एकदा, देवी पार्वती शिवशंकरांसमोर म्हणाली, “पत्नीने आपल्या पतीची अशा प्रकारे सेवा करणे योग्य नाही.” ती पुढे म्हणाली, “हे प्रभु, मला केसांची मांडणी किंवा अलंकारांची काहीच इच्छा नाही.” यानंतर, शंकरांनी प्रेमपूर्वक तिच्या केसांमधून पुष्पे आणि धूळ अलगद काढून टाकली. मग देवीने विचारले, “देवतांनी ज्यांची स्तुती केली आहे अशा तुम्ही, अशा वेळी काय उत्तर द्यावे?” हे ऐकून शंकरांनी आपल्या हातांनी तिला जवळ ओढले. त्यांनी तिचे केस दोन्ही हातांनी विभागले आणि नखांनी त्यांना सुरेख मांडले. त्यांनी तिच्या केसांची वेणी घातली आणि हातातील पुष्पमाळ तिच्या वेणीत गुंफली. ब्रह्मदेवांनी दिलेल्या दिव्य पुष्पांची सुंदर माळ महेश्वरांनी बनवली आणि तिच्या अंगावर सजवली. मग प्रभूंनी तिच्या खांद्यावर आणि पाठीवर लागलेली धूळ साफ केली. त्यानंतर, “हे देवी, हे काय?” असे म्हणत त्यांनी तिच्या कंबरेला दागिना बांधला. हे पाहून पर्वतराजकन्या पार्वती मंद हसली आणि शंभूला म्हणाली, “हे प्रभु, हे सर्व मला आधीच थोड्याफार प्रमाणात माहीत होते. माझ्या मस्तकावर ब्रह्मदेवाच्या मस्तकावरील माळ आहे; शेष आणि वासुकी हे दोन्ही विषारी नाग तुमच्या हातातील कंकण आहेत; तुमची गवे ही तुमची वाहने आहेत, आणि तुमचे कुल आणि वंश देखील प्रसिद्ध आहेत.” गिरिजा असे बोलत असताना, विष्णूंनी सौम्यपणे, राग न धरता उत्तर दिले, “हे सुलभे, संयम नसल्यामुळेच हे जीवन टिकवणे कठीण आहे.” असे म्हणून हरिने आपल्या नखांनी तिचे मस्तक वेगळे करण्याचा इशारा केला. परंतु लगेचच तो थांबला आणि म्हणाला, “पार्वतीचे सर्व शब्द मला प्रिय आहेत; त्यात काहीच अप्रिय नाही.” ‘ॐ’ असे उच्चारून धन्य हरि शांत झाला. मग पार्वती म्हणाली, “माझ्या उपासनेत आणि व्रतात मला कोणतीही इच्छा नाही, तरी मी प्रार्थना करते.” हे ऐकून प्रभु शंकर मंद हसले आणि सरोवराच्या अधिपतीला (शंकराला) म्हणाले, “तुझा गुरु कोण, तुझा मंत्र कोणता, आणि उपासनेची पद्धत कशी आहे?” हे ऐकून, सारा देह थरथरत, त्या भक्ताने स्तुती करायला सुरुवात केली: “योगाचा आदिस्रोत, योग्यांचा गुरु, तुम्हांस नमस्कार; वेदांचे स्वामी, देवांचे स्वामी, तुम्हांस नमस्कार; अष्टमूर्तीधारी, प्राण्यांचे स्वामी, तुम्हांस नमस्कार; धत्तूरा, द्रोण आणि भृंगराज या फुलांचा आस्वाद घेणाऱ्या प्रभु, तुम्हांस नमस्कार; पुन्हा पुन्हा तुम्हांस नमस्कार, नमस्कार.” मग भीती सोडून, वाक्पटु हनुमान म्हणाले, “दिवसा या फुलांनी आणि तत्सम अर्पणांनी पूजा केली जाते. संध्याकाळी स्नान करावे, पण डोके धुवू नये. मग भस्म घेऊन अग्निस्नान करावे. पंचाक्षरी मंत्राने किंवा कोणत्याही नामाने, ईशान या सर्वज्ञानस्वरूप प्रभूचे आवाहन करावे आणि ते मस्तकावर स्थापित करावे. मग ‘अघोरेभ्यो’ आणि ‘घोरेभ्यो’ असे उच्चारून छातीवर भस्म लावावे. पुढे, ‘सद्योजात’ या रूपाची शरण घेऊन ते पायांवर लावावे. त्रिवर्णीयांसाठी ही स्नान आणि संबंधित कर्मांची सर्वश्रेष्ठ पद्धत आहे. ‘शिव’ हे शब्द उच्चारून, ज्ञानीजनांनी मंत्राने भस्म पवित्र करावे. शंकरासाठी ते मुखावर, सर्वज्ञासाठी हृदयावर स्थापित करावे.” अशा प्रकारे, त्या दिव्य संवादात भक्ती, प्रेम, आणि उपासनेचे रहस्य उलगडत गेले.