परित्यजेमां त्वं पापां गच्छावो नगराय वै
आपण या पापी स्त्रीला सोडून शहरात जाऊया.
न साधूनामिदं वृत्तं भवतीति वरानने
सुंदर मुख असलेल्या, हे वर्तन साधूंचे नाही.
विप्रपन्ना वरारोहे परोपकरणाय वै
सुंदर अंग असलेल्या, ब्राह्मण नेहमी दुसऱ्यांच्या मदतीस तत्पर असतात.
चन्दनं पादपाः संतः परोपकरणाय वै
संत चंदनाचे झाड दुसऱ्यांच्या भल्यासाठी असते.
चाण्डालमन्दिरावासी भार्यातनयविक्रयी
जो चांडाळाच्या घरात राहतो आणि पत्नी व मुलांना विकतो.
तस्य सत्येन संतुष्टादेवाः शक्रपुरोगमाः
त्याच्या सत्यामुळे इंद्रासह देवता संतुष्ट झाले.
यदि तुष्टा हि विबुधा वरं मे दातुमर्हथ
जर देवता खरोखर संतुष्ट असतील, तर तुम्ही मला वर द्यावा.
सबालवृद्धतरुणा सनारी सचतुष्पदा
बालक, वृद्ध, तरुण, स्त्रिया आणि चौपदांसह.
अयोध्यापातकं गृह्य गन्ताहं नरकं ध्रुवम्
अयोध्येचे पाप करून मी निश्चित नरकात जाईन.
स्वर्गं विबुधशार्दूलाः सत्यमेतन्मयेरितम्
देवतांमध्ये श्रेष्ठ, मी सांगितलेलेच खरे स्वर्ग आहे.
जगाम स्वर्गलोकं च इन्द्रादीनामनुज्ञया
इंद्र व इतरांची परवानगी घेऊन तो स्वर्गलोकात गेला.
कामगेन विमानेन पूज्यमानो ऽमरैरपि
इच्छेने निर्माण झालेल्या विमानात, अमरांनीही त्याचा सन्मान केला.
देवानामुपकारार्थं श्रुत्वा दैत्यैः पराजितान्
देवांना मदतीसाठी, दैत्यांनी देवांचा पराभव केला हे ऐकून—
प्रदत्तानि वरारोहे श्येनाय क्षुधिताय वै
सुंदरिणी, भुकेल्या घारेला वर दिले गेले.
तेनापि जीवितं दत्तं पन्नगाय वरानने
त्याने नागाला देखील जीव दिला, हे सुंदर मुख असणाऱ्या.
शुचावमेध्ये ऽपि शुभे समं वर्षति वारिदः
शुभे, शुद्ध आणि पवित्र जागेवरही मेघ सारखा पाऊस घालतो.
तस्मादिमां वरारोहे गृह गोधां सुदुःखिताम्
म्हणून, सुंदरिणी, ही घरगुंठी खूप दुःखी आहे, तिला घे.
विमोहिनीं तिरस्कृत्य गृहगोधामुवाच ह
विमोहिनीला बाजूला ठेवून, त्याने घरगुंठीला सांगितले.
गच्छ विष्णुगतांल्लोकान्विधूताशेषकल्मषा
सर्व पापांपासून मुक्त होऊन, विष्णूला मिळालेले लोकांमध्ये जा.
विमुच्य देहं तज्जीर्णं गृहगोधासमुद्भवम्
घरगुंठीच्या रूपात मिळालेला जुना शरीर सोडून,
सीमन्तमिव कुर्वाणा वैष्णवं पदमुद्भुतम्
सीमांतासारखे, तिने वैष्णव परमपद प्राप्त केले.
तम्मादियं चैव शिखिप्रदीपा जगत्प्रकाशाय नृपप्रसूता
राजापासून जन्मलेली ती आणि मोराचा दिवा, जगाला प्रकाश देण्यासाठी आहेत.
उवाच मोहिनीं हृष्टः शीघ्रमारुह्यतां हयः
राजा आनंदाने मोहिनीला म्हणाला: 'लवकर घोड्यावर चढ!'
तदाकर्ण्य वचो राज्ञो मोहिनी मदलालसा
राजाचे शब्द ऐकून, मोहिनी प्रेमाने भरली होती.
उवाच च वचो भूपं भर्तारं चारुहासिनी
सुंदर हसणारी ती, राजाला, आपल्या पतीला, म्हणाली—
पुत्रवक्त्रं स्पृहा द्रष्टुं लंपटा तव वर्तते
'तुला तुझ्या मुलाचा चेहरा पाहण्याची इच्छा आहे, लोभी आहेस.'
मोहिन्या वचनं श्रुत्वा तप्रस्थे नगरं प्रति
मोहिनीचे शब्द ऐकून, राजा तपस्थानाकडे शहराकडे निघाला.
वनानि सुविचित्राणि मृगान्बहुविधानपि
त्याने सुंदर जंगलं आणि अनेक प्रकारचे प्राणी पाहिले.
सरांसि च विचित्राणि भूभागान्सुमनोहरान्
त्याने विविध सरोवरं आणि मनाला मोहवणारे भूभाग पाहिले.
आकाशस्थो महीपालो नमस्कृत्य त्वरान्वितः
राजा आकाशात उभा राहून, घाईने नमस्कार केला.