एका वेळी, कमळाच्या तलावाचा अधिपती, अत्यंत नम्र भावनेने, कोणतीही इच्छा न बाळगता, आपल्या उपासनेची आणि व्रताची विनंती करतो. त्याचे हे शब्द ऐकून भगवान शंकर, योगींचे स्वामी, मंद स्मित करतात आणि त्या तलावाधिपतीला विचारतात, “तुझे गुरु कोण आहेत? तुझा मंत्र कोणता आहे? आणि तुझी उपासना कशी असते?” हे ऐकल्यावर, तलावाचा अधिपती संपूर्ण शरीर थरथरत, भक्तिपूर्वक स्तुती करायला लागतो. “योगाचा मूळ आणि पालनकर्ता, योग्यांचा गुरु, तुला नमस्कार. वेदांचे अधिपती, देवांचा स्वामी, तुला नमस्कार. अष्टमूर्तीधारी, प्राण्यांचा अधिपती, तुला नमस्कार. धत्तूरा, द्रोण, आणि मधमाशांचा राजा या फुलांमध्ये रमणारा, तुला नमस्कार. तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.” यानंतर, भय बाजूला सारून, वाणीमध्ये पारंगत हनुमान बोलायला लागतो. “दिवसा या फुलांनी आणि अशाच इतर नैवेद्यांनी पूजा केली जाते. संध्याकाळी आल्यावर, डोके न धुता स्नान करावे. मग, भस्म घेऊन अग्निस्नान करावे. पंचाक्षरी मंत्राने किंवा इतर कोणत्याही नावाने, ईशान—सर्व विद्यांचा स्वामी—याचा आवाहन करून, भस्म डोक्यावर लावावे. ‘अघोरेभ्यो’ आणि ‘घोरेभ्यो’ म्हणत, छातीवर भस्म लावावे. ‘सद्योजात’मध्ये शरण जाऊन, पायांवर भस्म लावावे. या तीन वर्णांसाठी, स्नान व संबंधित विधींची ही उत्तम पद्धत आहे. ‘शिव’ हे शब्द उच्चारून, ज्ञानीजन मंत्राने भस्म पवित्र करतात. शंकरासाठी ते मुखावर, सर्वज्ञासाठी हृदयावर लावतात. उच्चार करून, पायांवर भस्म लावल्यावर, मनुष्य शुद्ध होतो. हात धुऊन, तोंड स्वच्छ करून, कुश किंवा दुर्वा असेल तर ती, अन्यथा चांदी, हातात धरून एकाग्र राहावे. देवमंच किंवा तयार केलेला स्थंडिल वापरावा. चार वर्णांच्या गायींनी किंवा फक्त एका शुभ्र गायीने, कमळ, गदा, शंख, त्रिशूल, डमरू, कामधेनू वृक्ष, कुलक, कोलक, कोपऱ्यात बारा झुलत्या दोऱ्या, पादुका, पंखे—हे सर्व सुगंधी पूडांनी किंवा मंदिरात सुव्यवस्थित मांडावे. स्वतःच्या हाताने बनवलेले श्रेष्ठ, विकत घेतलेले मध्यम. जे योग्याला अर्पण केले जाते, त्याचे फल मिळते; अयोग्याला जबरदस्तीने दिल्यास ते निष्फळ ठरते. तांदूळ, जव, इतर बीजे, कमळ आणि इतर वस्तू योग्य क्रमाने अर्पण करून विधी पार पाडावा. आता मी आसनाचे वर्णन करतो. ते लोकर, सोनं, चांदी, तांबे, वाघाची किंवा रुरू मृगाची किंवा कृष्णमृगाची कातडी—यापैकी जे उपलब्ध असेल त्याचे आसन घ्यावे. कुशावर किंवा भस्मावर बसून, श्वासावर नियंत्रण ठेवून आणि वाणी संयमित ठेवून, जटा किंवा शिखेच्या टोकापासून बारा अंगुल आत, सूक्ष्म, पवित्र, सर्व अलंकारांनी आणि सौंदर्यादि गुणांनी युक्त अशा शिवाचे ध्यान करावे.