पूर्व दिशेपासून इतर सर्व दिशांमधील देवता मला सर्वत्र नेहमीच रक्षण आणि संरक्षण करो, अशी प्रार्थना करण्यात येते. कृष्णाच्या शक्तीची आद्य देवी, हे शुभेच्छु, कृष्णाला स्वतःच्या प्राणाहूनही अधिक प्रिय आहे. या सर्वांचा अधिपती असलेल्या देवीची स्तुती करून आणि तिला नम्रपणे विनंती करून, नंतर तिला पुन्हा आपल्या हृदयात स्थान द्यावे. या प्रकारे, जो कोणी देवीची भक्तिपूर्वक उपासना करतो, तो या जगातील सर्व सुखांचा अनुभव घेऊन शेवटी गोलोक प्राप्त करतो. तिची सेवा केल्याने साधकाला भोग आणि मोक्ष दोन्ही प्राप्त होतात. ‘वह्निप्रिया’ या शब्दाने समाप्त होणारा हा अत्यंत श्रेष्ठ, सर्व मनोकामना पूर्ण करणारा मंत्र जाणावा. या मंत्राची अधिष्ठात्री देवी म्हणजे महालक्ष्मी आहे; तिच्या नावात दोन अक्षरे आणि सहा अंग आहेत. तिचा चेहरा थोडासा हसरा, करुणामय, आणि भक्तांवर कृपा करण्यास सदैव उत्सुक आहे. साधकाने मनःपूर्वक ध्यान करत हा मंत्र लक्ष वेळा जपावा आणि त्याच्या दहाव्या भागाचे दूध-भाताने होम करावे. नऊ शक्तींनी युक्त, अंगोपांग आणि आवरणांनी सजलेल्या आसनावर बसून हे साधन करावे. व्यष्टि, उत्क्रुष्टि आणि वृद्धी अशा नऊ शक्ती म्हणून सांगितल्या आहेत. सहा कोपऱ्यांत सहा अंगांची स्थापना करावी; दक्षिण दिशेला गजाननाची पूजा करावी. उमा, श्री, भारती, दुर्गा, धरनी आणि वेदांची माता यांचीही पूजा करावी. जान्हवीची कन्या (गंगा), सूर्यकन्या, जी पूजनीय आहे आणि पाय धुण्यास नेहमी तत्पर आहे, तिची भक्तिपूर्वक पूजा करावी. यानंतर, पश्चिम दिशेला छत्रधारी वरुणाची पूजा करावी. सर्व दिशांमध्ये आणि उपदिशांमध्ये, चार सुळे असलेल्या ऐरावत व इतरांची पूजा करावी. दीर्घायुष्यासाठी दूर्वा आणि तुपाने आहुती द्यावी. जो कोणी हे एक हजार आठ वेळा करतो, तो शंभर शरद्ऋतू जगतो. सूर्याच्या दिवसापासून प्रारंभ करून, साधकाने दहा दिवस तुपाने अभ्यंग करावा. जो नेहमीच एक हजार आठ तांदळाच्या आहुती देतो, आणि वृद्ध गायीच्या पायातील धुळीचे तुपात मिसळून यज्ञमंडलातून अर्पण करतो, तो मनुष्यात कुबेरासारखा जन्म घेतो. एक हजार आठ जास्वंदाच्या फुलांनी आहुती द्यावी; हे द्विजश्रेष्ठ, चारही वर्णांच्या मोहितीसाठी हे करावे. असे केल्याने त्याला संपत्ती प्राप्त होते आणि महालक्ष्मी प्रसन्न होते. हीच दुर्गा, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, जी सती होऊन शिवलोकास गेली, ती देवीचे निवासस्थान म्हणून प्रसिद्ध आहे आणि ते इतर सर्व लोकांपेक्षा वेगळे आहे. ती देवी सर्व काळात, सतत विविध अवतार धारण करते. तिच्या स्थापनास्मरणात स्मृती आणि पुन्हा उपासनेची भूक असते. या स्तोत्राचे ऋषी वामदेव आहेत आणि छंद गायत्री आहे. ‘त’ अक्षराने सुरू होणाऱ्या प्रत्येक अक्षरात हृदयादी त्रिक विचारले जातात. देवीला, महा-पन्नाच्या सारखी तेजस्वी, हजार हातांनी युक्त, कंकण, बाजूबंद, हार, नुपुरांनी विभूषित, मुकुट आणि कुंडले परिधान केलेली दुर्गा म्हणून ध्यान करावे. किंवा हजार वेळा दूधाने अर्घ्य देऊन, नवीन कमळासारख्या स्वरूप असलेल्या देवीची पूजा करावी. सुप्रभा, विजय आणि आसनशक्ती या सर्व सिद्धी देणाऱ्या आहेत. ‘ॐ’ हे अक्षर वज्रासारख्या नख आणि दातांनी युक्त, महान पाय असलेल्या देवीसाठी आहे. या मंत्राने आसन अर्पण करावे आणि त्याच्या पायाशी मूर्तीची स्थापना करावी. जया, विजय, कीर्ति, प्रीति आणि पुन्हा प्रभा या नंतर येतात. पानाच्या टोकावर, योग्य क्रमाने आठ शस्त्रांची पूजा करावी. अशा प्रकारे, श्रद्धेने आणि विधिपूर्वक देवीची उपासना केल्यास, साधकाला सर्व सुख, आयुष्य, संपत्ती, आणि अखेर परमगती प्राप्त होते.