तस्माद्यदनुकूलं ते तत्करोमि प्रशाधि माम्
म्हणून तुला जे आवडेल ते मी करीन; मला सांग.
मलये मेरुशिखरे वने वा नन्दने वद
मलय पर्वतावर, मेरूच्या शिखरावर किंवा नंदनवनात—कुठेही, तुझी इच्छा सांग.
उवाचानुशयं राजन्वचनं प्रीतिवर्द्धनम्
राजा, तिने आनंद वाढवणारे आणि तिच्या मनातील भावना व्यक्त करणारे शब्द सांगितले.
भविष्यन्ति महीपाल कथं गच्छामि ते पुरम्
राजा, पृथ्वीचे रक्षण करणाऱ्या, तिथे इतर पत्नी असतील तर मी तुझ्या नगरीत कशी जाऊ?
यस्याः सपत्नीप्रभवं दुःखमामरणं भवेत्
जिच्या जीवनात सवतांमुळे होणारे दुःख मृत्यूपर्यंत संपत नाही.
ज्ञात्वा सपत्नीप्रभवं दुःखं भर्ता कृतो मया
सवतांमुळे होणारे दुःख ओळखून मी तुला पती म्हणून निवडले.
न त्वं वससि राजेन्द्र संध्यावल्या विना क्वचित्
राजाधिराज, संध्यावलीशिवाय तू कधीच कुठेही राहत नाहीस.
दुःखेन भवतो राजन्भूरि दुःखं भवेन्मम
राजा, तुझे दुःख माझ्यासाठी मोठे दुःख होईल.
यत्र त्वं रंस्यसे राजंस्तत्र मे मन्दरो गिरिः
राजा, तू जिथे आनंदी असशील, तिथेच माझा मंदार पर्वत असेल.
स मेरुः काञ्चनमयः सन्निधाने प्रचक्षते
तो सुवर्णाचा मेरू पर्वत तिथेच आहे असे सांगितले जाते.
भर्तृस्थानं परित्यज्य स्वपितुर्वापि वर्जितम्
पतीचं घर किंवा वडिलांचं घर सोडून दिल्यावर,
सर्वधर्मविहीनापि नारी भवति सूकरी
स्त्रीने सर्व कर्तव्ये टाकली तरी ती अपवित्र होत नाही.
ममिष्यामित्वया सार्द्धमीशस्त्वं सुखदुःखयोः
"मी तुझ्यासोबत जाईन; सुखदुःखात तूच माझा स्वामी आहेस."
परिष्वज्य वरारोहामिदं वचनमब्रवीत्
त्या उत्तम स्त्रीला मिठी मारून त्याने असे शब्द सांगितले:
मा शङ्कां कुरु वामोरु यतो दुःखं भविष्यति
"सुंदर पायांची, काळजी करू नकोस, कारण त्यातून दुःखच होईल."
एहि गच्छाव तन्वङ्गि सुखाय नगरं प्रति
"अगं सडपातळ अंगाची, चल, आपण आनंदासाठी शहराकडे जाऊया."
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्द्धं तत्रस्था स्वेच्छया प्रिये
"प्रियेस, तिथे माझ्यासोबत हवे तसे सर्व सुख उपभोग."
संप्रस्थिता नूपुरगोषयुक्ता विकर्षयन्ती गिरिजातशोभाम्
ती नुपुरांच्या झंकारात निघाली, डोंगरकन्येची शोभा घेऊन.
पश्यमानौ बहून्भावान्गिरिजातान्मनोहरमनोहरान्
ते दोघेही डोंगरातून उत्पन्न झालेल्या अनेक मनोहारी रूपांकडे पाहत होते.
केचिन्नीलसमप्रख्याः केचित्काञ्चनसत्विषः
काही गडद निळ्या रंगासारखे दिसत होते, काहींमध्ये सोन्यासारखी कांती होती.
अन्योन्यश्लेषतां प्राप्तौ सकलैः स्थावरैरिव
ते एकमेकांशी अगदी जवळ झाले, जणू स्थावर वस्तूंशी एकरूप झाले होते.
खन्यमानं खुरेणोर्वी कुलिशाभेन वेगिना
विजेसारख्या वेगवान खुराने पृथ्वी खणली जात होती.
गृहगोधाभवत्तस्मिन् भूभागान्तर्गता किल
त्या जमिनीखाली घरगोधडी होती असं सांगतात.
विदीर्यमाणां नृपतिरपश्यत्स दयापरः
ती फाटत असताना दयाळू राजा तिला पाहत होता.
ततः स वृक्षपत्रेण कोमलेन महीपतिः
मग त्या राजाने एक कोवळं पान घेतलं,
ततस्तु मोहिनीं प्राह प्रेक्ष्य मूर्च्छागतां हि ताम्
नंतर तिला बेशुद्ध पडलेली पाहून, त्याने मोहिनीला सांगितले.
येन मूर्च्छागतां सिंचे गृहगोधां विमर्द्दिताम्
"याने बेशुद्ध पडलेल्या, चिरडलेल्या घरगोधडीवर पाणी शिंपड."
तेनाभ्यषिं चन्नृपतिर्गृहगोधां विमूर्च्छिताम्
त्या पानाने राजाने बेशुद्ध घरगोधडीवर पाणी शिंपडलं.
अभिघातेषु सर्वेषु शस्तं वारिप्रसेचनम्
सर्व प्रकारच्या दुखापतींवर पाणी शिंपडणे हे शुभ मानले जाते.
संप्राप्तचेतना भूप गोधा वचनमब्रवीत्
राजाला शुद्धीवर येताच, गोधा हिने असे शब्द सांगितले.