं च त्रिवत्सरम्
त्याला शंभर हजार वर्षे म्हणजे जणू तीन वर्षेच वाटली.
उवाचावनतो भूत्वा सुकृती मातरस्म्यहम्
तो वाकून म्हणाला, 'माते, मी तुमचा पुत्र आहे.'
चकार सर्वभोगैस्तां युयोज च मुदान्वितः
त्याने तिला सर्व सुखसोयी दिल्या आणि आनंदाने तिच्याशी एकरूप झाला.
ये लब्धे दानवाञ्चित्वा पाताले धर्ममूर्त्तिना
जे मिळवून, धर्मस्वरूपाने दानवांना पाताळात फसवले—
अष्टोत्तरसहस्रैश्च धात्रीफलनिभैः शुभैः
एक हजार आठ शुभ झाडफळांसारखी फळे—
निष्कं पलशतं स्वर्णं कुलिशायुतभूषितम्
शंभर पळ शुद्ध सोने, वज्राच्या आकाराच्या हजार अलंकारांनी सजवलेले—
वलया वज्रखचिता द्विरष्टौ करयोर्द्वयोः
दोन्ही हातांसाठी वज्रजडित दोन जोड कंगण—
केयूरनूपुरौ तस्या अनर्घौ स नृपात्मजः
तिचे बाजूबंद आणि पैंजण अतिशय मौल्यवान होते, राजपुत्रा—
कटिसूत्रं तु शर्वाण्या यदासीत्पावकप्रभम्
शर्वाणीचे कटीसूत्र अग्नीप्रमाणे तेजस्वी होते—
कालनेमौ स्थिते राज्ये पतितं मूलपाचने
कालनेमी राज्यावर असताना, ते मुख्य स्वयंपाक्याच्या ताब्यात गेले—
तं हत्वा मलये दैत्यं दैत्यकोटिसमावृतम्
त्याने मलय पर्वतावर, दशलक्ष दानवांनी वेढलेल्या त्या दैत्याचा वध केला—
अवाप कटिसूत्रं तु दैत्यराजप्रियास्थितम्
त्याने दैत्यराजाच्या राणीला प्रिय असलेले कटीसूत्र मिळवले—
हिरण्यकशिपोः पूर्वं या भार्या लोकसुन्दरी
हिरण्यकशिपूची जी पूर्वी पत्नी होती, जिला सर्व लोक सुंदर म्हणत—
सा प्रविष्टा समं पत्या यदा पावकमङ्गला
ती आपल्या पतीसोबत, मंगल घेऊन अग्नित प्रवेशली—
सागरस्तत्तु संगृह्य रत्नश्रेष्ठयुगं किल
मग समुद्राने ती उत्कृष्ट रत्नांची जोडी उचलली—
जनन्याः प्रददौ हृष्टः सूर्यकोटिसमप्रभम्
आनंदी होऊन, सूर्याच्या कोटी किरणांसारखी तेजस्वी ती रत्नं त्याने आपल्या आईला दिली—
सहस्रकोटिमूल्ये ते मोहिन्याः संन्यवेदयत्
ती मोहीनीला अर्पण केली, ज्याची किंमत हजार कोटी होती—
सर्वदेवगुरोः पूर्वं सिद्धहस्तात्सुदुर्लभम्
पूर्वी सर्व देवांचे गुरु, सिद्धहस्त यांच्याकडून ती अत्यंत दुर्मिळ होती—
लब्धं तत् प्रददौ देव्या मोहिन्याः कामवर्द्धनम्
मिळवलेले ते वस्त्र, त्याने कामवर्धक देवी मोहीनीला दिले—
आनीतं मातृहस्तेन भोजयामास भूमिप
आईच्या हातून आणलेले, तिने ते वाढवले, राजन—
मया त्वया च कर्तव्यं राज्ञो वाक्यं न संशयः
राजाचा आदेश, मी आणि तू दोघांनी पाळायचा आहे, यात शंका नाही—