ती देवी सर्व सुख आणि मोक्ष देणारी आहे, सर्व प्रकारची समृद्धी प्रदान करणारी आणि अत्यंत मंगलमय आहे. ध्यानाच्या मंडलामध्ये, ज्ञानी साधकाने तिला त्रिकोणाच्या मध्यभागी तेजस्वी परिकरासह मन:पूर्वक चिंतन करावे. मग, मूळ मंत्राने प्रतिष्ठित झालेल्या तिच्या स्वरूपाची पूजा करावी. यानंतर, सूर्यापासून सुरू होणाऱ्या देवता, उषा आणि इतर सर्वांची योग्य क्रमाने पूजा करावी. त्यानंतर प्रह्लादिनी, प्रभा, नित्या आणि पुन्हा विश्वंभरा यांचा सन्मान करावा. मग कांति, दुर्गा, सरस्वती आणि परम ज्ञानस्वरूपाची पूजा करावी. त्यानंतर ती सूक्ष्म देवी, जी अंधकार दूर करते, विश्वाची उत्पत्ती करणारी आणि विजय देणारी आहे, तिची आराधना करावी. बाहेरील वलयात, ब्राह्मीपासून सुरू होणाऱ्या, निर्धारित स्वरूप असलेल्या देवींची रक्षणकर्त्या म्हणून पूजा करावी. अशा प्रकारे, त्या दहा देवींच्या वलयांमध्ये पूर्णपणे पूजन करावे. या विधीने पूजा केल्याने साधक सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि दीर्घायुष्य प्राप्त करतो. अवघ्या सहा महिन्यांत तो महान समृद्धीने विभूषित होतो—यात शंका नाही. यापेक्षा अधिक काय सांगावे? योग्य रीतीने तिची पूजा केली तर सर्व सिद्धी प्राप्त होते. आता मी तुला एक अद्भुत आणि गूढ रहस्य सांगतो. ती देवी आकाशाला केसांसारखी धारण करते, सुंदर मुकुटाने शोभते; तिची कानं गुरुजन आणि भर्गवांपर्यंत पोहोचतात; तिच्या डोळ्यांमध्ये चंद्र, सूर्य व अग्नी आहेत; तिची जीभ संध्याकाळच्या वेळी द्विज ऋषींच्या ओठांनी बनलेली आहे, तर तिच्या उपजिह्वा तेजस्वी वाणीने युक्त आहेत. तिचे हृदय मेघाशी जोडलेले आहे, तिचा मंडल वसूंना समर्पित आहे. तिचे कंबरेखालील भाग प्रजापती म्हणून ओळखले जातात, तर तिची कंबर देवपत्नींनी आधारलेली आहे. तिच्या गुडघ्या व मांड्या सुंदर आणि सुडौल आहेत, आणि तिला वैश्वदेवी असे नाव आहे. तिच्या अवयवांना ग्रह, राशी, नक्षत्रे आणि योग यांच्या रूपांची नावे आहेत. ती मायेने निर्मिलेल्या संध्याकाळच्या अद्भुत पडद्यांनी आच्छादलेली आहे. ती कोट्यवधी सूर्यांसारखी तेजस्वी असूनही, कोट्यवधी चंद्रांसारखी शीतल आहे. ती वाणीपलीकडील, मनाला न गाठता येणारी, वरदायिनी आणि वेदांची जननी आहे. तिचे स्वरूप स्वतःपासून अभिन्न मानून, साधकाने सावित्री वलयाची स्थापना करावी. ती देवता परब्रह्माचे आद्य हंसस्वरूप आहे. सहा अंगांच्या मंत्र व देवतांच्या सहाय्याने अंगन्यास करावा. पूर्वी वर्णन केलेल्या, गुणांनी युक्त अशा त्या देवीचे ध्यान करावे. पूर्व दिशेला चोवीस तत्त्वांनी संयुक्त असलेली ती देवी माझे रक्षण करो; दक्षिण दिशेला छब्बीस तत्त्वांनी संयुक्त असलेली ती देवी माझे रक्षण करो; पश्चिम दिशेला ब्रह्मशिराने चिन्हित असलेली देवी रात्रंदिवस माझे रक्षण करो; उत्तरेला सहा भागांची आणि साठ तत्त्वांच्या साराची देवी माझे रक्षण करो. वेदांतस्थ आणि आकाशस्वरूप असलेली ती देवी माझ्या डोक्याच्या वरती रक्षण करो. धनुष्य, बाण, चर्म आणि तलवार धारण केलेली ती देवी अग्निकोणाचे रक्षण करो. कमंडलू, जपमाळ, स्रुक आणि स्रुवा घेऊन ती देवी नैऋत्य दिशेचे रक्षण करो. कवटी व अस्थींच्या माळा घालून ती देवी वायव्य दिशेचे रक्षण करो. शंख, चक्र आणि अभयमुद्रा धारण केलेली ती देवी शैव दिशेचे रक्षण करो. वरद, अभय, तलवार आणि ढाल असलेल्या हातांनी ती देवी अधोदिशेचे रक्षण करो. प्रत्येक दिशेत, ग्रह आणि अवयवांच्या शक्तींनी युक्त असलेल्या त्या सर्व देवी माझे रक्षण करो. त्यांच्या सर्वव्यापकतेमुळे, पायांच्या तळव्यापासून डोक्याच्या शिखरापर्यंत त्या आपले रक्षण करो. दररोज दोन संध्याकाळी, विशेषतः जपाच्या वेळी, भक्तीभावाने हे सर्व साधावे.