हिमाद्भिः कन्यया पिष्टमेतत्सर्वं सुसाधितम्
हे सर्व पदार्थ एका कन्येने थंड पाण्यात बारीक वाटावे.
वनितामदगर्वाढ्या मदोन्मत्तान्मतन्दजान्
अहंकाराने भरलेल्या, मद्यपानाने मस्त झालेल्या किंवा मद्यजन्य स्त्रिया,
दर्शनादेव वशयेत्तिलकं धारयन्नरः
जो पुरुष टिळा लावतो, तो फक्त दर्शनानेच त्या स्त्रियांना वश करू शकतो.
वाङ्माया कमला तारो नमोन्ते भगवत्यथ
हे वाणीची देवी, लक्ष्मी आणि तारा, मी तुला वंदन करतो, भगवती.
सर्वादिसुखराज्यन्ते सर्वादिसुखरञ्जनी
तू सर्व सुखांची मूळ आणि सर्व आनंदांची जननी आहेस.
स्त्रीपुरुषवशं सृष्टिविद्याक्रोधिनिकान्विता
स्त्री-पुरुषांना वश करण्याची शक्ती, सृष्टीची विद्या आणि क्रोध यांचा तुझ्यात समावेश आहे.
सर्वसत्त्ववशङ्करिसर्वलोकं ततः परम्
त्या नंतर सर्व जगांवर श्रेष्ठ, सर्व प्राण्यांना आपल्या अधीन करणारा तोच आहे.
अष्टाशीत्यक्षरो मन्त्रो मुन्याद्या भैरवीगताः
हा मंत्र ऐंशीआठ अक्षरांचा आहे; ऋषी आणि इतरांनी भैरवी मार्गात प्रवेश केला आहे.
शिरोललाटभ्रूमध्ये तालुकण्ठगलोरसि
डोक्यावर, कपाळावर, भुवयांच्या मध्ये, तोंडाच्या गळ्यात, घशात, मानेवर आणि छातीवर.
स्वाधिष्ठाने गुप्तदेशे पादयोर्दक्षवामयोः
स्वाधिष्ठान, गुप्त जागा आणि उजव्या-डाव्या पायांवर.
गुणैकद्विचतुः षड्भिर्वसुपर्वनवाष्टभिः
एक, दोन, चार, सहा, आठ किंवा नऊ अक्षरांनी, गुण आणि चंद्राच्या कलांप्रमाणे.
यदुकॢप्तिरियं प्रोक्ता मन्त्रवर्णैर्यथाक्रमम्
ही रचना मंत्राच्या अक्षरांनुसार, योग्य क्रमाने सांगितली आहे.
वाक्शक्तिलक्ष्मीबीजाद्या मातङ्ग्यन्ताः प्रविन्यसेत्
वाणी, शक्ती आणि लक्ष्मी यांच्या बीजाक्षरांनी सुरुवात करून, मातंगीने शेवट करावा.
हृल्लेखां गगनां रक्तां भूयो मन्त्री करालिकाम्
साधकाने पुन्हा हृल्लेखा, आकाश आणि लाल करालिका मंत्र ठेवावेत.
मातङ्ग्यन्ताः षडङ्गानि ततः कुर्वीत साधकः
मग साधकाने मातंगीने शेवट होणारी सहा अंगे करावीत.
शिखाष्टादशभिः प्रोक्ता वर्म तावद्भिरक्षरैः
शिखेवर अठरा अक्षरांनी कवच सांगितले आहे, तितक्याच अक्षरांनी.
बाणन्यासं ततः कुर्याद्भैरवीप्रोक्तवर्त्मना
मग भैरवीने सांगितलेल्या पद्धतीने बाणन्यास करावा.
पार्स्वकट्योर्नाभिदेशे कटिपार्श्वांशके पुनः
कंबरेच्या बाजूंना, नाभीच्या भागात आणि पुन्हा कंबरेच्या बाजूच्या भागात.
मदनं पुष्पधन्वानं पञ्चमं कुसुमायुधम्
मदन, फुलांचा धनुर्धारी, पाचवा, फुलांचा शस्त्रधारी.
मातङ्ग्यन्तास्ततो न्यस्येत्स्थानेष्वेतेषु मन्त्रवित्
मग मंत्र जाणणाऱ्याने या स्थळी मातंगीने शेवट होणारे अक्षर ठेवावे.
मदनवेगा सम्भवा च भुवनपालेन्दुरेखिका
मदनाची गती, संभव आणि जगाचा स्वामी चंद्ररेषा.
विन्यस्तव्यास्ततो मूले ऽधिष्ठाने मणिपूरके
मग ही अक्षरे मूळ, अधिष्ठान आणि मणिपूर या ठिकाणी ठेवावीत.
आद्ये लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिः प्रीतिश्च कृत्तिका
सुरुवातीला लक्ष्मी आणि सरस्वती, रती, प्रीती आणि कृतिका.
मूलमन्त्रं पृथङ्न्यस्येन्निजमूर्द्धनि मन्त्रवित्
मंत्र जाणणाऱ्याने मूळ मंत्र वेगळा घेऊन स्वतःच्या डोक्यावर ठेवावा.
कण्ठदेशे भ्रवोर्मध्ये बिन्दौ भूयः कला पदोः
कंठाच्या जागी, भुवयांच्या मधोमध, बिंदूवर, पुन्हा अंगांवर आणि पायांवर या ठिकाणी.
उन्नतांसेषु वक्त्रे च ध्रुवमण्डलके शिवे
उंच खांद्यांवर आणि मुखावर, तसेच ध्रुवमंडलात, हे शिवा.
रौद्रीं प्रशान्तां श्रद्धाख्यां पुनर्माहेश्वरीमथ
रौद्री, शांत, श्रद्धा नावाची आणि नंतर माहेश्वरी.
प्रमथाश्वासिनीं विद्युल्लतां चिच्छक्तिमप्यथ
प्रमथाश्वासिनी, विद्युल्लता आणि चैतन्यशक्ती याही.
शिरोभालहृदाधारेष्वेता बीजत्रयाधिकाः
डोक्यावर, बाहूंवर आणि हृदयाच्या ठिकाणी, या तिघी बीजाक्षरांनी युक्त आहेत.
मातङ्गीं महदाद्यां तां महालक्ष्मीपदादिकाम्
मातंगी, मोठ्यांमध्ये श्रेष्ठ, आणि महालक्ष्मी, पायापासून सुरू होणारी.