माकडांचा श्रेष्ठ, श्रेष्ठ वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमंताला भगवान शंकर म्हणाले, “हे वानरश्रेष्ठ, मी तुला माझ्या पूजनाची योग्य पद्धत सांगितली आहे.” हनुमंत म्हणाला, “भगवान, तुम्ही ज्याप्रमाणे सांगितले, त्या लिंगाच्या पूजनाची संपूर्ण पद्धत मी समजून घेतली आहे. आता मी प्रथम हे पूजन करतो आणि नंतर तुमच्या चरणांची पूजा करीन.” यानंतर, हनुमंत सरोवराच्या काठावर गेला. तेथे त्याने वाळूचा एक वेदी तयार केला. त्याने आपले हातपाय धुतले, स्वतःला शुद्ध केले आणि मनःशांती प्राप्त केली. त्यानंतर त्याने दिव्य वेदी आणि सुंदर कमळ तयार केले. श्वासावर नियंत्रण ठेवून, इंद्रियांचे संयमन करून, तो भगवंतांच्या चरणांचे ध्यान करू लागला. मग हनुमंताने त्या देवाच्या पूजनासाठी प्रयत्न सुरू केला. त्याने आपल्या डोक्यावर मंत्रांनी पवित्र केलेले अग्निचे जल ठेवले. मग त्याने भगवंतांना स्नान घालण्यासाठी आपल्या हस्तकुपीत पाणी घेतले. त्यावेळी, त्याच्या हातात फक्त लिंगच दिसले आणि त्याला भीती वाटली. ते शिवलिंग, ज्याला पिंडी नव्हती, त्याच्या हातातच स्थिर होते. तेव्हा हनुमंताने ठरवले, “मी आता रुद्रसूक्ताचा जप करतो,” आणि त्या प्रकारे महेश्वराचे आवाहन केले. परंतु महेश्वर प्रकट झाले नाहीत. तेव्हा वानरांचा अधिपती दुःखी झाला. तेव्हा प्रभूने विचारले, “हे पुण्यवान, तू का रडतोस? तुझे अश्रू का येतात, मला सांग.” हनुमंत म्हणाला, “हे प्रभो, हे लिंग पिंडीशिवाय आहे; हे माझ्या पापांचा परिणाम आहे असे मला वाटते.” त्यावर प्रभू म्हणाले, “जर पिंडी तुझ्या लिंगाजवळ आली नाही, तर तू घाई करू नकोस. बघ, मला लिंग दाखव आणि पिंडी येथे आली आहे का ते पाहू.” तेव्हा वीरभद्र, सामर्थ्याने परिपूर्ण, सर्व लोकांना जाळण्याचा निर्धार करू लागला. त्याने सात आवरणे जाळली आणि पुन्हा वरच्या दिशेने वळला. आपल्या कपाळातील तिसऱ्या डोळ्यातून उत्पन्न झालेली अग्निज्वाला त्याने आपल्या नखात घेतली. ऋषींच्या अधिपतीने तप आणि सत्य जाळण्याची तयारी केली. वीरभद्राला थांबवण्यासाठी, ज्या लोकांना जाळण्याचा त्याचा निर्धार होता, ते सर्व गौतम ऋषींच्या आश्रमात आले. त्यांनी भक्तिभावाने वेदोत्पन्न स्तोत्रांनी वीरभद्राचे स्तवन केले. ब्रह्मा आणि इतर देवांचे अधिपती, सृष्टीचे कर्ता, विष्णूचे प्रिय, दुःखाचा नाश करणारे, मृत्यूचा नाश करणारे – अशा त्या प्रभूला त्यांनी वंदन केले. “हे वेदगूढ जाणणारे, भक्तांचे प्रिय, यज्ञभागभक्षक, यज्ञांचे अधिपती, तुम्हाला नमस्कार. देवांना अमृतवर्षा करणारे, त्रिवेदस्वरूप, मृत्यूच्या मृत्यूचे अधिपती, तुम्हाला वंदन. शिव, अमंगलाचा नाश करणारे, वीर, जगाचे अधिपती, आमच्यावर सदा प्रसन्न राहा. जगाच्या अज्ञानाचा नाश करणारे, भोग आणि मोक्ष देणारे, तुमची कीर्ती शुद्ध राहो. सर्व काही जिथे विलीन होते, जिथे वाणी थांबते, तीन काळांचा आत्मा – ते भगवान आमच्यावर कृपादृष्टी ठेवोत. सर्वरूप असलेले प्रभु, आमच्या कल्याणासाठी सदा कृपाळू राहावेत; आमचा हेतू जाहीर करण्याची आवश्यकता नाही.” तेव्हा विष्णू म्हणाले, “हे ऋषी, या तपस्व्यांना माझ्याकडे आणा.” त्यांनी ऋषींना धीर देऊन, शंकर, विश्वाचे अधिपती, प्रकट केले. पापमुक्त झालेले ते ऋषी, तपस्व्यांच्या लोकातून पृथ्वीवर आले. “हे प्रभो, बाराही लोकांमध्ये राखांचे ढीग दिसत आहेत.” हे ऐकून, पर्वतराजाने त्या शुद्धचित्त ऋषींना विचारले, “हे ऋषी, जोपर्यंत मनुष्य दृढ राहतो, तोपर्यंत त्याला कुठेही, अगदी गुप्तस्थळीही शंका नाही. ही अंगारांची वृष्टी कशी झाली आणि आमच्यासाठी हा मोठा गर्जना कसा झाला?” तेव्हा ब्रह्मा आणि इतर देवांनी वेढलेल्या त्या भगवंताला ऋषींनी हात जोडून नम्रतेने विचारले.