एकदा एक साधक आपल्या अंतःकरणात सर्व इच्छित वस्तू प्रदान करणाऱ्या दैवताचे ध्यान करतो. त्याच्या मनात सुंदर, फुलांनी बहरलेल्या वेलींनी वेढलेले, शीतल आणि रमणीय असे वृंदावन प्रकट होते. त्या वृंदावनात मधमाश्यांचे गूंजणारे झुंड त्यांच्या कर्मात मग्न आहेत, आणि नृत्य करणाऱ्या मोरांच्या थव्यांनी ते स्थान गूंजून गेले आहे. तिथल्या कमळांच्या गटातील शुद्ध परिमळाने आणि राखेसारख्या शुभ्र धुळीने ते पवित्र झाले आहे. त्या पावन भूमीत, अखंड भक्ती असणारे आणि ज्यांची मने सदैव भावनेने भरलेली आहेत, असे भक्त नेहमीच सेवा करत आहेत. त्या वृंदावनाच्या मध्यभागी सोन्याच्या सुंदर वेदीवर रत्नांनी जडलेला अनुपम सिंहासन आहे. त्याच्या मध्यभागी, आठ पाकळ्यांच्या कमळावर, साधकाने मुकुंदाचे ध्यान करावे—जो पिवळ्या वस्त्रात, चंद्रासारख्या मुखाने आणि कमळासारख्या डोळ्यांनी उभा आहे. त्याच्या सभोवताली गायींचे कळप आहेत आणि व्रजाच्या सुंदर नेत्र असलेल्या स्त्रिया त्याची भक्तिपूर्वक पूजा करीत आहेत. अशा प्रकारे ध्यान केल्यावर, ज्ञानी साधकाने प्रथम त्या मंत्राचा वीस हजार वेळा जप करावा. त्यानंतर, मंत्रसिद्धीसाठी, पृथ्वीवर एकाग्रतेने एक लक्ष वेळा तो मंत्र जपावा. पूर्वी वर्णन केलेल्या वैष्णव वेदीवर, मनाने त्या प्रतिमेची स्थापना करावी. मग त्या दैवताच्या ओठांजवळील बासरी, वनफुलांची माळ आणि कौस्तुभ मणी यांची पूजा करावी. पुढे, शुभ्र तुळशीपत्रे, शुभ्र चंदन लावून अर्पण करावीत. उजव्या बाजूस, घोड्याच्या आकाराच्या दोन जोड्या अलंकार अर्पण कराव्यात. विधीनुसार, डोक्याजवळ दोन कमळे अर्पण करावीत. त्यानंतर, सर्व फुलांनी दैवताच्या सर्व अंगांची पूजा करावी. डाव्या बाजूस, सदा तरुण, लाल वर्णाची आणि राजस गुण असलेली रुक्मिणी ठेवावी. नंतर दाम, सुदाम, वसुदाम आणि किंकिणी यांची पूजा करावी. अग्नि, नैऋत्य, वायू आणि ईश या कोपऱ्यांत, तसेच हृदय आणि इतर भागांची पूजा करावी. रुक्मिणी, सत्यभामा आणि नाग्नजिती—या सद्गुणी, सुंदर वस्त्र आणि अलंकारांनी सुशोभित अशा पत्न्यांची पूजा करावी. पुढे, नंद गोप, यशोदा, बलभद्र आणि सुभद्रिका—हे कृष्णाचे पालक व बंधु-भगिनी, फिकट पिवळ्या वर्णाचे, ज्ञान आणि अभय मुद्रा धारण करणारे, दोघांच्या हातात सुंदर, दुधाचा गोड पदार्थ असलेली पूर्ण भांडी आहेत. बलराम शंख आणि चंद्रासारखे शुभ्र, हातात मुसळ आणि हल (नांगर) धारण करतात. कृष्ण, काळा, मंगलमय, आणि सुभद्रा शुभ्र अलंकारांनी सुशोभित आहे. त्यांच्या हातात बासरी, वीणा, सोन्याची काठी, शंख, भेरी आणि इतर वाद्ये आहेत. त्या वेदीच्या बाहेर, प्रवाळ आणि इतर मौल्यवान रत्नांनी बनवलेली, इच्छित फळ देणारी दिव्य कल्पवृक्षांची पूजा करावी. त्याच्या मागे, ह्वरिकंदन नावाच्या इच्छापूर्ती वृक्षाची पूजा करावी. त्या शस्त्रांची विधिपूर्वक पूजा करून, कृष्णाष्टक स्तोत्राने पूजा करावी. नारायण—यदुकुलातील श्रेष्ठ, वृष्णिवंशीय, धर्माचे रक्षक—यांची या सर्व वेदिकांनी यथोचित पूजा करावी, हे सुखाची इच्छा करणाऱ्या साधका! अशा प्रकारच्या पूजांमुळेच वैश्रवण आणि यम यांनी सिद्धी प्राप्त केली आहे. त्या दिव्य उपवनात, रत्नांनी अलंकृत सोन्याच्या भव्य मंडपात, एक तेजस्वी बालक प्रकटतो—जणू अमृतमण्यांच्या माळेसारखा चमकणारा, मऊ, कुरळ्या केसांनी सुशोभित. त्याच्या पायांमध्ये शुद्ध, तेजस्वी रत्नांनी जडलेल्या नुपूर आहेत, जे सोन्याच्या दोऱ्यांनी बांधलेले आहेत. त्याचे सुंदर कमळसारखे नख सोन्याने अलंकृत आहेत. त्याच्या सडपातळ कमरेवर आणि सुंदर पायांवर, घंटिकांची मंजुळ करधनी वाजत आहे. अशा प्रकारे, शास्त्रात सांगितल्याप्रमाणे, या दिव्य ध्यान, पूजा आणि उपासनेने साधकाला सर्व सिद्धी प्राप्त होतात.