शतसूर्यप्रतीकाशं सर्वतः काञ्चनावृतम्
तो प्रदेश शंभर सूर्यांसारखा तेजस्वी आणि सर्वत्र सोन्याने झाकलेला होता.
तद्भूभागं नगाकीर्णं बहुधातुविभूषितम्
तो प्रदेश डोंगरांनी भरलेला आणि अनेक धातूंनी सजलेला होता.
निम्नागायुतसंपूर्णं धौतं गङ्गाजलैः शुभैः
असंख्य नद्या आणि शुद्ध गंगाजलाने धुतलेला तो भाग होता.
घटप्रमाणैर्नृपते परिपक्वैः सुगन्धिभिः
राजा, तिथे मडक्याएवढी मोठी, पिकलेली आणि सुवासिक फळं होती.
द्विरेफध्वनिसंयुक्तं कोकिलस्वरनादितम्
मधमाश्यांच्या गुंजारवाने आणि कोकिळांच्या गाण्याने तो परिसर निनादत होता.
संपश्यमानो नृपतिर्विवेश स महागिरिम्
हे सर्व पाहून राजा त्या महान पर्वतात शिरला.
स वीक्षते यावदसौ समन्तात्तावत्समस्तं द्रुमपक्षिसंघम्
त्याने आजूबाजूला पाहिलं आणि सर्व झाडं व पक्ष्यांचा समूह त्याला दिसला.
उपप्लवन्तं तरसा महीपस्तेनैव सार्द्धं स जगाम तूर्णम्
ते सर्व वेगाने पुढे जात असताना पृथ्वीचा स्वामीही त्यांच्यासोबत धावला.
विमोहितो येन विमुच्य वाहं त्रिविक्रमेणेव विलङ्घ्यमानम्
ज्यामुळे तो गोंधळला, वाहन सोडून जणू त्रिविक्रमासारखा उडी मारली.
गिरौ स्थितां तप्तसुवर्णभासं कामस्य यष्टीमिव निर्मितां च
पर्वतावर त्याने वितळलेल्या सोन्यासारखी तेजस्वी, जणू कामासाठी घडवलेली कांडी पाहिली.
क्षमास्वरूपामिव वै रसाया गिरेः सुताया इव रूपराशिम्
ती कांडी पृथ्वीच्या मूर्तीप्रमाणे, पर्वताच्या सारांशासारखी किंवा सौंदर्याचा ढीग वाटत होती.
विकर्षमाणां सहसा त्रिनेत्रं लिङ्गाश्रयं देवविनोदनार्थम्
ती अचानक त्रिनेत्रधारी, लिंगस्वरूप असलेल्या देवासाठी खेचली जाऊ लागली.
विमोहितो ऽसौ निपपात राजा विमोहिनीकामशरेण विद्धः
गोंधळलेल्या राजाला मोहाच्या बाणाने घायाळ केले आणि तो खाली कोसळला.
विसर्पिणं भूमिपतिं सुनेत्रा विलोकयामास कटाक्षदृष्ट्या
सुनेत्रेने त्या फिरणाऱ्या राजाकडे कटाक्षाने पाहिले.
विधूनयन्ती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गण्डभुजौ निवार्य
तिने सुंदर वस्त्रांनी गाल आणि बाहू झाकून, प्राणी आणि पक्ष्यांच्या झुंडी दूर केल्या.
त्यक्त्वा हरं पूज्यतमं सुलिङ्गं गगत्वा तु पार्श्वे तमुदारचेष्टा
सर्वात पूज्य हराला, शुभ लिंगाला सोडून, ती उदार हावभावाने त्याच्या जवळ गेली.
रुक्माङ्गदं कामशराभितप्तमुत्तिष्ठ राजन्वशगा तवाहम्
रुक्मांगद, कामाच्या बाणांनी व्याकुळ झालेला राजा, उठ! आता मी तुझ्या अधीन आहे.
तृणीकृतं भूप समुद्वहेथा यन्मामकं रूपमवेक्ष्य हारि
राजा, माझं मोहक रूप पाहूनही तू मला दुर्लक्ष करशील.
धीरो ऽसि विडंबयेथाः किमर्थमात्मानमुदारचेष्टम्
तू धीराचा आहेस; मग असा उदार वागणारा स्वतःचाच उपहास का करतोस?
प्रदाय दानं च सुधर्ममुक्तं भुङ्क्ष्व स्वदासीमिव मां रतिज्ञाम्
धर्मानुसार दान दिल्यावर, प्रेमकलेत निपुण असलेल्या आपल्या दासीसारखी मला उपभोग.
उन्मील्य नेत्रे राजेन्द्र शतपत्रनिभे तथा
राजेंद्र, कमळाच्या पाकळ्यांसारखी डोळे उघडून त्याने असे बोलले.
मया बाले सुबहुशः पूर्णचन्द्रनिभाननाः
कन्ये, मी अनेकदा पूर्ण चंद्रासारखी सुंदर तोंडी पाहिली आहेत.
यादृशं त्वं धारयसे रूपं लोकविमोहनम्
पण तुझं रूप मात्र साऱ्या जगाला मोहून टाकतं.
अजल्पितवचो देवि मोहितस्तव तेजसा
देवी, तू एक शब्दही न बोलता तुझ्या तेजाने मी मोहून गेलो आहे.
नादेयमस्तीह जगत्त्रये ऽपि तवानुरागेण निबद्धचेतसः
तुझ्यावर प्रेम बांधलेल्या मनासाठी या तिन्ही जगात काहीही द्यायला मी मागे-पुढे पाहणार नाही.
घनस्तनीं व्योमसुबद्धदेहां निष्काननां सुंदरि वामशीलाम्
सुंदरी, घट्ट उरोज, आकाशासारखं सुंदर शरीर, कुठलाही दोष नाही, आणि स्वभावाने कोमल.
सकोशबद्धां गजवाजिपूर्णां समन्त्रिहृद्यां नगरैः समेताम्
कंबर पट्ट्याने बांधलेली, हत्ती-घोड्यांनी भरलेली, मंत्र्यांना प्रिय, आणि नगरांनी वेढलेली.
किं पुनर्द्धनरत्नादि प्रसीद मम मोहिनि
मग धन, रत्न यांची काय गरज? मोहिनी, कृपया माझ्यावर प्रसन्न हो.
समुवाच स्मितं कृत्वा तमुत्थाप्य नृपं तदा
ती हसून बोलली आणि राजाला उचलून बसवले.
यद्विदिष्याम्यहं काल तत्कार्यमविशङ्कया
मी ज्या वेळी जे सांगीन, ते कोणतीही शंका न ठेवता करावं लागेल.