इषामायां विशेषण पितॄणां श्राद्धतर्पणम्
ईषा महिन्यात पूर्वजांसाठी श्राद्ध व तर्पण हे विशेष कर्म आहे.
ऊर्ज्जामायां दीपदानं देवा गारगृहेषु च
ऊर्ज्जा महिन्यात देवांसाठी आणि घरातील देवघरात दिवा द्यावा.
समर्चनं तथा लक्ष्म्याः स्वर्णरौप्ये कृताकृते
त्याचप्रमाणे, लक्ष्मीची पूजा सोन्या-चांदीच्या वस्तूंनी, त्या घडवलेल्या असोत किंवा नसोत, करावी.
गवां पूजात्र विहिता शृङ्गाद्यङ्गानुरञ्जनैः
इथे गायींची पूजा त्यांच्या शिंगे व अंग सजवून करावी.
मार्गे ऽपि पितृपूजा स्याच्छ्रद्धैर्ब्राह्मणभोजनैः
प्रवासातसुद्धा, श्रद्धेने पूर्वजांची पूजा व ब्राह्मणांना जेवू घालावे.
पौषे माघे च विप्रेन्द्र पितृश्राद्धं फलाधिकम्
हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, पौष व माघ महिन्यात पूर्वजांचे श्राद्ध अधिक फळ देते.
फआल्गुने केवलं श्राद्धं द्विजानां भोजनं तथा
फाल्गुन महिन्यात फक्त श्राद्ध व ब्राह्मणभोजन करावे.
इत्थं संक्षेपतः प्रोक्तं तिथिकृत्यं मुने तव
मुनिवर, या प्रकारे तिथीनुसारचे कर्तव्य थोडक्यात सांगितले.
सर्वत्रापि विशेषो ऽस्ति स पुराणान्तरे स्थितः
सर्वत्र काही विशेष नियम आहेत, जे इतर पुराणांमध्ये सांगितले आहेत.
संपूजिताः शास्त्रविदां वरिष्ठाः कृताह्निका जग्मुरुमेशलोकम्
शास्त्रज्ञ श्रेष्ठ लोकांचा सन्मान केला गेला, त्यांनी आपली नित्यकर्मे करून उमादेवीच्या लोकात प्रस्थान केले.
सुरासुरेन्द्रैरभिवन्द्यमुग्रं नत्वाज्ञया तस्य निषेदुरुर्व्याम्
देव-दानवांच्या राजांनी वंदन केलेल्या त्या उग्र पुरुषाला वाकून, त्याच्या आज्ञेने ते पृथ्वीवरच राहिले.
जग्मुस्ततो ज्ञानघनस्वरूपा नत्वा पुरारिं स्वपितुर्निकाशम्
मग ज्ञानमय स्वरूप असलेले ते सर्व, पुरारिला वंदन करून, झोपलेल्या त्याच्या जवळ गेले.
लब्ध्वाशिषो ऽद्यापि चरन्ति शश्वल्लोकेषु तीर्थानि च तीर्थभूताः
आशीर्वाद मिळवून, ते अजूनही या जगात फिरत राहतात, स्वतःच पवित्र ठिकाणे बनून, तीर्थस्थळांना भेट देत.
दध्युश्चिरं विष्णुपदाब्जमव्ययं ध्यायन्ति यद्यतयो वीतरागाः
त्यांनी खूप काळ विष्णूच्या अमर चरणकमळांचे ध्यान केले, जसे विरक्त योगी नेहमी करतात.
लब्ध्वा ज्ञानं सविज्ञानं भृशं प्रीतमना ह्यभूत्
ज्ञान आणि त्याचा प्रत्यक्ष अनुभव मिळवून, त्याचे मन अत्यंत आनंदी झाले.
प्रणम्य सत्कृतः पित्रा ब्रह्मणा निषसाद च
त्याने वाकून, पित्याने म्हणजे ब्रह्मदेवाने सन्मानित होऊन, बसला.
वर्णयामास तत्त्वेन सो ऽपि श्रुत्वा मुमोद च
त्याने ते सत्य सांगितले, आणि ऐकून तोही आनंदित झाला.
आजगाम च कैलासं मुनिसिद्धनिषेवितम्
तो ऋषी आणि सिद्धांनी वेढलेल्या कैलासावर गेला.
मन्दारैः पारिजातैश्च चंपकाशोकवञ्जुलैः
मंदार, पारिजात, चंपक, अशोक आणि बकुळ या वृक्षांनी सजलेले होते,
वातोद्धूतशिखैः पान्थानाह्वयद्भिरिवावृतम्
त्याच्या वाटा वाऱ्याने उडणाऱ्या फुलांनी जणू आच्छादलेल्या होत्या.
सरोभिः स्वच्छसलिलैर्लसत्काञ्चनपङ्कजैः
तेथे स्वच्छ पाण्याची तळी होती, ज्यात सोन्यासारखी कमळे फुलली होती.
स्वर्द्धनीपातनिर् घृष्टं क्रीडद्भिश्चाप्सरोगणैः
स्वर्गीय जलप्रवाहांनी झळाळून, अप्सरांच्या समूहांनी खेळत सजलेले होते.
आमोदमुदितैर्नागैः सलिलैः पुष्करोद्धृतैः
कमळांतून काढलेल्या पाण्याने आणि आनंदी हत्तींच्या जलक्रीडेमुळे ते आनंदित झाले होते.
अथ श्वेताभ्रसदृशे शृङ्गे तस्य च भूभृतः
मग त्या पर्वताच्या ढगासारख्या शुभ्र शिखरावर,
तस्याधस्तात्समासीनं योगिमण्डलमध्यगम्
त्याच्या खाली, योग्यांच्या वर्तुळाच्या मध्यभागी बसलेला,
भूतिभूषितसर्वाङ्गं नागभूषणभूषितम्
संपूर्ण अंगावर भस्म लावलेला, नागांच्या अलंकारांनी सजलेला,
तं दृष्ट्वा नारदो विप्रा भक्तिनम्रात्मकन्धरः
त्याला पाहून, हे ब्राह्मणहो, नारदाने भक्तीने मस्तक झुकवले.
ततः प्रसन्नमनसा स्तुत्वा वाग्भिर्वृषध्वजम्
मग प्रसन्न मनाने, त्याने वृषध्वजाचे शब्दांनी स्तवन केले.
अथापृच्छच्च कुशलं नारदं जगतां गुरुः
मग जगाचा गुरु नारदाची कुशल विचारपूस करू लागला.
सर्वेषां योगिवर्याणां शृण्वतां तत्र वाडवाः
तेथे सर्व श्रेष्ठ योगी ऐकत असताना, हे वाडवा,