सावित्री देवीची स्तुती करण्यात आली आहे, तिच्या विविध स्वरूपांचे वर्णन या श्लोकांमध्ये अत्यंत श्रद्धेने केले आहे. तीच जगाला समृद्धी देणारी, जगांची वाणी, महान पृथ्वी आणि आधार आहे. तिचे नाव प्रसिद्ध आहे, ती सद्गुणी, सत्यवादी, वेदांचा सार आणि शुभ आहे. ती आनंदी, सर्वोच्च देवी, बुद्धी, शांती आणि ज्ञानाने युक्त पृथ्वी आहे. तिच्या स्वरूपात करुणा आहे, रात्र आहे, कमळ आहे, रोहिणी आहे, आनंददायक आणि विजयी आहे. ती माया आहे, ज्ञान आहे, सर्वोच्च आहे, दूध देणारी आहे, अभिमानी आहे, पोषण करणारी आहे, आणि क्रिया आहे. ती ब्राही आहे, सुवर्णमय आहे, नागासारखी आहे, मोहिनी आहे, सुंदर आहे आणि वाणी आहे. ती माया आहे, स्वधा आहे, रमा आहे, सडपातळ आहे, शत्रूंचा नाश करणारी आहे, रक्षण करणारी आहे आणि सद्गुणी आहे. ती अमर आहे, ती पवित्र स्थळे देणारी आहे, दीक्षा देणारी आहे, अजिंक्य आहे आणि रोग नष्ट करणारी आहे. ती योगिनी आहे, निर्मळ आहे, सत्यवादी आहे, कधीकधी दुर्बल आहे, पण शक्ती देणारी आहे आणि विजयी आहे. ती अत्यंत वेगवान आहे, पर्जन्य देणारी आहे, जाणून घेण्यास योग्य आहे, सत्याच्या अनुक्रमात आहे आणि तिचे सार म्हणजे सत्य आहे. ती दोन पायांची, चार पायांची, तीन पायांची आणि सहा पायांची आहे. या सावित्रीच्या एकशेआठ नावांचा जो जप करतो, त्याचे सर्व इच्छित फल मिळते; हे, ब्राह्मण, पाच प्रकारचे गुण सांगितले आहेत. मंत्रपूजेपूर्वी हे सर्व विश्वातील इच्छा पूर्ण करते. विश्वाच्या कमळात, सृष्टीच्या हेतूने, तपाने दोन जन्म घेतले. ते जन्मताच, पाण्यात, जगांच्या प्रलयाच्या वेळी, क्रियांची सुरुवात पाहून, त्याने विश्वमातेची स्तुती केली. नारायणाच्या डोळ्यांत स्थिर असलेली निद्रा प्रसन्न झाली. ती लालसर झाली, रागी झाली, शांत झाली, आणि चंद्रमुकुटाने अलंकृत झाली. ती गायत्री छंद आहे, आणि देवी म्हणून भुवनेश्वरी आहे. प्रलय आणि सृष्टीच्या मार्गाने, मातृका विविध रूपे घेतात. ह्रिलेखा डोक्यावर, तोंडात आणि हृदयाच्या कमळात आकाशात ठेवावी. तसेच, वरच्या, पूर्व, दक्षिण, उत्तर, पश्चिम आणि सर्व दिशांमध्येही ठेवावी. नंतर, सहा अंगांची, त्यांच्या वर्गानुसार, योग्य क्रमाने स्थापना करावी. सावित्रीसह, विष्णूला उजव्या गालावर ठेवावे. श्रीसह, धनाध्यक्षाला डाव्या कानाच्या टोकावर ठेवावे. डाव्या कानाच्या वर आणि कान-गालाच्या दरम्यान, घशाच्या मूळात, दोन्ही उरांवर, डाव्या खांद्यावर आणि हृदयाच्या कमळात ठेवावे. कपाळावर, बाजूंना, पोटावर, दुसऱ्या बाजूला आणि हृदयात ठेवावे. मूळासह, शरीरभर व्यापून, देवीचे ध्यान करावे. देवीचे ध्यान करावे, तिच्या चेहऱ्यावर चंद्रमुकुट असलेले, वर देणारी, पाश, अंकुश आणि अभयमुद्रा धारणा करणारी स्वरूप. आठ पदार्थांनी, दहाव्या भागाने, ब्रह्मवृक्षाच्या काठीने पूजा करावी. हे ब्राह्मण, तांदूळ, तूप, तीळ—हे आठ पदार्थ सांगितले आहेत. बाहेर आठ पाकळ्यांचे कमळ, गोलाकार, सोळा पाकळ्यांचे असावे. नंतर, नवशक्तीयुक्त आसनाची पूजा करावी. ती देवी सदैव रमणीय आहे, तेजस्वी आहे, शुभ आहे आणि नव्याने सुंदर आहे. तिच्यावर, यथाक्रम आवरणांनी देवीची पूजा करावी. सहा कोपऱ्यात, पुरोहिताने यज्ञ करावा, मग जोडप्यांच्या देवतांना. पुरोहिताने गायत्रीची पूजा करावी, तसेच ब्रह्माचीही. सावित्रीची पूजा करावी, पिवळ्या वस्त्रात, आणि विष्णूचीही तशीच पूजा करावी. या प्रकारे सावित्री देवीचे विविध स्वरूप, तिच्या शक्ती, तिच्या पूजेची पद्धती आणि तिच्या स्तुतीचे महत्त्व या श्लोकांमध्ये अत्यंत भक्तिपूर्वक आणि श्रद्धेने वर्णन केले आहे.